Ostateczne zwoje mózgu i podstawy mózgu

Leczenie

Ostatni mózg (telencephalon) składa się z dwóch półkul dużego mózgu (dużych półkul). W końcowym mózgu kora mózgowa (PCB), układ limbiczny i jądra podstawne (jądra) wyróżniają się cechami morfologicznymi i funkcjonalnymi.

Zwoje podstawy i ich funkcje

Zwoje podstawne lub jądra podkorowe są ściśle ze sobą powiązane strukturami mózgu zlokalizowanymi głęboko w półkulach mózgowych między płatami czołowymi i międzymózgowiem.

Zwoje podstawne są formacjami sparowanymi i składają się z jąder szarych oddzielonych białymi warstwami - włókien wewnętrznej i zewnętrznej kapsuły mózgu. Skład jąder podstawy obejmuje: prążkowie, składające się z rdzenia ogona i muszli, bladą kulę i płot. Z funkcjonalnego punktu widzenia czasami koncepcja jąder podstawy obejmuje także jądro podskokowe i istotę czarną (ryc. 1). Duże rozmiary tych jąder i podobieństwo w strukturze różnych gatunków sugerują, że w dużym stopniu przyczyniają się do organizacji mózgu kręgowców lądowych.

Główne funkcje jąder podstawnych:

  • Udział w tworzeniu i przechowywaniu programów wrodzonych i nabytych reakcji ruchowych i koordynacji tych reakcji (główne)
  • Regulacja napięcia mięśniowego
  • Regulacja funkcji wegetatywnych (procesy troficzne, metabolizm węglowodanów, ślina i łzawienie, oddychanie itp.)
  • Regulacja wrażliwości organizmu na percepcję bodźców (somatycznych, słuchowych, wizualnych itp.)
  • Regulacja DNB (reakcje emocjonalne, pamięć, tempo produkcji nowych odruchów warunkowych, szybkość przejścia z jednej formy aktywności na drugą)

Rys. 1. Najważniejsze połączenia doprowadzające i odprowadzające zwojów podstawy: 1 jądro przykomorowe; 2 jądro wentylacyjne; 3 środkowe jądra wzgórza; SJ - jądro podskokowe; 4 - przewód korowo-rdzeniowy; 5 - przewód kortykostomijny; 6 - ścieżka odprowadzająca od bladej kuli do śródmózgowia

Z obserwacji klinicznych od dawna wiadomo, że jedną z konsekwencji chorób jąder podstawnych jest naruszenie tonów mięśni i ruchów. Na tej podstawie można założyć, że zwoje podstawne powinny być połączone z centrami ruchowymi tułowia i rdzenia kręgowego. Współczesne metody badań wykazały, że aksony ich neuronów nie podążają w dół do jąder motorycznych tułowia i rdzenia kręgowego, a uszkodzeniom zwojów nie towarzyszy niedowład mięśni, jak ma to miejsce w przypadku uszkodzenia innych zstępujących szlaków motorycznych. Większość włókien odprowadzających zwojów podstawy podąża w górę do silnika i innych obszarów kory mózgowej.

Połączenia zewnętrzne

Struktura jąder podstawnych, do neuronów, z których pochodzi większość sygnałów aferentnych, jest prążkowiem. Jej neurony odbierają sygnały z kory półkul mózgowych, jąder wzgórza, czarnej substancji pośredniej zawierającej dopaminę i neuronów serotoninowych jądra szwu. Jednocześnie neurony powłoki prążkowia odbierają sygnały głównie z pierwotnej kory somatosensorycznej i pierwotnej kory ruchowej oraz neurony jądra ogoniastego (już wstępnie zintegrowane sygnały wieloczynnikowe) z neuronów regionów asocjacyjnych kory mózgowej. Analiza aferentnych połączeń jąder podstawnych z innymi strukturami mózgu sugeruje, że nie tylko informacje związane z ruchami, ale także informacje, które mogą odzwierciedlać stan ogólnej aktywności mózgu i związane z jego wyższymi funkcjami poznawczymi i emocjami, pochodzą od nich do zwojów nerwowych.

Otrzymane sygnały są poddawane złożonemu przetwarzaniu w zwojach podstawy mózgu, w których uczestniczą jego różne struktury, połączone ze sobą licznymi połączeniami wewnętrznymi i zawierające różne typy neuronów. Wśród tych neuronów większość stanowią neurony GABAergiczne prążkowia, które wysyłają aksony do neuronów bladej kuli i istoty czarnej. Te neurony wytwarzają także dynorfinę i enkefalinę. Duża część transmisji i przetwarzania sygnałów wewnątrz zwojów podstawy jest zajęta przez ekscytujące neurony cholinergiczne z szeroko rozgałęzionymi dendrytami. Aksony istoty czarnej, wydzielające dopaminę, zbiegają się do tych neuronów.

Skuteczne połączenia zwojów podstawy są używane do wysyłania sygnałów przetwarzanych w zwojach do innych struktur mózgu. Neurony tworzące główne ścieżki eferentne zwojów podstawy są zlokalizowane głównie w zewnętrznych i wewnętrznych segmentach bladego globu oraz w istocie czarnej, które odbierają sygnały aferentne głównie z prążkowia. Część włókien eferentnych bladej kuli podąża do jąder wewnątrzlałkowych wzgórza, a stamtąd do prążkowia, tworząc podkorową sieć neuronową. Większość aksonów neuronów eferentnych wewnętrznego segmentu bladej kuli przemieszcza się przez wewnętrzną kapsułę do neuronów jąder brzusznych wzgórza, a od nich do przedczołowej i dodatkowej kory ruchowej dużych półkul. Poprzez połączenia z obszarami motorycznymi kory mózgowej, jądra podstawne wpływają na kontrolę ruchów wykonywanych przez korę poprzez korowo-rdzeniowe i inne zstępujące szlaki motoryczne.

Jądro ogoniaste odbiera sygnały aferentne z obszarów asocjacyjnych kory mózgowej i po ich przetworzeniu wysyła sygnały eferentne głównie do kory przedczołowej. Zakłada się, że te połączenia są podstawą udziału jąder podstawy w rozwiązywaniu problemów związanych z przygotowaniem i wykonaniem ruchów. Tak więc, gdy jądro ogona małpy jest uszkodzone, zdolność do wykonywania ruchów, które wymagają informacji z aparatu pamięci przestrzennej (na przykład, rozliczanie, gdzie znajduje się obiekt), jest osłabiona.

Zwoje podstawy są związane z połączeniami odprowadzającymi do siatkowej formacji międzymózgowia, przez które uczestniczą w kontroli chodzenia, a także z neuronami górnych pagórków, przez które mogą kontrolować ruchy oczu i głowy.

Biorąc pod uwagę aferentne i eferentne połączenia zwojów podstawy mózgu z korą i innymi strukturami mózgu, izoluje się kilka sieci neuronowych lub pętli przechodzących lub kończących się wewnątrz zwojów. Pętla ruchowa jest tworzona przez neurony silnika pierwotnego, pierwotnej części czuciowo-ruchowej i dodatkowej kory ruchowej, których aksony podążają za neuronami skorupy, a następnie przez bladą kulę i wzgórze dociera do neuronów dodatkowej kory ruchowej. Pętla okulomotoryczna jest utworzona przez neurony pól motorycznych 8, 6 i pole sensoryczne 7, którego aksony podążają do jądra ogoniastego i dalej do neuronów przedniego pola ocznego 8. Pętle przedczołowe są utworzone przez neurony kory przedczołowej, których aksony podążają za neuronami jądra ogoniastego, ciała czarnego, bladej kuli i jądra brzuszne wzgórza, a następnie docierają do neuronów kory czołowej. Pętlę limbiczną tworzą neurony kolistego zakrętu, kory oczodołowo-czołowej, niektóre obszary kory skroniowej, które są ściśle związane ze strukturami układu limbicznego. Aksony tych neuronów podążają za neuronami brzusznej części prążkowia, bladej kuli, wzgórza śródbłonka i dalej do neuronów tych obszarów kory, w których rozpoczęła się pętla. Jak widać, każda pętla jest utworzona przez wiele połączeń korowo-programowych, które po przejściu przez jądra podstawne przechodzą przez ograniczony obszar wzgórza do określonego pojedynczego obszaru kory.

Obszary kory, które wysyłają sygnały do ​​jednej lub drugiej pętli, są ze sobą funkcjonalnie powiązane.

Funkcje jąder podstawnych

Pętle nerwowe zwojów podstawy są podstawą morfologiczną ich podstawowych funkcji. Wśród nich - udział jąder podstawy w przygotowaniu i realizacji ruchów. Cechy udziału zwojów podstawy w wykonywaniu tej funkcji wynikają z obserwacji natury zaburzeń ruchu w chorobach zwojów. Zakłada się, że zwoje podstawne odgrywają ważną rolę w planowaniu, programowaniu i wykonywaniu złożonych ruchów inicjowanych przez korę mózgową.

Dzięki ich uczestnictwu abstrakcyjny projekt ruchu zamienia się w motoryczny program złożonych, arbitralnych działań. Ich przykładem mogą być takie działania, jak jednoczesne wykonanie kilku ruchów w oddzielnych stawach. Rzeczywiście, podczas rejestracji bioelektrycznej aktywności neuronów zwojów podstawy podczas wykonywania ruchów dobrowolnych, następuje wzrost neuronów jąder podskórnych, ogrodzenia, wewnętrznego segmentu bladej kuli i siatkowej części ciała czarnego.

Zwiększona aktywność neuronów zwojów podstawy jest inicjowana przez napływ sygnałów pobudzających do neuronów prążkowia z kory mózgowej, za pośrednictwem uwalniania glutaminianu. Te same neurony otrzymują strumień sygnałów z istoty czarnej, która spowalnia neurony prążkowanego ciała (poprzez uwalnianie GABA) i promuje efekt ogniskowania neuronów korowych na pewne grupy neuronów prążkowia. Jednocześnie sygnały aferentne ze wzgórza docierają do jego neuronów z informacją o stanie aktywności innych obszarów mózgu związanych z organizacją ruchów.

Neurony prążkowia integrują wszystkie te strumienie informacji i przekazują je do neuronów bladej kuli i siatkowej części istoty czarnej, a następnie, poprzez ścieżki eferentne, sygnały te są przekazywane przez wzgórze do kory ruchowej mózgu, w której nadchodzący ruch jest przygotowywany i inicjowany. Zakłada się, że zwoje podstawne, nawet na etapie przygotowania ruchu, wybierają rodzaj ruchu potrzebny do osiągnięcia celu, dobór grup mięśni niezbędnych do jego skutecznego wdrożenia. Prawdopodobnie zwoje podstawne biorą udział w procesach uczenia się motorycznego poprzez powtarzanie ruchów, a ich rolą jest wybór najlepszych sposobów realizacji złożonych ruchów w celu osiągnięcia pożądanego rezultatu. Z udziałem zwojów podstawy uzyskuje się eliminację ruchów nadmiarowych.

Inną z funkcji motorycznych zwojów podstawy jest udział w wykonywaniu automatycznych ruchów lub umiejętności motorycznych. Kiedy zwoje podstawy są uszkodzone, osoba wykonuje je w wolniejszym tempie, mniej zautomatyzowane, z mniejszą dokładnością. Dwustronnemu zniszczeniu lub uszkodzeniu ogrodzenia i bladej kuli u człowieka towarzyszy pojawienie się obsesyjno-przymusowego zachowania motorycznego i pojawienie się elementarnych stereotypowych ruchów. Obustronne uszkodzenie lub usunięcie bladej kulki prowadzi do zmniejszenia aktywności ruchowej i hipokinezji, podczas gdy jednostronne uszkodzenie tego jądra albo nie wpływa lub ma niewielki wpływ na funkcje motoryczne.

Porażka zwojów podstawy

Patologii w obszarze jąder podstawy u ludzi towarzyszy pojawienie się mimowolnych i naruszających dobrowolne ruchy, jak również naruszenie rozkładu napięcia mięśniowego i postawy. Mimowolne ruchy zwykle objawiają się spokojnym przebudzeniem i znikają podczas snu. Istnieją dwie duże grupy zaburzeń ruchowych: z przewagą hipokinezji - bradykinezją, akinezją i sztywnością, które są najbardziej widoczne w parkinsonizmie; z dominacją hiperkinezji, która jest najbardziej charakterystyczna dla pląsawicy Huntingtona.

Hiperkinetyczne zaburzenia ruchowe mogą objawiać się drżeniem spoczynkowym - mimowolne rytmiczne skurcze mięśni kończyn dystalnych i proksymalnych, głowy i innych części ciała. W innych przypadkach mogą manifestować się jako pląsawica - nagłe, szybkie, gwałtowne ruchy mięśni tułowia, kończyn, twarzy (grymasy), wynikające z degeneracji neuronów jądra ogoniastego, niebieskawej plamki i innych struktur. Zmniejszenie poziomu neuroprzekaźników - GABA, acetylocholiny i neuromodulatorów - enkefaliny, substancji P, dinorfiny i cholecystokininy stwierdzono w jądrze ogoniastym. Jednym z objawów pląsawicy jest atetoza - powolne, długie, przykucnięte ruchy dystalnych części kończyn, spowodowane dysfunkcją ogrodzenia.

W wyniku jednostronnego (z krwotokiem) lub obustronnego uszkodzenia jąder podskokowych może rozwinąć się balizm, objawiający się nagłą, gwałtowną, dużą amplitudą i intensywnością, omłotem, szybkimi ruchami po przeciwnej stronie (hemiballizm) lub po obu stronach ciała. Choroby w okolicy prążkowia mogą prowadzić do rozwoju dystonii, która objawia się gwałtownymi, powolnymi, powtarzającymi się, skręcającymi ruchami mięśni ręki, szyi lub tułowia. Przykładem lokalnej dystonii może być mimowolne skurcze mięśni przedramienia i ręki podczas pisania - pisanie skurczu. Choroby w okolicy jąder podstawnych mogą prowadzić do rozwoju tików, charakteryzujących się nagłymi, krótkotrwałymi gwałtownymi ruchami mięśni różnych części ciała.

Naruszenie napięcia mięśniowego w chorobach jąder podstawnych objawia się sztywnością mięśni. Gdy jest obecna, próbie zmiany pozycji w stawach towarzyszy ruch pacjenta, przypominający ruch sprzętu. Odporność mięśni występuje w regularnych odstępach czasu. W innych przypadkach może rozwinąć się sztywność wosku, w której odporność jest utrzymywana w całym zakresie ruchu w stawie.

Hipokinetyczne zaburzenia motoryczne objawiają się opóźnieniem lub niemożnością rozpoczęcia ruchu (akinezja), spowolnieniem wykonywania ruchów i ich zakończeniem (bradykinezją).

Zaburzenia czynności ruchowych w chorobach jąder podstawnych można mieszać, przypominając niedowład mięśni lub odwrotnie, ich spastyczność. Jednocześnie mogą wystąpić zaburzenia ruchowe spowodowane niemożnością rozpoczęcia ruchu do niemożności powstrzymania ruchów mimowolnych.

Obok ciężkich zaburzeń ruchowych powodujących niepełnosprawność, kolejnym objawem diagnostycznym parkinsonizmu jest twarz bez wyrazu, często nazywana maską parkinsonowską. Jednym z jego znaków jest niedostateczność lub niemożność spontanicznego przemieszczenia spojrzenia. Oko pacjenta może pozostać zamrożone, ale może przenieść go na polecenie w kierunku obiektu wizualnego. Fakty te sugerują, że zwoje podstawne są zaangażowane w kontrolowanie przemieszczenia oka i uwagi wzrokowej za pomocą złożonej sieci neuronowej okulomotorycznej.

Jednym z możliwych mechanizmów rozwoju zaburzeń motorycznych, aw szczególności zaburzeń okulomotorycznych w przypadku uszkodzenia jąder podstawy, może być zaburzenie transmisji sygnałów w sieciach neuronowych z powodu zakłócenia równowagi neuro-mediatora. U zdrowych ludzi aktywność neuronów prążkowia znajduje się pod zrównoważonym wpływem sygnałów aferentnego hamowania (dopaminy, GAM K) z istoty czarnej i stymulującej (glutaminianowej) kory czuciowo-ruchowej. Jednym z mechanizmów utrzymania tej równowagi jest jej regulacja za pomocą sygnałów z bladej kuli. Nierównowaga w kierunku dominacji wpływów hamujących ogranicza zdolność do uzyskiwania informacji sensorycznej w obszarach motorycznych kory mózgowej i prowadzi do zmniejszenia aktywności ruchowej (hipokinezy), co obserwuje się w parkinsonizmie. Utrata zwojów podstawnych (z chorobą lub z wiekiem) części neuronów hamujących dopaminę może prowadzić do złagodzenia informacji sensorycznych wchodzących do układu ruchowego i zwiększenia jej aktywności, jak obserwuje się to przy troche trądziku Huntingtona.

Jedno potwierdzenie faktu, że równowaga neurotransmiterów jest ważna w realizacji funkcji motorycznych zwojów podstawnych, a jej upośledzeniu towarzyszy upośledzenie ruchowe, jest klinicznie potwierdzonym faktem, że poprawę funkcji motorycznych w parkinsonizmie uzyskuje się podczas przyjmowania L-dopy, prekursora syntezy dopaminy, która przenika mózg przez barierę krew-mózg. W mózgu pod wpływem enzymu karboksylazy dopaminy przekształca się w dopaminę, co przyczynia się do eliminacji niedoboru dopaminy. Leczenie parkinsonizmu za pomocą L-dopy jest obecnie najbardziej skuteczną metodą, której stosowanie pozwoliło nie tylko złagodzić stan pacjentów, ale także zwiększyć ich żywotność.

Opracowano i zastosowano metody chirurgicznej korekcji zaburzeń ruchowych i innych u pacjentów za pomocą stereotaktycznego zniszczenia bladej kuli lub jądra bocznego wzgórza. Po tej operacji możliwe jest wyeliminowanie sztywności i drżenia mięśni po przeciwnej stronie, ale nie eliminuje się akinezy i osłabionej postawy. Obecnie stosowana jest również operacja wszczepiania stałych elektrod do wzgórza, przez które przeprowadzana jest jego przewlekła stymulacja elektryczna.

Przeszczepiono komórki produkujące dopaminę do mózgu i przeszczepiono jedną z ich komórek nadnerczowych na powierzchnię komory mózgu, po czym, w niektórych przypadkach, osiągnięto poprawę stanu pacjentów. Zakłada się, że przeszczepione komórki mogą stać się przez pewien czas źródłem powstawania dopaminy lub czynników wzrostu, które przyczyniły się do przywrócenia funkcji dotkniętych neuronów. W innych przypadkach tkankę zwojów podstawy mózgu zarodków wszczepiono do mózgu, którego wyniki były lepsze. Zabiegi transplantacyjne nie stały się jeszcze powszechne, a ich skuteczność jest nadal badana.

Funkcje innych sieci neuronowych zwojów podstawy pozostają słabo poznane. W oparciu o obserwacje kliniczne i dane eksperymentalne zakłada się, że zwoje podstawne są zaangażowane w zmianę stanu aktywności mięśniowej i postawy podczas przejścia ze snu na stan czuwania.

Zwoje podstawne biorą udział w kształtowaniu nastroju, motywacji i emocji osoby, zwłaszcza związanej z wykonywaniem ruchów mających na celu zaspokojenie potrzeb życiowych (jedzenie, picie) lub otrzymywanie przyjemności moralnej i emocjonalnej (nagroda).

Większość pacjentów z zaburzeniami czynności zwojów podstawy mózgu wykazuje objawy zmian psychomotorycznych. W szczególności parkinsonizm może rozwinąć stan depresji (obniżony nastrój, pesymizm, zwiększona wrażliwość, smutek), niepokój, apatia, psychoza i spadek zdolności poznawczych i umysłowych. Wskazuje to na ważną rolę jąder podstawy w realizacji wyższych funkcji umysłowych u ludzi.

Podstawowe jądra

Jakie są jądra podstawowe

Podstawowe jądra mózgu są funkcjonalnie i anatomicznie związane z nagromadzeniem istoty szarej w głębokich częściach mózgu. Struktury te są pogłębione w istocie białej, pełniąc funkcję przekaźnika informacji. Nawet w zarodku jądra podstawne rozwijają się z guzka zwojowego, a następnie formują się w dojrzałe struktury mózgu, które pełnią ściśle określone funkcje w układzie nerwowym.

Zwoje podstawne znajdują się na linii podstawowej mózgu, znajdującej się po stronie wzgórza. Anatomicznie wysoce specyficzne jądra zawarte są w agregacie przodomózgowia, który znajduje się na skraju płatów czołowych i pnia mózgu. Często termin „specjaliści od podkorowych” oznacza zestaw podstawowych jąder mózgu.

Anatomiści wyróżniają trzy stężenia substancji szarej:

  • Ciało w paski. W ramach tej struktury oczywiście zestaw dwóch niezupełnie zróżnicowanych części:
    • Ogoniaste jądro mózgu. Ma pogrubioną głowę, która tworzy się przed jedną ze ścian bocznej komory mózgu. Cienki ogon jądra przylega do dna komory bocznej. Ponadto jądro ogoniaste graniczy ze wzgórzem.
    • Jądro soczewkowe. Ta struktura jest równoległa do poprzedniego skupiska istoty szarej i bliżej jej końca i łączy się, tworząc prążkowie. Jądro soczewkowe składa się z dwóch białych warstw, z których każda otrzymała nazwę (jasna kula, powłoka).

Ciało prążkowane otrzymało swoją nazwę ze względu na naprzemiennie białe pasy na istocie szarej. Niedawno jądro soczewkowe straciło swoje znaczenie funkcjonalne i nazywa się je wyłącznie w rozumieniu topograficznym. Jądro soczewkowe, jako kompilacja funkcjonalna, nazywane jest układem striopallidarnym.

  • Ogrodzenie lub klaustrum to mała cienka szara płytka umieszczona w pobliżu powłoki prążkowia.
  • Ciało w kształcie migdałów. Ten rdzeń znajduje się pod skorupą. Również ta struktura należy do układu limbicznego mózgu. Pod ciałem migdałowatym z reguły rozumie się kilka oddzielnych formacji funkcjonalnych, ale są one połączone ze względu na ich bliskość. Ten obszar mózgu ma wieloułączny system z innymi strukturami mózgu, w szczególności z podwzgórzem, wzgórzem i nerwami czaszkowymi.

Stężenie istoty białej to:

  • Wewnętrzna kapsułka jest białą substancją między wzgórzem a jądrem soczewkowym.
  • Zewnętrzna kapsułka jest białą substancją między soczewicą a ogrodzeniem.
  • Najbardziej zewnętrzna kapsuła to biała istota między ogrodzeniem a wyspą.

Wewnętrzna kapsuła jest podzielona na 3 części i zawiera następujące ścieżki:

  • Ścieżka czołowo-czołowa - połączenie między korą czołową a jądrem medialnym wzgórza
  • Ścieżka mostka czołowego - połączenie między korą czołową a mostem mózgowym
  • Szlak korowo-jądrowy - połączenie między jądrami kory ruchowej a jądrem nerwów ruchowo-czaszkowych
  • Ścieżka korowo-rdzeniowa - przewodzi impulsy ruchowe z kory mózgowej do jąder rogów ruchowych rdzenia kręgowego
  • Włókna wzgórzowo-ciemieniowe - Aksony neuronów wzgórzowych są związane z zakrętem pośrodkowym
  • Pęczek mostka skroniowo-ciemieniowego - łączy jądro mostu z płatami mózgu
  • Promieniowanie słuchu
  • Promieniowanie wizualne

Funkcje jąder podstawnych

Jądra podstawne zapewniają cały zestaw funkcji do utrzymania podstawowej aktywności organizmu, czy to w procesie metabolizmu, czy podstawowych funkcji życiowych. Podobnie jak każdy ośrodek regulacyjny w mózgu, zestaw funkcji zależy od liczby jego połączeń z sąsiednimi strukturami. Układ striopallidary ma wiele takich połączeń z podziałami korowymi i obszarami pnia mózgu. System ma także eferentne i aferentne sposoby. Funkcje jąder podstawnych obejmują:

  • kontrola sfery ruchowej: utrzymanie wrodzonej lub wyuczonej postawy, zapewnienie stereotypowych ruchów, wzorców reakcji, regulacja napięcia mięśniowego w pewnych pozach i sytuacjach, precyzyjne zdolności motoryczne i integracja małych ruchów (pisanie kaligraficzne);
  • mowa, słownictwo;
  • początek okresu snu;
  • reakcje naczyniowe na zmiany ciśnienia, metabolizm;
  • regulacja ciepła: wymiana ciepła i wytwarzanie ciepła.
  • Ponadto jądra podstawne zapewniają działanie chroniące i ukierunkowujące odruchy.

Objawy rozerwania jąder podstawnych

Gdy uszkodzenie lub upośledzenie funkcji jąder podstawnych, pojawiają się objawy związane z upośledzoną koordynacją i dokładnością ruchów. Takie zjawiska określa się jako zbiorową koncepcję „dyskinezy”, która z kolei dzieli się na dwa podgatunki patologii: zaburzenia hiperkinetyczne i hipokinetyczne. Objawy upośledzonej aktywności jąder podstawnych obejmują:

  • akinezja;
  • zubożenie ruchów;
  • dobrowolne ruchy;
  • zwolnione tempo;
  • zwiększenie i zmniejszenie napięcia mięśniowego;
  • drżenie mięśni w stanie względnego odpoczynku;
  • desynchronizacja ruchów, brak koordynacji między nimi;
  • zubożenie mimiki, zeskanowany język;
  • nieregularne i arytmiczne ruchy małych mięśni ręki lub palców, całej kończyny lub części całego ciała;
  • patologiczna nietypowa postawa dla pacjenta.

Większość przejawów patologicznej pracy jąder podstawnych opiera się na zakłóceniu normalnego funkcjonowania układów neuroprzekaźnikowych mózgu, w szczególności układu modulacji dopaminergicznej mózgu. Ponadto przyczyną objawów są przenoszone infekcje, mechaniczne uszkodzenia mózgu lub wrodzone nieprawidłowości.

Stany patologiczne jądra

Wśród patologii zwojów podstawy mózgu najczęściej występują:

Diagnoza i prognozowanie patologii

Diagnostyka, z wyjątkiem neurologów, lekarzy zajmuje się innymi biurami (diagnostyka funkcjonalna). Główne metody wykrywania chorób jąder podstawnych to:

  • analiza życia pacjenta, jego historii;
  • obiektywne zewnętrzne badanie neurologiczne i badanie fizykalne;
  • rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa;
  • badanie struktury naczyń krwionośnych i stanu krążenia krwi w mózgu;
  • USG;
  • wizualne metody badania struktur mózgu;
  • elektroencefalografia;

Dane prognostyczne zależą od wielu czynników, takich jak płeć, wiek, ogólna budowa pacjenta, moment choroby i moment rozpoznania, jego tendencje genetyczne, przebieg i skuteczność leczenia, właściwe patologie i jego niszczące właściwości. Według statystyk, 50% chorób jąder podstawnych ma niekorzystne rokowanie. Pozostała połowa przypadków ma szansę na adaptację, rehabilitację i normalne życie w społeczeństwie.

Zwoje podstawy: anatomia i fizjologia

Ludzki mózg jest złożoną i unikalną strukturą, której wszystkie elementy są połączone wieloma połączeniami neuronowymi. Wyróżnia istotę szarą - skupisko ciał komórek nerwowych i białych, odpowiedzialne za transfer impulsów z jednego neuronu do drugiego. Oprócz kory mózgowej, która jest reprezentowana przez istotę szarą i stanowi centrum naszego świadomego myślenia, istnieje wiele innych struktur podkorowych. Są to oddzielne zwoje (jądra) istoty szarej w grubości bieli i zapewniają prawidłowe funkcjonowanie ludzkiego układu nerwowego. Jedną z nich są zwoje podstawy, struktura anatomiczna i rola fizjologiczna, którą rozważymy w tym artykule.

Struktura jąder podstawnych

Zwoje podstawne (jądra) w anatomii nazywane są zespołem skupisk istoty szarej w centralnej istocie białej półkul mózgu. Te struktury neurologiczne obejmują:

  • jądro ogoniaste;
  • skorupa;
  • czarna substancja;
  • czerwone rdzenie;
  • blada piłka;
  • formacja siatkowa.

Jądra podstawne znajdują się u podstawy półkul i mają wiele cienkich długich procesów (aksonów), wzdłuż których informacje są przekazywane do innych struktur mózgu.

Struktura komórkowa tych formacji jest inna i zwyczajowo dzieli się je na stiatum (odnosi się do układu pozapiramidowego) i pallidum (odnosi się do układu limbicznego). Zarówno stiatum i pallidum mają liczne połączenia z korą mózgową, w szczególności płatami czołowymi, płatami ciemieniowymi i wzgórzem. Te struktury podkorowe tworzą potężną rozległą sieć układu pozapiramidowego, który kontroluje wiele aspektów ludzkiego życia.

Dowiedz się, za co odpowiada kora mózgowa.

Funkcje jąder podstawnych

Zwoje podstawy mają ścisłe powiązania z innymi strukturami mózgu i pełnią następujące funkcje:

  • regulować procesy ruchowe;
  • odpowiedzialny za normalne funkcjonowanie autonomicznego układu nerwowego;
  • przeprowadzić integrację procesów o większej aktywności nerwowej.

Udział zwojów podstawy w takich działaniach jak:

  1. Trudne programy motoryczne obejmujące drobne umiejętności motoryczne, na przykład ruch ręki podczas pisania, rysowanie (gdy ta struktura anatomiczna jest pokonana, pismo ręczne staje się szorstkie, „niepewne”, trudne do odczytania, tak jakby osoba po raz pierwszy wzięła pióro).
  2. Używanie nożyczek.
  3. Gwoździowanie.
  4. Granie w koszykówkę, piłkę nożną, siatkówkę (drybling, uderzanie w kosz, uderzanie piłką kijem baseballowym).
  5. Kopanie łopaty.
  6. Śpiew

Według najnowszych danych jądra podstawne są odpowiedzialne za pewien rodzaj ruchów:

  • spontaniczny, nie kontrolowany;
  • wielokrotnie powtarzane (zapamiętywane), a nie nowe, które wymagają monitorowania;
  • sekwencyjny lub jednoczesny, a nie prosty jednoetapowy.

To ważne! Według wielu neurologów, jądra podstawy są naszym autopilotem podkorowym, który pozwala nam wykonywać zautomatyzowane działania bez wydawania rezerw centralnego układu nerwowego. Tak więc ta część mózgu kontroluje wykonywanie ruchów w zależności od sytuacji.

W zwykłym życiu otrzymują impuls nerwowy z płata czołowego i są odpowiedzialni za wykonywanie powtarzalnych ukierunkowanych działań. Z siłą wyższą, zmieniającą zwykły przebieg zdarzeń, jądra podstawne są w stanie odbudować i przełączyć się na optymalny algorytm w tej sytuacji.

Objawy upośledzonych zwojów podstawy

Przyczyny porażki jąder podstawowych są zróżnicowane. Mogą to być:

  • zwyrodnieniowe uszkodzenie mózgu (choroba Parkinsona, pląsawica Huntingtona);
  • dziedziczne choroby metaboliczne (choroba Wilsona);
  • patologia genetyczna związana z zaburzeniem układów enzymatycznych;
  • niektóre choroby endokrynologiczne;
  • pląsawica z reumatyzmem;
  • zatrucie manganem, chlorpromazyna;
  • guzy mózgu.

Istnieją dwie formy patologii jąder podstawnych:

  1. Błąd funkcjonalny Występuje częściej w dzieciństwie i jest spowodowana chorobami genetycznymi. U dorosłych, sprowokowany udarem, krwotokiem podpajęczynówkowym, urazem. Niewydolność układu pozapiramidowego jest główną przyczyną powstawania choroby Parkinsona u osób starszych.
  2. Torbiele, guzy. Ta patologia charakteryzuje się poważnymi problemami neurologicznymi i wymaga terminowego leczenia.
  3. Po pokonaniu zwojów podstawnych dochodzi do naruszenia elastyczności zachowania: osoba prawie nie dostosowuje się do trudności napotkanych podczas wykonywania zwykłego algorytmu. Trudno mu się przystosować do wykonywania bardziej logicznych działań w tych warunkach.

Ponadto zdolność uczenia się, która powoli mija, a wyniki pozostają minimalne przez długi czas, maleje. Ponadto pacjenci często doświadczają zaburzeń ruchowych: wszystkie ruchy stają się przerywane, tak jakby wystąpiły szarpnięcia, drżenie (drżenie kończyn) lub mimowolne (hiperkineza).

Diagnozę uszkodzenia zwojów podstawy wykonuje się na podstawie objawów klinicznych choroby, a także nowoczesnych metod instrumentalnych (CT, MRI mózgu).

Czy wiesz, za co odpowiada układ limbiczny? Połączenie układu limbicznego z emocjami.

Dowiedz się, jakie są aksony i dendryty.

Możesz przeczytać o funkcji i roli kory mózgowej w tym artykule: https://golmozg.ru/stroenie/funkcii-i-rol-kory-golovnogo-mozga.html. Związek między korą a ludzką psychiką.

Korekta deficytu neurologicznego

Terapia chorobowa zależy od przyczyny, która ją spowodowała i jest przeprowadzana przez neurologa. Z reguły potrzebne są dożywotnie leki przeciwparkinsonowskie. Sam zwoje nie jest przywracany, leczenie środków ludowych jest często nieskuteczne.

Tak więc, dla prawidłowego funkcjonowania ludzkiego układu nerwowego wymaga jasnej i skoordynowanej pracy wszystkich jego elementów, nawet najbardziej nieistotnych. W tym artykule zbadaliśmy, czym są zwoje podstawne, ich struktura, lokalizacja i funkcja, a także przyczyny i oznaki uszkodzenia tej anatomicznej struktury mózgu. Terminowe wykrycie patologii pozwoli skorygować neurologiczne objawy choroby i całkowicie wyeliminować niepożądane objawy.

Jądra podstawne (zwoje) mózgu

Koordynatorem harmonijnej pracy ciała jest mózg. Składa się z różnych działów, z których każdy wykonuje pewne funkcje. Możliwość życia osoby zależy od tego systemu. Jedną z jego ważnych części są podstawowe jądra mózgu.

Ruch i niektóre rodzaje wyższej aktywności nerwowej są wynikiem ich pracy.

Jakie są jądra podstawowe

Termin „podstawowy” w języku łacińskim oznacza „odwołanie do bazy”. To nie jest przypadkowe.

Masywne obszary istoty szarej to podkorowe jądra mózgu. Lokalizacja obiektu - w głębi. Zwoje podstawne, jak się je nazywa, są jednymi z najbardziej „ukrytych” struktur całego ludzkiego ciała. Przodomózgowie, w którym są obserwowane, znajdują się powyżej tułowia i między płatami czołowymi.

Formacje te reprezentują parę, której części są symetryczne względem siebie. Jądra podstawne są pogłębione do istoty białej końcowego mózgu. Dzięki takiemu rozwiązaniu informacje są przekazywane z jednego działu do drugiego. Interakcja z resztą układu nerwowego odbywa się za pomocą specjalnych procesów.

W oparciu o topografię nacięcia mózgu struktura anatomiczna jąder podstawnych jest następująca:

  • Striatum, które obejmuje jądro ogoniaste mózgu.
  • Ogrodzenie - cienka płytka neuronów. Oddzielone od reszty struktur paskami istoty białej.
  • Ciało w kształcie migdałów. Znajduje się w płatach skroniowych. Nazywa się częścią układu limbicznego, który otrzymuje hormon dopaminowy, który zapewnia kontrolę nad nastrojem i emocjami. Jest to skupisko komórek istoty szarej.
  • Jądro soczewkowe. Zawiera bladą piłkę i muszlę. Znajduje się w płatach czołowych.

Naukowcy opracowali również klasyfikację funkcjonalną. Jest to reprezentacja jąder podstawy w postaci jąder jądra pośredniego i śródmózgowia oraz prążkowia. Anatomia polega na łączeniu ich w dwie duże struktury.

Pierwszy nazywa się striopalidarnoy. Obejmuje jądro ogoniaste, białą kulę i powłokę. Drugi jest pozapiramidowy. Oprócz jąder podstawnych obejmuje rdzeń przedłużony, móżdżek, istotę czarną i elementy aparatu przedsionkowego.

Podstawowy funkcjonalny rdzeń

Cel tej struktury zależy od interakcji z sąsiednimi obszarami, w szczególności z podziałami korowymi i odcinkami pnia. Wraz z mostami, móżdżkiem i rdzeniem kręgowym zwoje podstawne pracują nad koordynacją i poprawą podstawowych ruchów.

Ich głównym zadaniem jest zapewnienie żywotnej aktywności organizmu, wykonywanie podstawowych funkcji, integracja procesów w układzie nerwowym.

Główne to:

  • Początek okresu snu.
  • Metabolizm w organizmie.
  • Reakcja naczyń na zmiany ciśnienia.
  • Zapewnienie aktywności odruchów ochronnych i orientacyjnych.
  • Słownictwo i mowa.
  • Stereotypowe, często powtarzające się ruchy.
  • Zachowaj postawę.
  • Relaks i napięcie mięśni, mała i duża ruchliwość.
  • Przejaw emocji.
  • Wyraz twarzy.
  • Zachowanie żywieniowe.
do treści ^

Objawy rozerwania jąder podstawnych

Ogólne samopoczucie osoby zależy bezpośrednio od stanu jąder podstawnych. Przyczyny dysfunkcji: infekcje, choroby genetyczne, urazy, awaria metabolizmu, zaburzenia rozwojowe. Często objawy pozostają niewidoczne przez pewien czas, pacjenci nie zwracają uwagi na niedyspozycję.

Cechy charakterystyczne:

  • Senność, apatia, złe samopoczucie i nastrój.
  • Drżenie kończyn.
  • Zmniejszenie lub zwiększenie napięcia mięśniowego, ograniczenie ruchu.
  • Mimikra ubóstwa, niezdolność do wyrażania emocji.
  • Jąkanie, zmiany w wymowie.
  • Drżenie kończyn.
  • Niewyraźna świadomość.
  • Problemy z zapamiętywaniem.
  • Utrata koordynacji w przestrzeni.
  • Pojawienie się niezwykłych pozycji dla ludzi, które wcześniej były dla niego niewygodne.


Ten objaw pozwala zrozumieć znaczenie podstawowych jąder dla ciała. Dotychczas nie wszystkie ich funkcje i metody interakcji z innymi systemami mózgu zostały ustalone. Niektóre są nadal tajemnicą dla naukowców.

Stany patologiczne jąder podstawnych

Patologie tego systemu ciała przejawiają się w wielu chorobach. Różny jest również stopień obrażeń. Od tego zależy bezpośrednio aktywność życiowa człowieka.

  1. Niedobór funkcjonalny. Występuje w młodym wieku. Często jest wynikiem nieprawidłowości genetycznych, odpowiadających dziedziczności. U dorosłych prowadzi do choroby Parkinsona lub porażenia podkorowego.
  2. Nowotwory i torbiele. Lokalizacja jest zróżnicowana. Przyczyny: niedożywienie neuronów, niewłaściwy metabolizm, zanik tkanki mózgowej. Zachodzą procesy patologiczne w macicy: na przykład występowanie porażenia mózgowego jest związane z uszkodzeniem zwojów podstawy mózgu w drugim i trzecim trymestrze ciąży. Trudne porody, infekcje, urazy w pierwszym roku życia dziecka są w stanie sprowokować wzrost torbieli. Zespół nadpobudliwości psychoruchowej jest wynikiem wielu nowotworów u niemowląt. W dorosłości występuje również patologia. Niebezpieczną konsekwencją jest krwotok mózgowy, który często powoduje ogólny paraliż lub śmierć. Ale są bezobjawowe torbiele. W takim przypadku leczenie nie jest wymagane, należy je monitorować.
  3. Porażenie korowe to definicja, która odnosi się do konsekwencji zmiany aktywności bladej kuli i układu prążkowanego. Charakteryzuje się rozciąganiem warg, mimowolnym szarpnięciem głowy, skręcaniem ust. Są konwulsje, chaotyczne ruchy.
do treści ^

Diagnoza patologii

Podstawowym krokiem w ustaleniu przyczyn jest badanie przez neurologa. Jego zadaniem jest analiza historii, ocena ogólnego stanu i wyznaczenie szeregu badań.

Najbardziej znaczącą metodą diagnostyczną jest MRI. Procedura dokładnie określi lokalizację dotkniętego obszaru.

Tomografia komputerowa, USG, elektroencefalografia, badanie struktury naczyń krwionośnych i dopływ krwi do mózgu pomogą w dokładnej diagnozie.

Mówienie o wyznaczeniu schematu leczenia i rokowaniu jest nieprawidłowe przed powyższymi zdarzeniami. Dopiero po otrzymaniu wyników i ich dokładnym badaniu lekarz wydaje zalecenia pacjentowi.

Konsekwencje patologii zwojów podstawy

Dalsze rokowanie zależy od wielu czynników: płci, wieku, stopnia rozwoju choroby, cech genetycznych, fizjologii ciała. Każda sprawa jest indywidualna. Jednak statystyki nie są pocieszające - średnio ponad połowa stanów patologicznych jąder podstawnych ma niekorzystny przebieg.

Objawy zmiany towarzyszą osobie w późniejszym życiu i stają się przyczyną niepełnosprawności. Postęp choroby można zatrzymać za pomocą odpowiednich leków, procedur fizjoterapeutycznych, ćwiczeń sportowych i braku stresu.

Adaptacyjne siły ciała są świetne. Potrzebne są odpowiednio dobrane techniki rehabilitacji. Dzięki nim życie pacjenta może być pełne. Lub przejdź na wyższy poziom.

Czym jest jądro podstawowe (zwoje) mózgu, za które są odpowiedzialne

    Treść:
  1. Czym są zwoje podstawy mózgu
  2. Gdzie są jądra podstawne
  3. Za co odpowiedzialne są zwoje podstawne?
    1. Rodzaje zaburzeń i zwojów dysfunkcji
  4. Oznaki podstawowej dysfunkcji mózgu

Zwoje lub jądra podstawy mózgu znajdują się bezpośrednio pod korą mózgową i wpływają na funkcje motoryczne organizmu. Zaburzenia pracy wpływają na układ boczny, aw rezultacie na napięcie mięśniowe i anatomiczną pozycję mięśni.

Czym są zwoje podstawy mózgu

Podstawowe jądra podkorowe mózgu to masywne struktury anatomiczne zlokalizowane w istocie białej półkul.

Zwoje obejmują cztery różne formacje:

  1. Rdzeń ogona.
  2. Ogrodzenie.
  3. Jądro soczewkowe.
  4. Ciało w kształcie migdałów.

Wszystkie podstawowe struktury mają skorupy lub warstwy składające się z istoty białej, oddzielające je od siebie.

Jądro ogoniaste i soczewkowate tworzą osobną formację anatomiczną, zwaną prążkowiem, w prążkowiu łacińskim.

Głównym celem funkcjonalnym jąder podstawowych mózgu jest zahamowanie lub wzmocnienie transmisji sygnałów impulsowych ze wzgórza do obszarów kory, która jest odpowiedzialna za ruchliwość i wpływ na zdolności motoryczne organizmu.

Gdzie są jądra podstawne

Zwoje nerwowe są częścią podkorowych węzłów nerwowych półkul mózgowych zlokalizowanych w istocie białej płata przedniego. Anatomiczna lokalizacja zwojów podstawy spada na granicy między płatami czołowymi a pniem mózgu. Ten układ ułatwia regulację zdolności motorycznych i autonomicznych organizmu. Funkcją jąder podstawnych jest uczestnictwo w procesach integracyjnych centralnego układu nerwowego.

Za co odpowiedzialne są zwoje podstawne?

Podstawna część mózgu odpowiada za kilka ważnych funkcji, które bezpośrednio wpływają na samopoczucie pacjenta i regulację centralnego układu nerwowego. Trzy duże jądra podkorowe tworzą układ pozapiramidowy, którego głównym zadaniem jest kontrola funkcji motorycznych i funkcji motorycznych.

Podstawowe jądra mózgu, które tworzą układ prążkowaty (część układu pozapiramidowego) są bezpośrednio odpowiedzialne za skurcz mięśni. W rzeczywistości departament zapewnia połączenie jąder podstawnych z korą mózgową, reguluje intensywność i szybkość ruchu kończyn, a także ich siłę.

Obszar jąder podstawnych znajduje się w istocie białej płata czołowego. Umiarkowana dysfunkcja zwoju mózgu prowadzi do niewielkich odchyleń funkcji motorycznych, szczególnie zauważalnych podczas ruchu: chodzenia i biegania pacjenta.

Znaczenie funkcjonalne jąder podstawnych jest również związane z pracą podwzgórza i przysadki mózgowej. Często wszelkim naruszeniom w strukturze i funkcjonalności zwojów towarzyszy dysfunkcja przysadki mózgowej i dolnej części półkul mózgu.

Rodzaje zaburzeń i zwojów dysfunkcji

Porażka zwojów podstawy mózgu znajduje odzwierciedlenie w ogólnym samopoczuciu pacjenta. Uważa się, że zmiany patologiczne są katalizatorami występowania następujących chorób:

  • U dzieci obserwuje się funkcjonalny niedobór zwoju. Ostatnio liczba dzieci cierpiących na tego typu zaburzenia dramatycznie wzrosła. Naruszenia są przede wszystkim związane z czynnikiem genetycznym i są dziedziczone.
    Funkcjonalny niedobór form podkorowych jąder podstawnych mózgu występuje również u dorosłych i prowadzi do rozwoju chorób Gentigton i Parkinsona, a także paraliżu korowego.
  • Torbiel jąder podstawnych - nowotwór rozwija się z powodu niewłaściwego metabolizmu, zaniku tkanek miękkich, zakaźnych procesów zapalnych. Krwotok do jąder podstawnych jest uważany za jedno z najpoważniejszych powikłań. Przy późnej pomocy, z powodu pęknięcia jamy, następuje śmierć. Heterogeniczność jąder podstawnych jest wyraźnie widoczna na MRI.
    Guz, który nie ma tendencji do wzrostu praktycznie nie budzi obaw właściciela. Jeśli następuje stopniowa ewolucja jąder podstawnych mózgu końcowego, pacjentowi przypisuje się grupę niepełnosprawności i jest on zwolniony ze służby wojskowej.

Oznaki podstawowej dysfunkcji mózgu

Patologiczne nieprawidłowości w podstawowej powierzchni mózgu natychmiast wpływają na funkcje motoryczne i ruchliwość pacjenta. Lekarz może zwrócić uwagę na następujące objawy:

  1. Mimowolne i niekontrolowane ruchy.
  2. Zwolnione tempo.
  3. Skurcze mięśni i sztywność.
  4. Drżenie
  5. Niekontrolowane słowa, krzyki, powtarzające się ruchy.

Jeśli obszary o niskiej gęstości podstawowych obszarów mózgu są połączone z innymi płatami półkul i zakłócenia rozprzestrzeniają się na sąsiednie sekcje, obserwuje się objawy związane z pamięcią i procesami myślowymi.

Aby dokładnie zdiagnozować nieprawidłowości, specjalista przypisze dodatkowe instrumentalne procedury diagnostyczne:

  1. Testy
  2. USG mózgu.
  3. Obliczone i rezonans magnetyczny.
  4. Analizy kliniczne.

Rokowanie choroby zależy od stopnia uszkodzenia i przyczyn choroby. Przy niekorzystnym przebiegu zmian patologicznych przepisywany jest przebieg leczenia. Oceń nasilenie zmiany i przepisz odpowiednią terapię, może tylko wykwalifikowany lekarz - neurolog.

Funkcje i znaczenie jąder podstawnych (podkorowych)

1. Jaka jest struktura zwojów podstawy mózgu? 2. Szczegółowa struktura 3. Dodatkowe struktury, które tworzą jądra podstawne 4. Do czego służą jądra podkorowe w organizmie? 5. Rodzaje patologii 6. Oznaki uszkodzenia jąder podstawnych 7. Diagnoza 8. Rokowanie

Jednym z najbardziej złożonych narządów w ludzkim ciele jest mózg. To ciało koordynuje wszystkie procesy w organizmie, zapewnia funkcje życiowe, reguluje procesy metaboliczne. Jednak większość czytelników ma dość powierzchowne zrozumienie struktur mózgu. Oprócz półkul, móżdżku, kory i rdzenia przedłużonego ma wiele podziałów i struktur. Jedną z tych najważniejszych formacji są zwoje podstawy lub jądra podstawne.

Istota szara tworzy korę dużych półkul, a ponadto znajduje się w postaci pojedynczych zwojów w strukturach podkorowych w istocie białej. Te formacje w istocie białej mają sparowaną naturę i tworzą jądra podkorowe.

Zwoje podstawne są bezpośrednio połączone z istotą białą i korą mózgową. To jądra podkorowe są odpowiedzialne za aktywność fizyczną osoby i koordynują jej aktywność. Gdy zachodzi proces patologiczny, funkcja jąder podstawnych jest znacznie upośledzona. Wpływa to na napięcie mięśni, pozycję ciała w spoczynku i dynamikę, wymusza postawę, ruchy są chaotyczne, zbędne.

Jaka jest struktura zwojów podstawy mózgu?

Jądra podstawne obejmują prążkowie, które dzieli się na soczewkowate i ogoniaste, ciało migdałowate i szermierkę. Klasyfikacja ta opiera się na strukturze anatomicznej i lokalizacji tych struktur na odcinkach półkul mózgowych.

W ostatnich latach termin „zwoje podstawne” jest powszechnie rozumiany jako jądro podskokowe, istota czarna i rdzeń kości szczytowej.

Nazwa „prążkowie” pochodzi z przerywanych plam białej i szarej substancji w poziomych odcinkach. Jądra soczewkowe i jądra ogoniastego są połączone cienkimi mostkami istoty szarej.

Jądro ogoniaste znajduje się nieco wyżej i bardziej na środku jądra soczewkowego, są one oddzielone kapsułką utworzoną przez neurony mózgu lub istotę białą. Przednia część jądra ogoniastego jest nieco pogrubiona, wraz z ogonem tworzą boczną lub zewnętrzną ścianę przedniego rogu komory bocznej mózgu. Tylna część zwoju ogoniastego jest cieńsza i pasuje do dna komory bocznej i znajduje się mniej więcej w jej środku. Powierzchnia jądra ogoniastego, zwrócona do środka, jest ograniczona wzgórzem. Są one oddzielone wąskim pasmem istoty białej mózgu.

Szczegółowa struktura

Soczewkowate ciało znajduje się na zewnątrz od jądra ogoniastego i wzgórza, są one oddzielone zewnętrzną kapsułką. Środkowa powierzchnia soczewkowatego zwoju ma kształt kąta, z zaokrągloną częścią zwróconą do środkowej kapsułki. Znajduje się na równoległych płaszczyznach z jądrem ogoniastym i wzgórzem. Powierzchnia znajdująca się wewnątrz ma kształt półkulisty i przylega do zewnętrznej strony większej półkuli. Z przodu łączą się jądro soczewkowe i głowa jądra ogoniastego. Na przekrojach poprzecznych kształt jądra soczewkowego przypomina klin, którego szeroka część jest skierowana na zewnątrz.

Jądro soczewkowe jest podzielone przez najcieńsze pasy istoty białej na 3 główne struktury: ciemniejsza część to skorupa, obszary jaśniejsze w strukturze tworzące strukturę zwaną bladą kulą. Zgodnie z jego strukturą histologiczną jasna kula różni się znacznie od powłoki i jest reprezentowana jako komórki Golgiego pierwszego typu, są one znacznie większe w ludzkim ciele i są znacznie większe niż komórki drugiego typu.

Blada kula uważana jest za jedną z najstarszych formacji wyższego układu nerwowego, rozwijała się znacznie wcześniej niż muszla i jądro ogoniaste, stale ulegała zmianom i poprawiała się, ale nie traciła znaczenia jako jądra podstawne. Na obecnym etapie rozwoju neurologii i neurochirurgii uważa się, że jądro soczewkowe jest tylko topograficznym punktem odniesienia. Podczas gdy struktura u zbiegu ciała jądra ogoniastego i soczewkowatego jest zorganizowana w układ prążkowany.

System striopallidary jest podstawą układu pozapiramidowego i jest również głównym ośrodkiem regulacji autonomicznych funkcji organizmu w zakresie termoregulacji i metabolizmu węglowodanów, znacznie przekraczając znaczenie podwzgórza.

Dodatkowe struktury, które są częścią zwojów podstawy mózgu

Ogrodzenie jest cienką warstwą istoty szarej, znajdującej się między wyspą a skorupą, i otoczoną ze wszystkich stron przez istotę białą, która z kolei tworzy 2 kapsułki: między płotem a skorupą, zewnętrzna kapsuła, a wraz z wyspą oddziela zewnętrzną kapsułkę.

Podstawowe jądra mózgu są również reprezentowane przez ciało migdałowate. Ta gromada istoty szarej znajduje się w płacie skroniowym pod powłoką. Uważa się, że należy, jako część płata skroniowego, do ośrodków węchowych i układu limbicznego mózgu. W ciele migdałowatym włókna nerwowe kończą się przednią perforowaną substancją i płatem węchowym.

Układ limbiczny lub, jak się czasami nazywa, mózg trzewny, jest bardzo złożoną strukturą w jego organizacji, która obejmuje wydziały terminala, środkowego i rdzenia przedłużonego. Jego funkcje są tak różnorodne, jak jego struktura, odpowiada za procesy wegetatywne w organizmie, aktywność poznawczą, jaskrawo kolorowe reakcje emocjonalne i aktywne procesy psychologiczne, a także utrzymuje stałą homeostazę ciała.

Jakie są jądra podkorowe odpowiedzialne za organizm?

Pomimo faktu, że struktury te są znikome w porównaniu z organizmem jako całością, ich funkcje trudno przecenić! Głównymi funkcjami jąder podstawnych jest zapewnienie i utrzymanie odpowiednich ruchów motorycznych i ludzkich. Ich skoordynowane funkcjonowanie jest gwarancją normalnego samopoczucia i pełnej aktywności nerwowej.

Podstawowe jądra mózgu tworzą dwa systemy:

  1. Striopallidary (część pozapiramidowa);
  2. Limbiczny.

System striopalidar jest odpowiedzialny za koordynację ruchów, prawidłową i terminową redukcję włókien mięśniowych. Kiedy patologia występuje w tej części układu nerwowego, pierwsze objawy pojawiają się, gdy osoba porusza się i chodząc, w postaci osłabionej siły mięśni lub nieskoordynowanych ruchów.

Wraz z pokonaniem ich struktur cierpi cały układ nerwowy, najbardziej zauważalne są zaburzenia podwzgórza i przysadki mózgowej.

Rodzaje patologii

Istnieją 2 główne typy patologii:

  1. Torbiele i nowotwory zwojów podkorowych - zmiany te mogą wystąpić w wyniku degeneracji komórek nerwowych, czynników zakaźnych, urazów, zmian niedokrwiennych i krwotoków. Ta patologia jest dobrze zdiagnozowana w badaniach CT i MRI i wymaga terminowego i odpowiedniego leczenia, w przeciwnym razie pacjent staje w obliczu niepełnosprawności lub śmierci.
  2. Funkcjonalna niewydolność zwojów podstawy mózgu jest częstsza u dzieci i jest spowodowana niedorozwojem całego układu nerwowego. Podstawowa teoria rozwoju jest genetyczna. U dorosłych występuje zwykle z powodu urazów i udarów. Pacjenci potrzebują także leczenia i obserwacji neurologa. W podeszłym wieku ta patologia prowadzi do rozwoju parkinsonizmu w 57% przypadków.

Oznaki uszkodzeń jąder podstawnych

Główne objawy wskazujące na naruszenia w zwojach podkorowych obejmują:

  • drżenie;
  • spontaniczne ruchy kończyn;
  • osłabienie mięśni lub skurcze;
  • mimowolne powtarzające się ruchy;
  • osłabiona pamięć i zrozumienie tego, co się dzieje.

Objawy pojawiają się stopniowo. Mogą rosnąć szybko lub odwrotnie, bardzo powoli. Jednak nawet ich jednorazowy wygląd, na przykład drganie, nie może być ignorowany.

Diagnostyka

Prognoza

Rokowanie dla pacjenta zależy od stopnia uszkodzenia zwojów podstawy, terminowości poszukiwania pomocy medycznej i adekwatności leczenia. Z reguły tacy pacjenci otrzymują leczenie podtrzymujące przez całe życie.