Dziecko ma diagnozę oligofrenii: co to znaczy

Ciśnienie

Drodzy czytelnicy, dzisiaj porozmawiamy o tym, czym jest oligofrenia u dzieci, symptomy tego stanu. Dowiesz się, co prowokuje rozwój tej choroby, które stopnie są rozróżniane. Porozmawiamy o metodach leczenia i metodach zapobiegania.

Klasyfikacja

Istnieją trzy rodzaje oligofrenii.

  1. Zachorowalność. To najłatwiejszy stopień. Ten stan można zdiagnozować dopiero po 10 latach. Obserwuje się:
  • brak postrzegania złożonych koncepcji i sposobów ich wyjaśniania;
  • dziecko nie może myśleć abstrakcyjnie;
  • jest zamknięta, lęk przed nową sytuacją;
  • drastyczne zmiany charakteru;
  • dziecko rozprasza się;
  • obserwuje się nieodpowiednie zachowanie.
  1. Imbecyl. To jest średni stopień. Charakterystyka:
  • brak inicjatywy;
  • myślenie dziecka jest prymitywne;
  • dziecko łatwo inspiruje;
  • takie dziecko może zrozumieć elementarną mowę;
  • potrafi nauczyć się liczyć, pisać i czytać;
  • dziecko gra krótkie frazy;
  • Są bardzo wrażliwi na pochwały i przekleństwa.

Takie dzieci potrzebują stałej opieki i obserwacji.

  1. Idiotyzm Ten stan jest ciężką postacią oligofrenii:
  • dziecko nie jest w stanie mówić;
  • emocjonalnie ograniczony;
  • nie opanuje prostych umiejętności;
  • brak działań produkcyjnych.

Dlatego dzieci potrzebują ciągłej opieki.

Oligofrenia dzieli się na:

  • różnica - gdy możliwe jest ustalenie przyczyny choroby;
  • nieróżnicowy - gdy etiologia jest niejasna.

W zależności od postępu choroby rozróżnia się następujące typy:

  • łatwy stopień - od 50 do 70 punktów inteligencji;
  • umiarkowany stopień - od 35 do 50;
  • ciężki - od 25 do 30;
  • głęboki stopień - inteligencja poniżej 20 punktów.

Istnieje klasyfikacja Pevznera. Podkreśla następujące typy:

  • nieskomplikowany;
  • istnieją zaburzenia neurodynamiki;
  • odchylenia w analizatorach;
  • skomplikowane, z psychopatyczną formą zachowania;
  • niedobór umysłowy.

Biorąc pod uwagę etiologię, wyróżnia się oligofrenię:

  • czynnik dziedziczny;
  • konsekwencje szkód prenatalnych dla dziecka;
  • trauma narodzin;
  • niepełnosprawności rozwojowe.

Powody

  1. Dziedziczność (70% wszystkich przypadków), nieprawidłowości chromosomalne, nieprawidłowości genów: zespoły Patau, Wolf-Hirshhorn, Down, fragmentaryczny chromosom, Prader-Willi, płacz kotów, Alfie.

Dołącz tutaj:

  • dziedziczne zaburzenia procesów metabolicznych w organizmie;
  • zakłócenie metabolizmu fenyloalaniny;
  • nadczynność tarczycy u noworodków, która rozwija się z powodu niedoboru jodu;
  • hiperargininemia.
  1. Przyczyny przedporodowe:
  • toksyczne zatrucie fenolem lub ołowiem;
  • niedotlenienie w rozwoju prenatalnym;
  • zakażenia podczas ciąży;
  • niewydolność łożyska;
  • poród przedwczesny;
  • alkoholizm;
  • przyjmowanie antybiotyków i niektórych leków, w szczególności aspiryny, w czasie ciąży;
  • efekt promieniowania;
  • stan przedrzucawkowy.
  1. Przyczyny poporodowe:
  • zamartwica w momencie porodu;
  • TBI podczas porodu z powodu nałożenia kleszczy;
  • immunologiczna niezgodność dziecka z matką (Rh);
  • guz w mózgu;
  • zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych przy urodzeniu lub zapaleniu mózgu;
  • uraz czaszki;
  • powikłanie gorączki szkarłatnej lub odry, przeniesione do wieku trzech lat.

Objawy

Objawy oligofrenii u dzieci mogą się różnić w różnych okresach wiekowych.

Najjaśniejsze przejawy obserwuje się w wieku sześciu lat. Faktem jest, że niektóre oznaki można zaobserwować w młodszym wieku, ale rodzice mogą wziąć je ze względu na swoją naturę. Należy również pamiętać, że to, jak silnie choroba zostanie wyrażona, zależy od obszaru uszkodzenia mózgu. Dlatego oznaki oligofrenii mogą wystąpić nawet w pierwszych miesiącach życia dziecka.

  1. Dla noworodków charakteryzujących się takimi objawami:
  • drażliwość;
  • skłonność do drgawek;
  • osłabienie mięśni;
  • złe proporcje;
  • duża czaszka;
  • wady wzroku twarzy (na przykład rozszczep wargi lub płaski nos).
  1. Dla niemowląt charakteryzujących się:
  • brak zainteresowania wszystkim wokół;
  • brak chęci kontaktowania się z rówieśnikami;
  • trudności w zrozumieniu rozmowy dorosłych;
  • trudności w odtwarzaniu słów;
  • dziecko nie jest w stanie powtórzyć tego, co zobaczył.
  1. Dla dzieci w wieku przedszkolnym charakteryzują się:
  • trudności w wykonywaniu prostych zadań, takich jak modelowanie;
  • obserwuje się monotonne działania.
  1. U uczniów:
  • osłabiona zdolność do rozpoznawania obiektów i ich właściwości;
  • dzieci mają chaotyczną aktywność;
  • odebrane informacje są zniekształcone;
  • zaburzenia mowy są osłabione;
  • pamięć maleje;
  • być może całkowity brak wyobraźni;
  • bez poczucia empatii.

Diagnostyka

Aby dokładnie określić obecność oligofrenii, konieczne jest przeprowadzenie specjalnych testów (psychologicznych). Lekarz oceni rozwój umysłowy i mowy dziecka, słownictwo, zauważy, jak inni są postrzegani przez nich, obecność myślenia abstrakcyjnego. Ważne jest, aby ta technika była odpowiednia tylko dla dzieci od 3 lat. Jeśli podejrzewa się chorobę u młodszego dziecka, stosuje się następujące metody badawcze:

  • MRI mózgu;
  • badanie kariotypu;
  • testy genetyczne;
  • ocena pamięci dziecka;
  • badanie przesiewowe krwi pod kątem fenyloketonurii i niedoczynności tarczycy;
  • encefalografia;
  • próbki infekcji wrodzonych;
  • kompleksowe badanie.

Leczenie

Dużą rolę odgrywają klasy ze specjalistami:

  • defektolog, logopeda;
  • psychiatra;
  • neurolog;
  • ortopeda;
  • fizjoterapeuta;
  • pracownicy socjalni.

Można zalecić leczenie objawowe:

  • środki uspokajające, uspokajające, w szczególności Diazepam lub Fenazepam;
  • leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwpsychotyczne, takie jak Relatin lub Nootropil;
  • środki hormonalne, na przykład tarczyca lub przysadka;
  • przyjmowanie leków w celu normalizacji aktywności ośrodkowego układu nerwowego, na przykład Piracetam lub Fezam;
  • terapia witaminowa, w szczególności grupa B;
  • kwas glutaminowy, który jest uważany za kurs w celu zmniejszenia objawów upośledzenia umysłowego;
  • psychoterapia, korekta psychiczna, zajęcia z logopedą;
  • ćwiczenia terapeutyczne i masaż;
  • gimnastyka psychomotoryczna.

Wychowanie

Charakterystyka dzieci z oligofrenią jest taka, że ​​istnieje pilna potrzeba stałej opieki i opieki nad nimi.

Rodzice, którzy mają takie dziecko, powinni znać kilka zasad i ściśle ich przestrzegać:

  • stała opieka nad dziećmi;
  • przyjazne nastawienie do okruchów;
  • pomoc psychologiczna;
  • szkolenie umiejętności podstawowych;
  • pozytywna motywacja;
  • odwiedzanie wyspecjalizowanych instytucji;
  • zajęcia ze specjalistami;
  • zgodność ze wszystkimi zaleceniami.

Prognoza

Korzystne rokowanie można omówić tylko z wczesną diagnozą oligofrenii i terminowym leczeniem. Dotyczy to również łagodnej choroby. Takie dzieci mogą zatrzymać chorobę, będą miały okazję nauczyć się niektórych zawodów.

Niekorzystne rokowanie będzie wtedy, gdy stan zostanie zaniedbany lub poważny:

  • niepełnosprawność;
  • niższa inteligencja;
  • zaburzenia psychiczne.

Zapobieganie

Środki ostrożności należy kierować do kobiety w ciąży, gdy nosi ona dziecko.

  1. Terminowa decyzja rejestracyjna.
  2. Regularne wizyty u kobiet.
  3. Wykonaj wszystkie niezbędne analizy.
  4. Codzienne spacery trwające co najmniej dwie godziny.
  5. Prawidłowy harmonogram dzienny.
  6. Zdrowy sen.
  7. Odmowa złych nawyków i jedzenia.
  8. Zrównoważone odżywianie.
  9. Stosowanie kleszczy nie jest dozwolone podczas porodu.

Diagnoza oligofrenii naprawdę brzmi bardzo przerażająco. Rodzice powinni zrozumieć, że terminowe zmiany w ciele dziecka umożliwią zdiagnozowanie choroby na czas i rozpoczęcie leczenia. Oczywiście nie będziesz w stanie całkowicie pozbyć się tego stanu. Możesz jednak znacznie ułatwić życie swojemu dziecku.

Jakie są objawy oligofrenii u dzieci poniżej pierwszego roku życia?

Oligofrenia jest uważana za jedną z najbardziej niebezpiecznych chorób. Rozwój choroby powoduje opóźnienie umysłowe u dziecka.

Objawy oligofrenii u dzieci mogą wystąpić na etapie rozwoju wewnątrzmacicznego lub w ciągu kilku miesięcy po urodzeniu.

Kilku wyspecjalizowanych specjalistów bierze udział w leczeniu choroby. Prognozy patologiczne bezpośrednio zależą od aktualności i przydatności działań podejmowanych przez terapię.

Możesz dowiedzieć się o objawach i objawach zespołu Downa u noworodka z naszego artykułu.

Pojęcie i opis choroby

Oligofrenia u dzieci - zdjęcie:

Oligofrenia to uporczywy niedorozwój umysłowy. Choroba powstaje podczas rozwoju płodu lub w okresie poporodowym.

Choroba należy do kategorii dolegliwości poliomiologicznych i może być wywołana następstwami niektórych chorób kobiety przed poczęciem dziecka lub podczas ciąży, nieprawidłowości genetycznych lub narażenia na niekorzystne czynniki u płodu.

Oligofrenia jest uważana za jedną z najbardziej złożonych chorób, prawie nieuleczalną do leczenia. Terminowe środki terapii mogą znacząco dostosować zdrowie dziecka i ułatwić jego adaptację społeczną.

Przyczyny i czynniki prowokujące

Liczne czynniki zewnętrzne i wewnętrzne mogą wywoływać oligofrenię.

W niektórych przypadkach specjaliści nie mogą określić konkretnego czynnika, który doprowadził do rozwoju choroby dziecka.

Najczęściej lekarze kojarzą manifestację patologii z predyspozycją genetyczną (50% przypadków w praktyce medycznej). Drugą najczęstszą przyczyną oligofrenii jest wcześniactwo dziecka.

W tym przypadku występuje niedorozwój systemów wewnętrznych, co zwiększa ryzyko powstania poważnych odchyleń w rozwoju dziecka.

Przyczyny oligofrenii obejmują następujące czynniki:

  • niedotlenienie płodu podczas ciąży;
  • urazowe uszkodzenia mózgu noworodków;
  • nieprawidłowości chromosomalne;
  • zakaźne uszkodzenie płodu;
  • urazy mózgu dziecka podczas porodu;
  • zaburzenia poziomu genetycznego;
  • przewlekłe zatrucie płodu szkodliwymi substancjami chemicznymi;
  • choroby, które mają negatywny wpływ na mózg;
  • krytyczny brak składników odżywczych w ciele kobiety w ciąży;
  • obecność dziecka innych wrodzonych zaburzeń psychicznych;
  • asfiksja i uraz urodzenia;
  • tendencja kobiet do szkodliwych nawyków podczas ciąży;
  • konflikt immunologiczny między płodem a kobietą;
  • obecność konfliktu rezusów;
  • zakażenia układu moczowo-płciowego u kobiet.

Jak określić mikrocefalię u dziecka? Przeczytaj o tym tutaj.

Objawy i objawy

Najbardziej intensywne objawy oligofrenii występują u dzieci po osiągnięciu wieku sześciu lat.

Przed tym okresem można rozpoznać oznaki choroby, ale rodzice mogą je przyjmować ze względu na naturę dziecka.

Ponadto nasilenie choroby zależy bezpośrednio od lokalizacji uszkodzenia mózgu. W niektórych przypadkach objawy oligofrenii są wykrywane na etapie rozwoju płodu iw pierwszych miesiącach życia małego pacjenta.

Objawy patologii w zależności od kategorii wiekowej dzieci:

  1. U noworodków nadmierna drażliwość, osłabienie mięśni, skłonność do stanów konwulsyjnych, dysproporcja w budowie ciała, zwiększony rozmiar czaszki, inne wady zewnętrzne (szeroko rozstawione oczy, rozszczep wargi, zbyt mały rozmiar palców na dłoniach, płaski nos i osoby).
  2. U dzieci w wieku poniżej jednego roku brak zainteresowania światem, kontakt z rówieśnikami, ledwie zrozumienie mowy dorosłych adresowanej do nich, staje się bardziej wyraźny w rozwoju w porównaniu z rówieśnikami, dzieci z oligofrenią mają trudności z odtworzeniem słów, powtarzają pokazane im działania (zewnętrzne objawy utrzymują się i stają się bardziej wyraźne).
  3. U przedszkolaka objawy niedorozwoju umysłowego przejawiają się w bardziej wyraźnej formie, dzieci przez długi czas mają trudności z wykonywaniem prostych zadań (rysowanie, modelowanie, a nawet manipulowanie zabawkami), istnieje tendencja do powtarzania monotonnych czynności (dziecko może spędzać godziny na studiowaniu tej samej zabawki, spróbuj zrozumieć obraz na zdjęciu itp.).
  4. Dziecko w wieku szkolnym zakłóca zdolność rozpoznawania właściwości przedmiotów, charakteryzuje się chaotyczną aktywnością, występują zaburzenia mowy i zniekształcenia otrzymywanych informacji, zmniejszona pamięć (aby zapamiętać elementarne działania dzieci potrzebują znacznego czasu), myślenie figuratywne może być całkowicie nieobecne, poczucie empatii jest w znacznym stopniu zmniejszone.

Jaka jest długość życia dziecka z zespołem Retta? Znajdź odpowiedź już teraz.

Stopnie i rodzaje patologii

Przez długi czas w praktyce medycznej oligofrenia była podzielona na trzy typy - osłabienie, głupota i idiotyzm.

Ten typ klasyfikacji został anulowany. Priorytetem był podział choroby na pewne typy zgodnie z ICD-10.

Eksperci przyjmują wskaźniki inteligencji jako podstawę, które są kryteriami przypisywania choroby do pewnego etapu rozwoju patologii.

Dodatkowo oligofrenia jest podzielona na formę zróżnicowaną i niezróżnicowaną. W pierwszym przypadku można ustalić przyczynę choroby, w drugim nie ma takiej możliwości.

Stopień zaawansowania choroby dzieli się na następujące typy:

  • łagodny stopień (IQ nie przekracza 50-70 punktów);
  • forma umiarkowana (maksymalne IQ osiąga 35-50 punktów);
  • ciężki etap (IQ nie przekracza 25-30 punktów);
  • typ głęboki (poziom inteligencji nie osiąga 20 punktów).

Zgodnie z etiologią oligofrenie są podzielone na patologie spowodowane czynnikami dziedzicznymi, uszkodzeniem płodu przez płód, nieprawidłowościami w jego rozwoju i urazem porodowym.

Odrębna kategoria obejmuje choroby wywołane nieokreślonymi przyczynami. Tylko specjalista na podstawie kompleksowego badania małego pacjenta może określić negatywne czynniki, które osłabiły rozwój dziecka.

Diagnostyka

Jednym z głównych etapów diagnozy oligofrenii są testy psychologiczne.

Lekarz ocenia mowę i rozwój umysłowy małego pacjenta, jego słownictwo, poziom postrzegania otaczającego świata i zdolność myślenia abstrakcyjnego.

Takie techniki ułatwiają wykrycie obecności patologii, ale mogą być stosowane u dzieci od trzeciego roku życia. Dla małych dzieci diagnostyka odbywa się w inny sposób.

W diagnozie choroby stosuje się następujące metody:

  • MRI mózgu;
  • ocena pamięci dziecka;
  • badanie kariotypu;
  • badanie przesiewowe krwi pod kątem niedoczynności tarczycy i fenyloketonurii;
  • badania genetyczne;
  • encefalografia;
  • kompleksowe badanie ciała;
  • próbki do wrodzonych chorób zakaźnych.
do treści ↑

Co obejmuje leczenie?

Niemożliwe jest całkowite wyeliminowanie oligofrenii. Względna korekta stanu dziecka jest charakterystyczna tylko dla chorób wykrytych na najwcześniejszych etapach rozwoju.

W innych przypadkach dzieciom przepisuje się leczenie objawowe i procedury zapobiegawcze.

Zajęcia z wyspecjalizowanymi specjalistami stanowią integralną część leczenia patologii, niezależnie od jej etiologii, stopnia zaawansowania i formy.

W leczeniu oligofrenii można stosować następujące metody:

  1. Otrzymywanie środków uspokajających (leki z grupy środków uspokajających, Diazepam, Fenazepam).
  2. Terapia neuroleptykami (leki o działaniu przeciwpsychotycznym, Nootropil, Relatyna).
  3. Stosowanie leków hormonalnych (przysadka mózgowa, tarczyca).
  4. Kurs przyjmujący leki ziołowe w celu poprawy funkcjonowania mózgu i dostarczania mu tlenu, a także stabilizowania centralnego układu nerwowego (Fezam, Piracetam, Pantocrin).
  5. Terapia zapobiegawcza kompleksami witaminowymi (szczególną uwagę należy zwrócić na uzupełnienie zapasów witaminy B).
  6. Kurs przyjmujący kwas glutaminowy (pomaga zmniejszyć objawy upośledzenia umysłowego).
  7. Zajęcia psychokorekcji, psychoterapii i logopedii.
  8. Terapia wysiłkowa i masaż leczniczy (regularne kursy dziesięciodniowe).
  9. Gimnastyka psychomotoryczna (lepiej powierzyć procedurę specjalisty).

Czy zespół Tourette'a dziedziczony? Dowiedz się o tym z naszego artykułu.

Cechy edukacji

Zachowanie i postawa rodziców wobec dziecka z rozpoznaniem oligofrenii mają szczególne znaczenie dla terapii.

Jeśli dziecko jest wychowywane w niekorzystnych warunkach, choroba rozwija się w przyspieszonym tempie.

Dziecko wykaże oznaki agresji na świat zewnętrzny, a skuteczność kursu rehabilitacyjnego zostanie znacznie zmniejszona.

Podczas edukacji dziecka z oligofrenią ważne jest, aby rodzice pamiętali kilka zasad, których nie można w żaden sposób naruszyć.

Rodzice są zobowiązani do:

  • zapewnić stałą opiekę nad dziećmi;
  • zapewnić dziecku pomoc psychologiczną;
  • traktuj dziecko uprzejmie;
  • pozytywnie motywować dziecko;
  • uczyć dziecko podstawowych umiejętności;
  • przestrzegać wszystkich zaleceń zalecanych przez lekarzy;
  • uczęszczaj na specjalne zajęcia ze specjalistycznymi ekspertami.
do treści ↑

Jaka jest prognoza?

Korzystne prognozy są możliwe tylko przy wczesnym wykryciu oligofrenii u dziecka.

Dzięki terminowemu leczeniu łagodnej choroby dzieci nabywają umiejętności wykonywania podstawowych czynności domowych.

Jako osoba dorosła dobrze opanowali niektóre rodzaje zawodów, w niektórych przypadkach może być potrzebne specjalnie wyposażone miejsce pracy.

Jeśli oligofrenia postępuje w przyspieszonym tempie, dziecko potrzebuje opieki przez całe życie. Niezależne wykonywanie prostych obowiązków będzie dla niego niezwykle trudne.

Niekorzystne prognozy podczas prowadzenia oligofrenii:

  • dożywotnia niższość inteligencji;
  • niepełnosprawność;
  • wyraźne zaburzenia psychiczne.
do treści ↑

Czy zapobieganie jest możliwe?

Zapobieganie oligofrenii u dziecka jest możliwe tylko na etapie planowania ciąży.

Rodzice muszą przejść pełne badanie, wyleczyć wszystkie istniejące choroby, wyeliminować obecność infekcji w organizmie i określić ryzyko dziedzicznej predyspozycji do patologii mózgu u przyszłego dziecka.

Wykluczenie wszystkich negatywnych czynników zwiększa szanse na zdrowe dziecko. Jeśli dziecko urodziło się z podejrzeniem oligofrenii, środki zapobiegawcze nie doprowadzą do oczekiwanych rezultatów.

Środki zapobiegania patologii obejmują następujące zalecenia:

  1. Oboje rodzice są badani na różyczkę, toksoplazmozę i inne choroby zakaźne (na etapie planowania ciąży).
  2. Zapobieganie chorobom wirusowym podczas ciąży i wszelki negatywny wpływ czynników zewnętrznych na ciało kobiety.
  3. Eliminacja obrażeń noworodków (właściwa pomoc położnicza).
  4. Terminowe leczenie chorób wrodzonych u dziecka, gdy zostanie wykryte.

Oligofrenia jest jedną z nieuleczalnych patologii. Ta choroba powoduje intelektualne, wolicjonalne, emocjonalne zaburzenia u dziecka. Mowa dziecka i umiejętności motoryczne nie pasują do jego wieku.

Jeśli terapia rozpocznie się na czas i zostanie w pełni wdrożona, dziecko będzie miało możliwość dostosowania się do otaczającego świata.

O oligofrenii możesz dowiedzieć się z filmu:

Uprzejmie prosimy o samodzielne leczenie. Zarejestruj się u lekarza!

Oligofrenia u dzieci

Jeśli podczas embrionalnego i wewnątrzmacicznego rozwoju mózgu struktura płodu została nieodwracalnie uszkodzona, intelektualnego niedorozwoju i różnych problemów psychicznych w przyszłości nie można uniknąć. Powiązane stany chorobowe nazywane są demencją i uniemożliwiają normalną adaptację w świecie zewnętrznym.

Obecnie oligofrenia u dzieci jest powszechną diagnozą i stanowi około 3% wszystkich przypadków. Czy powinien się bać? Aby rozwiązać ten problem, najpierw musisz dowiedzieć się, co to jest i czy można pozbyć się tej patologii.

Opis

Medycyna definiuje chorobę w następujący sposób: oligofrenia jest wrodzona (najczęściej) lub nabyta opóźnienie umysłowe, niewystarczający rozwój umysłowy. Objawia się naruszeniem inteligencji, spowodowanym patologiami mózgu i prowadzi do niedostosowania społecznego. U dzieci z tą diagnozą cierpi nie tylko umysł, ale także emocje, wola, mowa i zdolności motoryczne.

Pomimo faktu, że termin „oligofrenia” jest używany jako synonim opóźnienia umysłowego, ta druga koncepcja jest znacznie szersza. PP obejmuje nie tylko opóźnienie w rozwoju psychiki, spowodowane przez patologie organiczne, ale także zaniedbanie społeczne i pedagogiczne.

Należy również pamiętać o różnicy między oligofrenią a demencją - otępieniem nabytym:

  • w przypadku demencji struktura mózgu u dziecka kształtuje się normalnie, a psychika osiąga pewien poziom rozwoju do pewnego momentu, a upośledzenia intelektualne ujawniają się później, pod wpływem czynników zewnętrznych; w przypadku oligofrenii wszystkie te wskaźniki początkowo nie mogą się normalnie rozwijać;
  • oligofrenia nie postępuje, poziom PP pozostaje taki sam; z demencją wada intelektualna zwykle wzrasta z czasem;
  • demencja powoduje zaburzenia funkcji poznawczych: niektóre z nich są wyraźnie upośledzone, podczas gdy inne pozostają normalne; w oligofrenii wszystkie funkcje (mowa, percepcja, ruchliwość, myślenie, pamięć, emocje) u dziecka są takie same słabo rozwinięte.

Kolejne bardzo ważne pytanie - czy oligofrenia jest dziedziczna - niepokoi wielu rodziców cierpiących na tę chorobę w takim czy innym stopniu. Jeśli forma zostanie nabyta, nie ma się czego obawiać: dziecko będzie zdrowe. Jeśli jest wrodzony, istnieje ryzyko, że umysłowo upośledzeni urodzą się, ale nie jest to 100%. Naukowcy badają teraz ten problem bardziej szczegółowo, tak aby w przyszłości, tak dokładnie, jak to możliwe, obliczyć szanse na chore dzieci. Aby je zredukować, musisz znać dokładne przyczyny pojawienia się PP.

Pochodzenie nazwy. Medyczne określenie „oligofrenia” sięga dwóch greckich słów: „oligos”, co oznacza „mały” i „phrēn” - tłumaczone jako „umysł”.

Powody

W psychiatrii przyczyny oligofrenii są podzielone na kilka grup.

Czynniki dziedziczne

Dziedziczne przyczyny dziecięcej oligofrenii stanowią 70% wszystkich patologii. Należą do nich nieprawidłowości chromosomalne i nieprawidłowości genów:

  • Zespół Downa (dodatkowy chromosom numer 21);
  • Zespół Patau (dodatkowy chromosom numer 13);
  • zespół łamliwego chromosomu (diagnoza demencji sprzężonej z chromosomem X u chłopców, zespół Retta u dziewcząt);
  • Zespół Wolffa-Hirschhorna (nieprawidłowość chromosomu 4p);
  • zespół płaczu kotów (patologia chromosomu 5p);
  • Zespół Alfiego (problemy z chromosomem 9p);
  • Zespół Pradera-Williego (defekt chromosomu 15p).

Wszystkie te zespoły charakteryzują się wyraźną oligofrenią u dzieci. Struktury mózgu są uszkodzone z powodu wad chromosomalnych. Ta grupa obejmuje dziedziczne zaburzenia metaboliczne:

  • nadczynność tarczycy u noworodków - niedobór jodu;
  • Oligofrenia fenylopirogronowa - upośledzona wymiana fenyloalaniny (niezbędny aminokwas);
  • hiperargininemia - niedobór enzymu, który rozkłada argininę;
  • neuronalna ceroid-lipofuscinoza - niedobór tripeptydylopeptydazy (enzym lizosomalny).

Są to dziedziczne formy oligofrenii, o których rodzice powinni wiedzieć i pamiętać, że mogą przekazać je swoim dzieciom.

Przyczyny przedporodowe

Przyczyny przedporodowe oligofrenii nazywane są czynnikami patogennymi, które negatywnie wpływają na płód podczas jego rozwoju płodowego. Mogą to być:

  • przewlekłe niedotlenienie wewnątrzmaciczne;
  • niewydolność łożyska;
  • zakażenia u kobiet w czasie ciąży: kiła, opryszczka, toksoplazmoza, wirus cytomegalii;
  • oligofrenia rubeolarna - wynik różyczki, którą miała matka, nosząca dziecko;
  • toksyczne zatrucie ołowiem, parami rtęci, pestycydami, fenolem;
  • alkoholizm;
  • leki: antybiotyki, aspiryna, warfaryna, izotretynoina;
  • promieniowanie;
  • poród przedwczesny;
  • stan przedrzucawkowy.

Aby zmniejszyć ryzyko posiadania dziecka z oligofrenią, kobieta powinna dbać o siebie i swoje zdrowie w czasie ciąży, ponieważ grupa przyczyn przedporodowych EI jest dość rozległa.

Czynniki poporodowe

Często oligofrenia staje się konsekwencją czynników występujących podczas porodu lub w ciągu pierwszych dwóch lat życia dziecka. Nazywa się to przyczynami postnatalnymi. Obejmują one:

  • ostra asfiksja w momencie porodu;
  • urazowe urazowe uszkodzenie mózgu u dziecka przy stosowaniu kleszczy lub przy użyciu ekstraktora próżniowego;
  • niezgodność immunologiczna między matką a dzieckiem według czynnika Rh;
  • bakteryjne i wirusowe uszkodzenie mózgu w zapaleniu opon mózgowych lub zapaleniu mózgu;
  • guzy i urazy czaszki;
  • ciężka dla szkarlatyny, odry, przeniesiona na 3 lata.

Są to przyczyny oligofrenii, znane lekarzom. Jeśli ostrzeżenia dziedziczne są prawie niemożliwe, wówczas czynniki przedporodowe i poporodowe w dużej mierze zależą od stylu życia i zdrowia matki podczas ciąży, porodu i zakażeń w pierwszych dwóch latach życia dziecka. Wiedząc o tym, młodzi rodzice powinni zrobić wszystko, aby zapobiec takiemu przebiegowi wydarzeń. A jeśli to się nadal zdarzy, konieczne jest rozpoznanie choroby w odpowiednim czasie i zrobić wszystko, aby złagodzić stan dziecka.

Synonimia Oligofrenia ma wiele innych nazw - demencja, demencja, upośledzenie umysłowe, oligopsychia.

Objawy

Obraz kliniczny oligofrenii u dziecka jest ściśle związany z zaburzeniami jego psychiki. Obejmuje upośledzoną mowę, świadomą aktywność, emocje, poznanie i uogólnienie. Charakterystyczne objawy przejawiają się w różnych okresach życia.

U noworodków:

  • nieprawidłowa struktura głowy, twarzy, ciała;
  • patologie narządów wewnętrznych;
  • objawy fenyloketonurii: kwaśny zapach z moczu i noworodka, blada skóra, nienaturalnie jasnoniebieskie oczy, letarg, drgawki, brak reakcji elementarnych, osłabienie mięśni;

Do roku:

  • nietrzymanie moczu;
  • brak paplaniny przedwerbalnej;
  • niezdolność do siedzenia, czołgania się, wstawania.

Czy przedszkolaki:

  • opóźnienie w rozwoju fizycznym;
  • zaburzenia motoryki;
  • późna i niespójna mowa;
  • brak równowagi;
  • niestabilność emocjonalna;
  • zaburzenia zachowania;
  • niska zdolność uczenia się prostych czynności samoopieki (zawiązywanie sznurowadeł, szczotkowanie zębów, ubieranie się itp.).

W wieku szkolnym:

  • niezdolność do nauki zwykłego przebiegu programu szkolnego;
  • niski poziom intelektualny IQ;
  • naruszenie lub całkowity brak abstrakcyjnego myślenia;
  • kompleksowe opóźnienie umysłowe: intelekt, pamięć, mowa, sfery emocjonalne i motoryczne, aspekty wolicjonalne, zdolności percepcyjne, koncentracja uwagi, myślenie;
  • skromna, niepiśmienna mowa;
  • rozproszona uwaga;
  • brak inicjatywy;
  • słaba pamięć;
  • niemożność poruszania się w najprostszych sytuacjach: kupić coś w sklepie, ubrać się na pogodę itp.;
  • podatność na sugestie;
  • niezdolność do odpowiednich rozwiązań;
  • opóźniony rozwój fizyczny.

Oznaki oligofrenii stwierdzone we wczesnym wieku (do jednego roku) wskazują na ciężką postać choroby. Jaśniejsze stopnie objawiają się znacznie później i są prawie niezauważalne u niemowląt. Tak więc obraz kliniczny będzie w dużej mierze zależny od rodzaju choroby.

Dane statystyczne. Według lekarzy dziś oligofreniki stanowią nie więcej niż 3% światowej populacji.

Nie ma jednej klasyfikacji oligofrenii, z których każda ma swoje zalety i wady.

Tradycyjny (według wagi)

Do niedawna lekarze wyróżniali następujące formy choroby:

  • oligofrenia w stadium moronizmu, charakteryzująca się słabo zdefiniowanym obrazem klinicznym;
  • oligofrenia w stopniu upośledzenia, już rozróżniana przez wyraźniejsze i zauważalne objawy choroby;
  • idiotyzm - niezwykle wyraźny stopień.

Ostatnio jednak w psychiatrii dziecięcej coraz częściej stosuje się inną klasyfikację, w której oligofrenia jest rozłożona według stopnia ciężkości na podstawie poziomu IQ.

Według ICD-10

Międzynarodowa klasyfikacja chorób dziesiątej rewizji została przeprowadzona w 1989 roku. Według niej etapy oligofrenii są zdefiniowane następująco.

Jest to łatwy stopień, odpowiadający moralności poprzedniej klasyfikacji. IQ = 50-69. Dzieci mają fizyczny brak rozwoju, słabą pamięć, problemy z logicznym i abstrakcyjnym myśleniem, niestabilność uwagi, trudności w realizacji pewnych ukierunkowanych działań, zaburzenia zachowania, niestabilność emocjonalną, wielką sugestywność. Zdiagnozowany głównie w wieku szkolnym.

Jest to umiarkowany stopień, umiarkowany, nieco wyraźny imbecyl. IQ = 35-50. Minimalne niezależne myślenie, zaburzenia snu i apetytu, szybkie zmęczenie, drażliwość, opóźnienia rozwojowe stają się zauważalne już w młodym wieku. Takie dzieci mają kiepskie słownictwo. Obserwowane naruszenia dobrych umiejętności motorycznych, niska zdolność opanowania najprostszych działań.

Jest to poważny stopień, znacznie wyraźny imbecyl. IQ = 20-35. Obraz kliniczny jest prawie taki sam jak w poprzedniej postaci choroby, ale wszystkie naruszenia pojawiają się wyraźniej.

To głęboki stopień, zgodny z idiotyzmem. IQ = mniej niż 20. Towarzyszy mu brak zdolności umysłowych i mowy. Zdiagnozowano przy urodzeniu lub bezpośrednio po nim. Ponieważ występują znaczne uszkodzenia centralnego układu nerwowego, dzieci te nie reagują na bodźce zewnętrzne, nie dostrzegają mowy, nie rozpoznają rodziców, nie doświadczają ani nie wyrażają emocji (brak wyrazu twarzy), nie koordynują ruchów, nie dotykają przedmiotów, nie czują smaku, zapachu lub nawet bóle. Charakterystycznym objawem jest wielokrotne mechaniczne powtarzanie jednego ruchu lub stan całkowitej bezruchu przez długi okres czasu.

Obecnie w większości placówek medycznych oligofrenia jest diagnozowana u dzieci zgodnie z tą klasyfikacją.

Klasyfikacja Pevznera

Na podstawie badań klinicznych i psychologiczno-pedagogicznych M. S. Pevzner był w stanie określić strukturę defektów w oligofrenii i opracować szczegółową klasyfikację. Jest to jakościowa typologia stanów, która odnosi się do systemu działań korekcyjnych i medycznych. W latach 70. XX wieku naukowiec zidentyfikował następujące typy oligofrenii:

  • nieskomplikowany;
  • towarzyszą zaburzenia neurodynamiki;
  • z zakłóceniami analizatora;
  • skomplikowana oligofrenia z zachowaniami psychopatycznymi;
  • z wyraźną niewydolnością czołową (umysłową).

Ostatnie 4, skomplikowane formy oligofrenii, wymagają największej uwagi lekarzy i rodziców, ponieważ ich objawy są najbardziej wyraźne i uniemożliwiają dziecku dalsze przystosowanie społeczne. Aby mu pomóc, potrzebujesz czasu na zdiagnozowanie choroby i poddanie się odpowiedniemu leczeniu.

Fakt z przeszłości. W 1967 r. WHO była bardzo zaniepokojona wzrostem liczby dzieci cierpiących na upośledzenie umysłowe w wielu krajach i stworzyła specjalny Komitet Ekspertów ds. Oligofrenii.

Diagnostyka

Istnieje pewna podstawa do diagnozy oligofrenii. Ponadto we wczesnym i przedszkolnym wieku trudno jest określić chorobę, jeśli nie jest to wyraźny zespół dziedziczny, rozpoznawalny przez zewnętrzne objawy. Główne środki diagnostyczne obejmują:

  • studiowanie historii i informacji na temat ciąży i porodu;
  • Test oligofrenii Wexlera (istnieje wersja WAIS, specjalnie zaprojektowana dla przedszkolaków od 5 lat);
  • ocena poziomu umiejętności komunikacyjnych i zachowań adaptacyjnych za pomocą skali ratingowej;
  • sprawdzanie zdolności dodawania kostek jako dziecko;
  • definicja słownictwa.

Często rodzice są zainteresowani badaniami, jakie podejmują dzieci, jeśli podejrzewają oligofrenię. Poniższe testy laboratoryjne często pomagają potwierdzić lub zaprzeczyć diagnozie:

  • kilka badań krwi jednocześnie: ogólne, dla enzymów, biochemicznych, dla RW, toksoplazmy, Anti-HSV-IgM, CMV;
  • analiza moczu na poziomie aminokwasów;
  • testy genetyczne.

Diagnostyka instrumentalna ujawnia zaburzenia czaszkowo-mózgowe, które doprowadziły do ​​rozwoju oligofrenii u dziecka:

W wielu krajach diagnozę tej choroby przeprowadza się zgodnie z wytycznymi opracowanymi przez Amerykańskie Stowarzyszenie Psychiatryczne. Wskazuje główne kryteria oligofrenii:

  • niedobór umysłowy;
  • istotne ograniczenia zachowania adaptacyjnego;
  • dowód na to, że ograniczenie inteligencji przejawia się w dzieciństwie lub okresie dojrzewania.

Co powinni zrobić rodzice, jeśli zdiagnozowano dziecko? Nie poddawaj się i rób wszystko, co możliwe, aby ułatwić jego istnienie i pomóc mu dostosować się do otaczającego świata. Dowiedz się, czy możliwe jest wyleczenie oligofrenii na etapie, na który został podany, i regularnie przyjmuj zalecane i przepisane kursy terapeutyczne.

Zobacz także: „Patologia płodu”.

O diagnozie. Według ICD-10 oligofrenia ma swój własny kod medyczny do diagnozy - F70-F79.

Leczenie

Pomimo faktu, że leczenie choroby jest prowadzone - na pytanie, czy można postawić diagnozę oligofrenii, odpowiedź będzie negatywna. Odzyskać całkowicie i rozwijać się normalnie u pacjenta nie będzie działać. Konieczne jest zrozumienie, że celem terapii jest wyciszenie głównych objawów, częściowa korekta SV (jest to możliwe przy lekkich formach) i pomoc dziecku w przystosowaniu się.

Leczenie narkotyków

Nie ma lekarstwa na tę chorobę. Dlatego leczenie oligofrenii jest etiologiczne (eliminacja przyczyn źródłowych) i objawowe (wygładzenie oczywistych objawów).

Terapia etiologiczna jest zalecana w przypadku dziedzicznych zaburzeń metabolicznych lub enzymopatii.

Objawowe obejmuje stosowanie takich leków jak:

  • środki uspokajające (środki uspokajające);
  • leki przeciwpsychotyczne (leki przeciwpsychotyczne).

Uwalniają zwiększone napięcie i zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, poprawiają nastrój, zmniejszają pobudzenie psychotyczne i pomagają w ciężkich zaburzeniach zachowania z wyraźną agresywnością. Należy jednak pamiętać, że są to bardzo potężne leki, które pozostawiają cały szereg skutków ubocznych:

  • pozapiramidowe zaburzenia ruchowe;
  • sztywność;
  • mimowolna spastyczność mięśni;
  • uporczywe zaburzenia snu;
  • spadek ostrości widzenia;
  • upośledzenie pamięci;
  • rozwój amnezji.

Bardziej odpowiednie i bezpieczne jest wyznaczanie witamin z grupy B. Mają działanie uspokajające, zwiększają koncentrację, poprawiają pamięć. Czasami chore dzieci pomagają tradycyjnej medycynie. Jej metody mogą być stosowane jako pomocnicze w stosunku do głównego kursu terapii, ale tylko za zgodą lekarza.

Leczenie środków ludowych

Stosowane środki lecznicze ludowe ograniczają się do medycyny ziołowej. Chore dziecko może być karmione ziołami łagodzącymi centralny układ nerwowy:

Homeopatia w leczeniu dzieci z oligofrenią nie ma zastosowania. Jednak kompetentna opieka nad nimi znacząco pomaga złagodzić główne objawy choroby.

To jest interesujące! Według statystyk istnieje więcej oligofrenicznych chłopców niż dziewcząt.

Opieka pielęgniarska

Właściwa opieka nad pacjentami z oligofrenią ułatwia stan dzieci. Rodzice i nauczyciele specjalnych (korekcyjnych) instytucji edukacyjnych mogą to zapewnić. Obejmuje:

  • uwaga;
  • wsparcie;
  • stały nadzór;
  • przyjazne nastawienie;
  • pozytywna motywacja;
  • szkolenie w najprostszych umiejętnościach samoopieki.

To jedyny sposób na wychowanie i wychowanie dziecka cierpiącego na oligofrenię. Przy odpowiedniej i regularnej opiece oraz przy łagodnej chorobie możliwe są pocieszające prognozy na przyszłość.

Kultura W wielu dziełach artystycznych głównym bohaterem jest oligophrenic: W. Groom „Forrest Gump”, I. Paul „Journey of a Idiot”, D. Keese „Flowers for Algernon”, D. Steinbeck „About Mice and Men”, D. Lessing ” Piąte dziecko ”, A. Kuprin„ Błogosławiony ”.

Prognozy

To będzie trudne dla dziecka, u którego zdiagnozowano ciężką postać choroby (na przykład idiopatię). Ale przy właściwym podejściu, właściwej opiece i odpowiednim leczeniu rokowanie dla osób o łagodnych lub umiarkowanych stopniach jest zadowalające, jeśli nie korzystne.

  1. Dożywotnia niższość inteligencji, ale w różnym stopniu.
  2. Nieuleczalne zaburzenia psychiczne.
  3. Z ciężką głupotą i idiotyzmem - niepełnosprawność.
  4. Dzięki lekkim formom dziecko będzie mogło wykazać pewne zainteresowanie swoimi rówieśnikami, zabawkami, opanuje najprostsze umiejętności samoobsługowe, które będą mu przydatne w życiu i ułatwią to.
  5. W szkole specjalnej metody pedagogiki medyczno-korekcyjnej pozwolą mu opanować początkowe umiejętności liczenia, czytania, pisania, pracy fizycznej, rysowania.

Aby nie stawić czoła wszystkim tym problemom, które wymagają dużej siły i cierpliwości, znacznie łatwiej jest w odpowiednim czasie zaangażować się w profilaktykę, abyś nigdy nie wiedział z własnego doświadczenia, jaka jest diagnoza.

Przydatne informacje. Naukowcy wykazali, że u dzieci z oligofrenią poziom społeczny jest wyższy niż intelektualny. Dlatego rodzice nie powinni liczyć na przyjęcie na uniwersytet, ale całkiem możliwe jest dostosowanie dziecka do świata zewnętrznego.

Zapobieganie

Rodzice powinni zacząć angażować się w zapobieganie oligofrenii u dzieci jeszcze przed poczęciem. Główne środki zapobiegawcze choroby obejmują:

  • badanie przy planowaniu ciąży obojga rodziców w celu zidentyfikowania istniejących chorób, zakażeń i ich leczenia;
  • w czasie ciąży - kompleksowe badanie, analiza genetyczna i bezpieczeństwo przed wirusami (proponujemy zapoznać się z artykułami o 1, 2 i 3 badaniach przesiewowych);
  • zdrowy styl życia rodziców;
  • profesjonalizm lekarzy podczas porodu;
  • zapobieganie chorobom zakaźnym u dzieci w młodym wieku.

Dzieci cierpiące na oligofrenię potrzebują stałej opieki i uwagi ze strony rodziców. Następnie mogą przynajmniej minimalnie przystosować się społecznie i nauczyć się służyć sobie.

Konieczne jest dostrojenie się do problemów w środowisku i komunikacji (ukradkowe spojrzenia przechodniów, potępienia wśród przyjaciół itp.), Cierpliwość i zrozumienie, że tylko miłość i odpowiednia opieka są podstawą leczenia tej choroby.

Lekarze zagraniczni bezpośrednio mówią rodzicom dzieci z oligofrenią, że upośledzenie umysłowe nie jest chorobą, ale stanem, i nie można wyleczyć takich dzieci: nie ma lekarstwa na oligofrenię.

Dlatego leczenie dzieci z oligofrenią jest zasadniczo rehabilitacją dzieci z oligofrenią: dzięki wysiłkom rodziców i nauczycieli specjalnych placówek edukacyjnych większość dzieci z upośledzeniem umysłowym (z wyjątkiem idiotyzmu i ciężkiej niemożności) może się wiele nauczyć. Tylko to zajmie więcej czasu i będzie wymagało więcej wysiłku.

Dzieci z łagodnym niedorozwojem intelektualnym potrzebują uwagi, wsparcia i pozytywnej motywacji, a dzieciom z umiarkowanym stopniem upośledzenia umysłowego należy pomóc w opanowaniu podstawowych umiejętności komunikacji z innymi dziećmi i dorosłymi, aby nauczyć ich najprostszej samoopieki. W szkołach specjalnych rehabilitacja prowadzona jest metodami pedagogiki medyczno-korekcyjnej, a wiele dzieci z umiarkowaną oligofrenią otrzymuje wstępne umiejętności liczenia, pisania, czytania, rysowania i pracy fizycznej.

Leczenie etiologiczne ma zastosowanie w przypadkach, gdy oligofrenia jest związana z dziedzicznymi zaburzeniami metabolicznymi lub enzymopatiami (fenyloketonuria).

Leczenie objawowe przepisywane przez lekarzy w przypadku oligofrenii u dzieci - za pomocą środków uspokajających (uspokajających) lub neuroleptyków (leków przeciwpsychotycznych) - ma na celu złagodzenie zwiększonego napięcia i zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, poprawę nastroju, a także jest konieczne dla pobudzenia psychotycznego i poważnych zaburzeń zachowania z wyraźną agresywnością.

Ale leki te powodują wiele skutków ubocznych, a ciągłe stosowanie neuroleptyków ma niemal nieuniknione konsekwencje w postaci zaburzeń ruchu pozapiramidowego, sztywności lub mimowolnej spastyczności mięśni, uporczywych zaburzeń snu i ostrości wzroku. Również pamięć i amnezja mogą się zmniejszyć.

Zastosowanie witamin z grupy B jest uważane za bardziej odpowiednie, na przykład Gamalate B6 (w postaci roztworu doustnego) - z bromowodorkiem glutaminianu magnezu, kwasem gamma-aminomasłowym i witaminą B6, która ma działanie uspokajające (hamuje stymulację ośrodkowego układu nerwowego) i jednocześnie czas pomaga zwiększyć koncentrację i pamięć.

Leczenie ludowe oligofrenii u dzieci obejmuje leczenie ziołami: wywar z korzeni leku walerianowego (dzieci nie powinny otrzymywać nalewki alkoholowej z apteki). Stosowane są również rośliny lecznicze z miłorzębu japońskiego i korzenia żeń-szenia. Homeopatia w leczeniu dzieci z upośledzeniem umysłowym nie ma zastosowania.

Rokowanie oligofrenii u dzieci jest przez całe życie niższą inteligencją w różnym stopniu i związanymi z nią problemami psychicznymi. W ciężkich postaciach (znacznie wyraźna imbecility) i głęboka oligofrenia (idiotyzm) - niepełnosprawność, która może wymagać pobytu w wyspecjalizowanych placówkach medycznych.

Zapobieganie oligofrenii jest całkowitym badaniem kobiety podczas planowania ciąży (należy wykonać badanie krwi pod kątem zakażenia TORCH); należy również skonsultować się z genetykami, zwłaszcza jeśli w historii rodzin przyszłych rodziców miały miejsce przypadki narodzin dzieci z różnymi zespołami niepełnosprawności umysłowej. Obowiązkowe leczenie przed ciążą to wrodzona toksoplazmoza, cytomegalia, kiła. Kobiety w ciąży powinny przyjmować kwas foliowy w pierwszym trymestrze ciąży i uważać na infekcje (różyczka itp.)

Według Amerykańskiej Akademii Psychiatrii Dziecięcej i Młodzieżowej (AACAP) prawie 6,5 miliona ludzi w Stanach Zjednoczonych cierpi na upośledzenie umysłowe, z czego ponad 550 000 to osoby w wieku od 6 do 20 lat. W Wielkiej Brytanii dzieci i młodzież o różnym stopniu oligofrenii mają do 300 tys.

Oligofrenia u dzieci dotyka 2-3% całkowitej populacji planety. 75-90% ma łagodną formę patologii.

Oligofrenia to zespół wrodzonej wady psychicznej, objawiający się upośledzeniem umysłowym z powodu patologii mózgu.

Oligofrenia objawia się przede wszystkim w odniesieniu do umysłu, mowy, emocji, woli i umiejętności motorycznych. Po raz pierwszy termin oligofrenia został zaproponowany przez Emila Krepelina. Dla oligofrenii szczególny jest intelekt osoby dorosłej fizycznie, która nie osiągnęła normalnego poziomu rozwoju.

Przyczyny oligofrenii

Przyczynami choroby są zmiany genetyczne; uszkodzenie płodu przez wewnątrzmaciczne promieniowanie jonizujące, uszkodzenie zakaźne lub chemiczne; wcześniactwo dziecka, naruszenia podczas porodu (uraz urodzenia, zamartwica).

Przyczyny oligofrenii mogą być spowodowane urazem głowy, infekcjami ośrodkowego układu nerwowego i niedotlenieniem mózgu. Nie ostatnią rolę odgrywa pedagogiczne zaniedbanie w rodzinach dysfunkcyjnych. Czasami upośledzenie umysłowe pozostaje niewyjaśnioną etiologią.

Zmiany genetyczne mogą wywoływać oligofrenię, a według statystyk z tego powodu uczy się nawet połowa przypadków.

Główne rodzaje zaburzeń genowych prowadzących do oligofrenii obejmują nieprawidłowości chromosomalne (delecja, aneuploidia, duplikacja). Nieprawidłowości chromosomalne obejmują również zespół Downa (trisomia chromosomu 21), zespół Pradera-Williego, zespół Angelmana i zespół Williamsa.

Przyczyny upośledzenia umysłowego mogą być wywołane przez dysfunkcję poszczególnych genów, jak również liczbę mutacji genów, w których stopień przekracza 1000.

Charakterystyka oligofrenii

Choroba należy do dużej grupy chorób związanych z zaburzeniami rozwoju. Oligofrenia jest uważana za anomalię niedorozwoju psychiki, jednostki, a także całego ciała pacjenta. Wskaźnik upośledzenia umysłowego w krajach uprzemysłowionych sięga do 1% całkowitej populacji, z tego 85% z łagodnym upośledzeniem umysłowym. Stosunek chorych mężczyzn do kobiet wynosi 2: 1. Bardziej dokładna ocena rozprzestrzeniania się choroby jest utrudniona przez różne podejścia diagnostyczne, a także zależy od stopnia tolerancji na zaburzenia psychiczne i stopień dostępu do opieki medycznej.

Oligofrenia nie jest procesem postępującym, ale rozwija się w wyniku choroby. Sam stopień upośledzenia umysłowego jest oceniany ilościowo przez współczynnik intelektualny po zastosowaniu standardowych testów psychologicznych. Rzadko oligofrekowie są uważani za jednostki niezdolne do społecznej niezależnej adaptacji.

Oligofrenia klasyfikacyjna

Istnieje kilka klasyfikacji oligofrenii. Tradycyjnie choroba jest klasyfikowana według stopnia ciężkości, ale istnieje klasyfikacja według M.S. Pevznera, jak również klasyfikacja alternatywna.

Tradycyjna dotkliwość dzieli się na: osłabienie (łagodne), niemożność (umiarkowane), idiotyzm (silnie zaznaczone).

Klasyfikacja ICD-10 zawiera 4 stopnie nasilenia: łagodny, umiarkowany, ciężki, głęboki.

Klasyfikacja oligofrenii przez M.S. Pevznera

Wyniki prac M. S. Pevznera pozwoliły zrozumieć strukturę defektu w oligofrenii, która stanowi 75% wszystkich anomalii dziecięcych, oraz stworzyć klasyfikację, uwzględniając etiopatogenezę, a także specyfikę nieprawidłowego rozwoju.

W 1959 r. M. S. Pevzner zaproponował klasyfikację - typologię stanów, w której zauważyła trzy formy wady:

- Powikłane zaburzeniami neurodynamicznymi, które przejawiają się w trzech wariantach defektu: w częstości pobudzenia nad zahamowaniem; w ciężkiej słabości głównych procesów nerwowych; w częstości zahamowania nad pobudzeniem;

- dzieci oligofreniczne z oczywistą niewydolnością płatów czołowych.

Od 1973 do 1979 roku M.S. Pevzner poprawi swoją klasyfikację. Określa pięć głównych form:

- Powikłane zaburzeniami neurodynamicznymi (hamujące i pobudliwe);

- oligofrenia w kompleksie z naruszeniami różnych analizatorów;

- upośledzenie umysłowe z psychopatycznymi formami zachowania;

- oligofrenia z oczywistą niewydolnością czołową.

Diagnoza oligofrenii

Istnieją kryteria diagnostyczne dla ICD-10, które charakteryzują się następującymi objawami:

A. Upośledzenie umysłowe, przejawiające się w stanie osoby zatrzymanej, jak również niepełny rozwój psychiki, który charakteryzuje się naruszeniem zdolności, które nie rozwijają się w okresie dojrzewania i nie osiągają ogólnego poziomu inteligencji, w tym mowy, funkcji poznawczych, motorycznych i specjalnych.

B. Upośledzenie umysłowe, rozwijające się w połączeniu z innymi zaburzeniami psychicznymi i somatycznymi lub powstające niezależnie.

C. Zakłócone zachowania adaptacyjne, jednak w sprzyjających warunkach społecznych, gdy udzielane jest wsparcie, wszystkie te zaburzenia z niewielkim stopniem upośledzenia umysłowego nie mają jasnego przebiegu.

D. Pomiar IQ jest przeprowadzany z uwzględnieniem bezpośrednio cech międzykulturowych.

E. Określenie nasilenia zaburzeń zachowania, pod warunkiem, że nie występują współistniejące (psychiczne) zaburzenia.

Klasyfikacja E. I. Bogdanova

1 - zmniejszona inteligencja

2 - ogólny systemowy niedorozwój mowy

3 - zaburzenia uwagi (trudności z dystrybucją, niestabilność, przełączanie)

4 - naruszenie percepcji (fragmentacja, powolność, spadek głośności percepcji)

5 - bezkrytyczne myślenie, konkretność

6 - niska wydajność pamięci

7 - niedorozwój zainteresowań poznawczych

8 - zaburzenia w sferze emocjonalno-wolicjonalnej (niestabilność emocji, brak zróżnicowania, ich nieadekwatność)

Trudności w diagnozowaniu oligofrenii pojawiają się, gdy konieczne są rozgraniczenia od wczesnych objawów schizofrenii. Pacjenci ze schizofrenią, w przeciwieństwie do oligofreników, mają częściowe opóźnienie w rozwoju, dlatego obraz kliniczny rejestruje objawy charakterystyczne dla procesu endogennego - autyzmu, objawów katatonicznych i fantazji patologicznej.

Stopnie oligofrenii

Ten sam powód może spowodować, że ludzie o różnym stopniu upośledzenia umysłowego. Obecnie, zgodnie z ICD-10, odnotowano 4 stopnie oligofrenii.