Zespoły zaburzeń ruchowych u noworodków

Stwardnienie

Zespół zaburzeń ruchowych jest jedną z chorób wieku dziecięcego, które ostatnio stały się bardziej powszechne u noworodków. Dla wielu rodziców ta diagnoza jest zdesperowana, ponieważ do niedawna choroba była mało badana, co oznacza, że ​​jej leczenie było prawie niemożliwe.

O syndromie wiadomo, że w pierwszych tygodniach życia dziecka. A jeśli lekarze zaczną podejrzewać, że nie ma go w szpitalu, rodzice zdecydowanie widzą pewne odchylenia w rozwoju dziecka. A im szybciej to nastąpi, tym większe prawdopodobieństwo, że można uniknąć dalszego rozwoju choroby, a ponadto - szybko wyeliminować już objawione objawy.

Dlatego tak ważne jest, aby monitorować swoje dziecko i niezwłocznie poinformować lekarza o wszelkich nieprawidłowościach. Ale do tego trzeba dokładnie wiedzieć, jak zespół zaburzeń ruchu (SDR) u noworodków i jakie objawy mogą wskazywać na obecność tej choroby.

Co rodzice powinni wiedzieć

Zespół zaburzeń ruchowych jest patologią aktywności ruchowej. Może być wyrażana na różne sposoby, a choroba jest również klasyfikowana według wieku pacjenta. W związku z tym leczenie tej choroby może być różne.

Istnieją trzy rodzaje naruszeń:

  • niedowład, objawiają się osłabieniem funkcji ruchowych kończyn;
  • hipotonia i nadciśnienie mięśniowe, czyli osłabienie lub zwiększenie napięcia mięśniowego, często w poszczególnych kończynach i częściach ciała;
  • naruszenie aktywności odruchowej.

Ponadto należy zauważyć, że chorobę można zaobserwować zarówno u niemowląt, jak iu bardziej dorosłych dzieci. W pierwszym przypadku jego przyczyna ma negatywny wpływ na płód podczas jego pobytu w łonie matki. Ponadto przyczyną mogą być urazy nabyte podczas przejścia płodu przez kanał rodny podczas porodu.

W wieku dorosłym choroba jest inna. Jest to spowodowane zmianami związanymi z wiekiem lub chorobą, a także urazami.

Objawy choroby również pojawiają się inaczej. W tym przypadku warto zwrócić większą uwagę na syndrom zaburzeń ruchowych u niemowląt.

Objawy niedowładu można wyrazić w osłabieniu aktywności ruchowej kończyn. Objawy mogą ustalić zarówno lekarz, który monitoruje dziecko, jak i rodzice. Jeśli dziecko jest ospałe, jego kończyny mają zmniejszoną aktywność.

Ponadto dość często obserwuje się paraliż mięśni krtani u dzieci, w wyniku czego ich odruch połykania jest zaburzony u dziecka od najmłodszych lat. Ten objaw wskazuje na poważny etap choroby, wymagający natychmiastowego leczenia i eliminacji takich niebezpiecznych objawów.

Szczególną uwagę należy zwrócić na to, jak dziecko rozwija się w odpowiednim czasie, tzn. Zaczyna trzymać głowę, świadomie dotykać przedmiotów wokół siebie i tak dalej.

W przypadku poważnych odchyleń od harmonogramu, należy natychmiast wskazać ten fakt lekarzowi, obserwując dziecko. Faktem jest, że zespół zaburzeń ruchowych u dzieci przy braku leczenia często prowadzi do poważnych naruszeń w rozwoju dziecka. Mogą mieć zarówno charakter fizjologiczny, jak i psychiczny.

Obecność tej choroby u dziecka prowadzi do naruszenia zdolności motorycznych. W rezultacie, nie można zacząć obracać brzucha od tyłu w czasie, trzymać głowę samodzielnie, poznać otaczający świat, dotykając i tak dalej.

W tym przypadku należy podać prosty przykład: jeśli dziecko zacznie samodzielnie utrzymywać głowę już po 3-4 miesiącach normalnego rozwoju, to jeśli ma zespół zaburzeń ruchowych, może nie być w stanie poradzić sobie z tym zadaniem w ciągu roku. To mówi o możliwości samodzielnego siedzenia, stania i chodzenia.

Pomimo faktu, że to lekarz powinien zauważyć naruszenia fizjologicznego rozwoju dziecka, przede wszystkim sami rodzice powinni zwracać szczególną uwagę na ten czynnik, przynajmniej do czasu ukończenia przez dziecko pierwszego roku życia.

Objawy SDR

Aby rodzice mogli samodzielnie zwracać na czas uwagę na te lub inne nieprawidłowości w rozwoju dziecka, konieczne jest jasne określenie, jakie mogą być objawy objawów zaburzeń ruchowych u niemowlęcia. Mogą mieć następującą postać:

  • widoczne zaburzenia artykulacji;
  • powolna mimika: jeśli emocje zdrowego dziecka są wyrażane dość jasno na twarzy, wówczas SDR przejawia się prawie nieobecnym wyrazem twarzy, zarówno z pozytywnymi, jak i negatywnymi emocjami, takie dzieci zaczynają się uśmiechać dość późno, może to być nawet po trzech miesiącach;
  • znaczne opóźnienie reakcji wzrokowo-słuchowych, rodzice dzieci często zauważają, że przez długi czas nie reagują na otaczające dźwięki i zdarzenia, nie rozpoznają rodziców i bliskich;
  • dzieci krzyczą słabo i monotonnie, praktycznie bez kropli dźwięków i dźwięków.

Można zauważyć, że na ogół dzieci, u których obserwuje się zespół zaburzeń ruchowych, są słabsze, ospałe i flegmatyczne niż ich zdrowi rówieśnicy. Przy identyfikowaniu takich znaków nie należy spieszyć się z zapisywaniem ich na charakterystykę charakteru dziecka, ale zamiast tego należy zwrócić uwagę na tego pediatrę.

Rodzice powinni dużo komunikować się z dziećmi, stale ich obserwując. Pamiętaj, aby narysować paralelę z rówieśnikami, aby móc obiektywnie ocenić rozwój swojego dziecka.

Warto zauważyć, że syndrom ten może objawiać się nie tylko fizycznymi, ale również psychicznymi odchyleniami od normy. Małe dziecko może samodzielnie odebrać zabawki, ale nie rozumie, co z nimi zrobić.

A jeśli zdrowe dziecko zdaje sobie sprawę z takich chwil wystarczająco szybko, to dla tych, którzy mają wyraźne objawy odrzucenia, może to potrwać znacznie dłużej.

Jeśli dziecko ma upośledzenie wzroku, będzie mylić w przestrzeni, trudniej będzie mu określić, gdzie znajduje się ten lub ten obiekt. Jeśli za pierwszym razem dziecko nie może wyciągnąć ręki do pożądanego obiektu, warto natychmiast odezwać się alarmem i zgłosić symptom lekarzowi, jednocześnie obserwując ogólne zachowanie dziecka.

Dr Komarovsky o problemach neurologicznych i syndromie zaburzeń ruchowych u naszych dzieci:

Co robić, jak być rodzicami dziecka?

Złożoność leczenia, co do zasady, zależy od tego, jak wcześnie ujawniają się objawy choroby. Obecnie istnieją skuteczne techniki, które mogą skutecznie i względnie szybko wyeliminować chorobę.

Po wykwalifikowanym leczeniu dzieci dorastają całkowicie zdrowe, a objawy choroby znikają całkowicie.

Najczęściej w zespole zaburzeń ruchowych stosuje się kompleks środków terapeutycznych:

  • planowany kurs masażu ogólnego;
  • w zaawansowanych przypadkach stosuje się terapię fizjoterapeutyczną, ćwiczenia fizjoterapeutyczne, przepisuje się specjalny schemat leczenia;
  • W zależności od stopnia choroby można przepisać leki, które poprawią związek między początkiem impulsów nerwowych a odpowiedzią na nie;
  • leki homeopatyczne mogą być również przepisywane;
  • dzieci otrzymują dużą liczbę produktów zawierających witaminę B.

Niemniej jednak najlepszym sposobem leczenia zespołu zaburzeń ruchowych jest masaż leczniczy. To on pozwala nie tylko wyeliminować objawy choroby, ale także ogólnie stymuluje rozwój fizyczny dzieci.

Nie rozpaczaj, jeśli u dziecka zdiagnozowano „SDR”. Choroba jest uleczalna i im szybciej zostanie wykryta, tym łatwiejsza i skuteczniejsza zostanie wyeliminowana. W tym przypadku wiele zależy od obserwacji rodziców i profesjonalizmu lekarza, wiodącego dziecka.

Powikłania i rokowanie

Jak skuteczne będzie leczenie, zależy przede wszystkim od złożoności i stopnia zaniedbania choroby. Jeśli zauważy się łagodną formę zespołu, to przy odpowiednim leczeniu można go pokonać w pierwszym roku życia dziecka.

Bardziej zaawansowane etapy często powodują poważne zaburzenia ruchowe i psychiczne. Obejmują one:

  • Porażenie mózgowe;
  • upośledzenie umysłowe;
  • padaczka;
  • trudności z chodzeniem, uczeniem się i koncentracją;
  • bóle głowy, zwiększona wrażliwość na meteosensywność.

W młodym wieku niezbędna jest troska o dziecko. Polega na zapewnieniu wolności w rozwoju, naturalnie - w rozsądnych granicach.

Nie można ograniczyć przestrzeni łóżeczka lub kojca. Wskazane jest zapewnienie oddzielnego pokoju dla dziecka, w którym może się swobodnie poruszać, z zastrzeżeniem środków bezpieczeństwa.

Jasne zdjęcia, zabawki edukacyjne, chodzenie boso i fitball - wszystko to przyczynia się do prawidłowego rozwoju dziecka i jest sposobem zapobiegania zespołowi upośledzenia ruchowego.

Zespół zaburzeń ruchowych u niemowląt

W ruchu - życie. To stwierdzenie jest szczególnie prawdziwe dla małych dzieci. Przecież, jak ich napięcie mięśniowe, jak się rozwija, oceniają rozwój dziecka. Aktywność ruchowa noworodka jest jednym z najważniejszych czynników warunkujących jego stan zdrowia.

Ale co, gdy rodzice zauważą, że funkcje motoryczne niemowlęcia nie są wystarczająco rozwinięte? A jeśli w recepcji neuropatologa usłyszą diagnozę „zespołu zaburzeń ruchowych” lub towarzyszą mu - „okołoporodowe uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego” (PCPSN)? Nasz artykuł opowie o tych diagnozach, cechach ich manifestacji, diagnozie i przypadkach, w których leczenie będzie najbardziej skuteczne.

Obraz kliniczny

Ciało każdej osoby od urodzenia ma napięcie mięśniowe. Jest to pewne napięcie mięśni, dzięki któremu utrzymuje się pozycja ciała, jego postawa i oczywiście ruchy.

W łonie matki mięśnie dziecka są w stanie hipertonii: grudki są ściśnięte, nogi i ramiona są przynoszone do ciała, a to jest normalna pozycja wymuszona. Po urodzeniu utrzymuje się do około 3 miesięcy, po czym dźwięk powraca do normy. W praktyce oznacza to, że mięśnie nie są zbyt napięte, dzięki czemu można łatwo otworzyć dziecięcą dłoń, zgiąć nogi i wyprostować je. O zaburzeniach ruchu mówić w takich sytuacjach.

Nadciśnienie mięśniowe

Znak, że duża liczba impulsów nerwowych pochodzi z centralnego układu nerwowego. Mama musi pokazać dziecku neurologa w następujących przypadkach:

  • w pozycji leżącej ciało dziecka wygina się w formie łuku;
  • dziecko miało zaledwie miesiąc, a on doskonale trzyma głowę;
  • po 3 miesiącach dziecko nie otwiera szczotki, aby wziąć zabawkę, zawsze ściska pięści i dociska je do tułowia;
  • głowa zawsze zwrócona w jednym kierunku;
  • jeśli pokruszysz nogi, spoczywa na skarpetach, a nie na pełnej stopie;
  • obraca się tylko przez jedną stronę;
  • w wieku jednego roku woli jedną rękę (niemowlęta powinny używać zarówno lewej, jak i prawej ręki równie dobrze).

Wraz z hipertonicznością mięśni u noworodków umiejętności ruchowe są nieprawidłowo formowane. Gdy dziecko uczy się chodzić, może występować nieregularny chód, postawa. A ponieważ taki stan jest tylko objawem wskazującym na patologię centralnego układu nerwowego, może wywołać rozwój porażenia mózgowego (ICP).

Hipotonia mięśniowa

Występuje, gdy liczba impulsów z OUN do mięśni jest znacznie zmniejszona. W rezultacie napięcie mięśni maleje. Oznaki tego warunku są następujące:

  • dziecko ospałe, wytwarza niewielki ruch rękami i nogami;
  • nie może trzymać zabawki w ręku;
  • słaby krzyk;
  • dziecko zaczyna się uśmiechać późno;
  • ponieważ mięśnie potyliczne są słabe, nie mogą utrzymać głowy przez dłuższy czas, stale ją przechylając;
  • dzieci z hipertonicznością mięśni, próbując wylądować w 6-7 miesiącach, zataczając się na boki, trudno jest utrzymać równowagę;
  • dziecko nie czołga się, nie wstaje, nie siada w odpowiednim czasie.

Zespół zaburzeń ruchowych w postaci osłabienia mięśni negatywnie wpływa na postawę i kręgosłup, często występują zwichnięcia stawów. W ciężkim niedociśnieniu dziecko ma trudności z ssaniem piersi, żuciem lub połykaniem pokarmu samodzielnie. Przez długi czas nie ma manifestacji umiejętności mowy.

Dystonia mięśniowa

Stan, w którym napięcie mięśniowe jest zmienne: obserwuje się nadciśnienie, a następnie niedociśnienie mięśniowe. Albo jedna grupa mięśni jest napięta, a druga jest zbyt rozluźniona.

Przyczyny

Często u dzieci z wyraźnym zespołem zaburzeń ruchowych w historii występują patologie układu nerwowego, które rozwinęły się podczas formowania płodu lub podczas porodu. Oznacza to, że dystonia mięśniowa występuje z powodu uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego (krótkotrwałe uszkodzenie okołoporodowe układu nerwowego nazywa się PCNS). Czynniki prowokujące rozwój patologii:

  1. Niedotlenienie jest główną przyczyną uszkodzenia mózgu u płodu lub noworodka w wyniku niewydolności dopływu krwi.
  2. Infekcje wewnątrzmaciczne.
  3. Urazy urazowe, które często występują przy prezentacji miednicy, duży ciężar płodu, nieprawidłowe wkładanie głowy. We wszystkich tych przypadkach może rozwinąć się uszkodzenie rdzenia kręgowego.

Jak zdiagnozować chorobę

Diagnoza jest dokonywana przez neurologów po dokładnym badaniu. Uwzględnia to historię okołoporodową: czy wystąpiły objawy niedotlenienia, zaburzenia toksyczno-metaboliczne, przeszłe infekcje; Zwraca się uwagę na ocenę stanu noworodka w skali Apgar.

Upewnij się, że dziecko ma nieskrępowaną wiosnę, przepisz neurosonografię i badanie dopplerowskie mózgowego przepływu krwi. W ciężkich przypadkach zaleca się wykonanie MRI lub tomografii komputerowej mózgu. Pediatrzy i neurolodzy mają tabelę z normami rozwoju umiejętności motorycznych i psychomotorycznych do miesiąca. Na podstawie tej tabeli przeprowadza się porównanie oceny osiągniętych wyników.

Leczenie

Metody zdrowienia, czyli leczenie, będą zależały od ciężkości stanu dziecka. Leki przepisują leki, które zmniejszają przewodzenie nerwowo-mięśniowe impulsów lub je poprawiają.

Szeroko stosowane jest leczenie masażu, elektroforezy, metod fizjoterapeutycznych. Ćwicz ćwiczenia na fitball. Lekarz mówi rodzicom, jak zorganizować prawidłowe odżywianie. Mama może wykonywać ćwiczenia z dzieckiem w domu, ale dopiero po otrzymaniu odpowiednich instrukcji.

Prognoza

Konsekwencje z PCPSN mogą być bardzo różne, w zależności od ciężkości układu nerwowego. W najbardziej problematycznych przypadkach, w padaczce, upośledzeniu umysłowym, rozwijają się trudności z chodzeniem. Przy łagodnych stopniach dziecko może być nadpobudliwe, mieć trudności z nauką, trudno mu się skoncentrować i zapamiętać informacje. Możliwe bóle głowy, meteosensitivity, przejawy dystonii wegetatywnej.

Zespół zaburzeń ruchowych jest traktowany tak skutecznie, jak pozwala na to dotknięty układ nerwowy. Jednak w większości przypadków, gdy diagnoza jest dokonywana w poliklinikach i przy braku utrzymującego się niedotlenienia podczas porodu, dystonie mięśniowe wracają do normy pod koniec pierwszego roku życia.

Zespół zaburzeń ruchowych: przyczyny, objawy, diagnoza, leczenie, rokowanie

Zespół zaburzeń ruchowych (VOS) jest zaburzeniem ludzkiej kuli motorycznej spowodowanym uszkodzeniem mózgu i zaburzeniem ośrodkowego układu nerwowego. Zwykle dotyczy jednej lub więcej części mózgu: kory mózgowej, jąder podkorowych, tułowia. Forma patologii mięśni zależy od objętości i obszaru uszkodzenia mózgu. Choroba objawia się patologicznymi zmianami napięcia mięśniowego i różnymi zaburzeniami ruchowymi.

Choroba rozwija się u niemowląt w wieku 2-4 miesięcy, którzy doznali urazu lub niedotlenienia mózgu. Przyczyny zespołu upośledzenia ruchowego u dzieci mogą być czynnikami negatywnymi, które wpływają wewnątrzmacicznie na płód i powodują okołoporodowe uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego. Konwulsyjna aktywność mięśni, ich niedociśnienie i osłabienie wymagają pilnego leczenia.

VOS objawia się klinicznie w pierwszych dniach i tygodniach życia dziecka. U chorych dzieci występuje hipo- lub hipertoniczność mięśni, spontaniczna aktywność ruchowa zmniejsza się lub zwiększa, funkcja ruchowa kończyn zmniejsza się, aktywność odruchowa jest zaburzona. Opóźniają rozwój fizyczny swoich rówieśników, nie radzą sobie z celowymi ruchami i ich koordynacją, mają trudności ze słuchem, wzrokiem i mową. Rozwój tkanki mięśniowej w różnych kończynach następuje z różną intensywnością.

Problemy te stopniowo powodują naruszenie rozwoju umysłowego i niższości intelektu. Spowolniona mowa i rozwój psycho-emocjonalny. Dzieci z VOS zaczynają siedzieć, czołgać się i chodzić nieco później niż ich rówieśnicy. Niektórzy z nich nawet nie trzymają głowy rocznie. Całkowity brak dobrowolnych ruchów mięśni krtani u dzieci prowadzi do naruszenia odruchu połykania. Ten objaw wskazuje na poważny etap patologii, który wymaga pilnych działań terapeutycznych, które mogą wyeliminować takie niebezpieczne objawy.

Ponieważ zespół nie postępuje, jego terminowe i prawidłowe leczenie daje imponujące rezultaty. Według ICD-10 ma on kod G25 i odnosi się do „innych zaburzeń pozapiramidowych i motorycznych”.

Etiologia

Czynniki etiopatogenetyczne powodujące okołoporodowe uszkodzenie OUN - PCPSN i prowokujące zespół:

  • Uraz porodowy otrzymany przez dziecko po urodzeniu w wyniku użycia siły fizycznej przez ginekologa-położnika w celu przyspieszenia porodu.
  • Głód tlenu (niedotlenienie) płodu prowadzi do uszkodzenia komórek mózgu odpowiedzialnych za różne procesy mięśniowe.
  • Ciężka i długotrwała praca z opóźnionym wydaleniem płodu.
  • Neuroinfekcje wewnątrzmaciczne, penetrujące płód przez łożysko od chorej matki.
  • Ukryte infekcje matki - różyczka, toksoplazmoza.
  • Choroby przenoszone drogą płciową u kobiety w ciąży.
  • Wrodzone wady rozwojowe kości i stawów.
  • Duża waga płodu, prezentacja miednicy, nieprawidłowe włożenie głowy.
  • Zatrucie kobiet w ciąży substancjami chemicznymi lub żywnością.
  • Przyczyny genetyczne - nieprawidłowości chromosomalne.
  • Przyczyny fizyczne - wpływ pól elektromagnetycznych lub promieni rentgenowskich na płód.
  • Uzależnienie od narkotyków, alkoholizm i palenie u kobiety w ciąży.
  • Splątanie pępowiny wokół szyi i ciała płodu.
  • Niewydolność łożyska.
  • Wodogłowie z powodu wypływu płynu mózgowo-rdzeniowego do mózgu.

Dokładna przyczyna w każdym przypadku nie zawsze jest jasna. Zazwyczaj zespół rozwija się z jednoczesnym wpływem kilku czynników negatywnych, a jeden z nich prowadzi, a reszta tylko wzmacnia efekt.

Symptomatologia

Zmiana w normalnej strukturze mózgu objawia się różnymi zaburzeniami sfery ruchowej. Jest to związane z upośledzonym przekazywaniem impulsów nerwowych ze struktur mózgowych do mięśni szkieletowych i rozwojem stanu patologicznego w tych grupach mięśniowych.

Objawy kliniczne zespołu zaburzeń ruchowych u niemowląt:

  1. Zmniejszona siła mięśni, powolne ruchy dziecka.
  2. Hipotonia mięśni prowadzi do dystroficznych procesów i przerzedzenia kończyn.
  3. Osłabienie lub wzmocnienie odruchów ścięgien.
  4. Paraliż i niedowład.
  5. Przeciążenie mięśni, ich skurcz, skurcze.
  6. Ruchy mimowolne.
  7. Zakłócenie podstawowych refleksów - chwytanie i ssanie.
  8. Niezdolność do samodzielnego trzymania głowy, podnoszenia i zginania kończyn, przewracania, zginania palców.
  9. Monotonny krzyk i płacz.
  10. Zakłócenie artykulacji.
  11. Słaba mimika pacjenta, brak uśmiechów.
  12. Opóźnienie reakcji wzrokowych i słuchowych.
  13. Trudności z karmieniem piersią.
  14. Zespół drgawkowy, sinica skóry.

Niemowlęta z VOS śpią słabo, patrzą na jeden punkt przez długi czas, od czasu do czasu zaskoczony konwulsyjnie. Obróć głowę i popchnij nogi, które mogą tylko z pomocą. Jedna ręka mocno chora na ciało. Drugą ręką poruszają się i biorą grzechotkę. Całkowity relaks jest często zastępowany napięciem ciała. W obecności dysfunkcji wzrokowych dziecko nie osiąga pożądanej rzeczy przy pierwszej próbie.

  • Ciało dziecka jest łukowate,
  • dziecko zaczyna wcześnie, aby trzymać głowę, wziąć zabawki,
  • chore dziecko naciska zaciśnięte pięści na ciało,
  • głowa obrócona w jednym kierunku
  • dziecko dostaje skarpetki, a nie całą stopę.
  • chore dziecko jest bezwładne,
  • porusza małymi kończynami
  • nie może trzymać zabawki w ręku
  • krzyczy słabo
  • dziecko odrzuca głowę do tyłu i nie może go długo trzymać,
  • nie zaczyna się czołgać, siedzieć i wstawać na czas,
  • nie utrzymuje równowagi w pozycji siedzącej, zatacza się z boku na bok.

Istnieje kilka form patologii:

  1. z dominującym uszkodzeniem nóg - dziecko porusza ramionami, „obcina” nogi, zaczyna chodzić późno;
  2. jednostronne uszkodzenie mięśni całego ciała z naruszeniem funkcji połykania i mowy, upośledzenia umysłowego;
  3. zaburzenia funkcji ruchowych z powodu porażenia obu kończyn - niezdolność do pełzania, stania i chodzenia;
  4. całkowite unieruchomienie dziecka, upośledzenie umysłowe, niestabilność umysłowa.

Jeśli u dziecka zdiagnozowano VOS, konieczne jest działanie, a nie rozpacz. Ciało dziecka, gdy zapewnia wykwalifikowaną opiekę medyczną, może przeciwdziałać chorobie. Zdarza się, że neurolodzy mylą się lub podejmują podobną diagnozę, zabezpieczając się, zwłaszcza jeśli objawy są subtelne. W wyniku starannej obserwacji takich dzieci diagnoza zostaje usunięta. Dziecko staje się całkowicie zdrowe.

Etapy rozwoju zespołu zaburzeń ruchu:

  • Wczesny etap to naruszenie napięcia mięśniowego. Niemowlęta 3-4 miesiące z VOS często nie odwracają głowy, a niemowlęta 5-6 miesięcy nie sięgają po zabawki lub cierpią na drgawki.
  • Drugi etap objawia się bardziej zauważalnymi znakami: chorzy 10 miesięcy nie trzymają głowy, ale próbują siedzieć, obracać, chodzić lub stać w nienaturalnej pozycji. W tym czasie występuje nierównomierny rozwój dziecka.
  • Późny etap zespołu występuje po 3 latach. Jest to etap nieodwracalny, charakteryzujący się deformacją szkieletu, tworzeniem przykurczów stawów, problemami ze słuchem, wzrokiem i połykaniem, zaburzeniami mowy i rozwojem psychofizycznym, napadami drgawkowymi.

Etapy rozwoju dziecka są normalne

Narządy wewnętrzne biorą udział w procesie patologicznym, który objawia się naruszeniem moczu i kału, dezartykulacją, brakiem koordynacji ruchów. Często zespół łączy się z padaczką, upośledzeniem rozwoju umysłowego i umysłowego. Chore dzieci nie odbierają informacji dobrze, doświadczają trudności w procesie jedzenia i oddychania. W przyszłości chore dzieci mają problemy z nauką. Jest to związane z upośledzoną pamięcią i zdolnością koncentracji. Hiperaktywne dzieci cierpią z powodu niepokoju, nie interesują się zajęciami.

Terminowy dostęp do specjalistów pomaga uniknąć poważnych konsekwencji. Późna identyfikacja zespołu komplikuje sytuację. W pierwszym lub drugim roku życia normalne dzieci wypowiadają pojedyncze dźwięki, całe sylaby i proste słowa, a dzieci z VOS - po prostu niezrozumiałe skomlenie. Oddychaniu towarzyszy niekontrolowane otwieranie ust, nosowy ton głosu, wymowa nieartykułowanych dźwięków. Zakłócenie normalnej struktury tkanki nerwowej ogranicza niezależność dziecka dla swobodnego przemieszczania się i tylko częściowo zachowuje zdolność do samoobsługi.

Diagnostyka

Diagnoza i leczenie zespołu są prowadzone przez specjalistów z dziedziny neurologii i pediatrii, którzy diagnozują na podstawie danych uzyskanych z historii ciąży i porodu matki. Duże znaczenie mają wyniki badań laboratoryjnych, ultradźwięków, tomografii i encefalografii.

  1. Historia okołoporodowa - zakażenie wewnątrzmaciczne, ciężkie zatrucie ciała, głód tlenu w mózgu.
  2. Ocena noworodka w skali Apgar pozwala nam scharakteryzować żywotność niemowlęcia po urodzeniu.
  3. Neurosonografia - badanie noworodka, obejmujące skanowanie mózgu za pomocą ultradźwięków.
  4. USG Doppler - badanie przepływu krwi mózgowej przez wiosnę.
  5. Elektroencefalografia - metoda badania aktywności elektrycznej mózgu pobranej z powierzchni skóry głowy z rejestracją takich potencjałów.
  6. Elektroneuromyografia jest wykonywana w celu oceny napięcia mięśni.
  7. CT lub MRI mózgu mogą wykryć zmiany.
  8. Badanie przez okulistę, laryngologa, psychiatrę, traumatologa ortopedę.

Leczenie

Dziecko z VOS powinno być monitorowane przez neurologa i poddane kompleksowemu leczeniu. Obecnie istnieją skuteczne metody szybkiego wyeliminowania choroby. Im szybciej zespół zostanie znaleziony, tym łatwiej będzie sobie z tym poradzić.

Kompleks środków terapeutycznych stosowanych w VOS:

  • Masaż jest skutecznym sposobem na osiągnięcie doskonałych wyników. Przed sesją dziecko jest rozgrzane, a po nim - owinięte wełnianym kocem. Masażysta powinien specjalizować się w pracy z noworodkami i dziećmi. Po 10-15 sesjach stan pacjenta znacznie się poprawia.
  • Fizykoterapia przywraca funkcje ruchowe i koordynację ruchów.
  • Osteopatia - wpływ na niektóre punkty ciała.
  • Refleksologia jest wskazana dla dzieci z opóźnieniem w rozwoju układu nerwowego i układu nerwowego.
  • Homeopatia aktywuje procesy mózgowe.
  • Fizjoterapia - miostymulacja z niedociśnieniem mięśni, terapia parafinowa, hydromasaż, kąpiele, elektroforeza, terapia magnetyczna.
  • Terapia dietetyczna - produkty spożywcze zawierające witaminę B.
  • Balneoterapia, terapia błotem, terapia zwierzętami - komunikacja z delfinami i końmi.
  • Korekta pedagogiczna, tryb specjalny i techniki logopedyczne.
  • Zastosowanie urządzeń wspomagających - chodziki, krzesła, pionizator, rower, symulatory, kombinezony pneumatyczne.
  • Sanatorium - leczenie uzdrowiskowe na Krymie i na wybrzeżu Morza Czarnego na terytorium Krasnodaru.

Leczenie lekami to stosowanie leków przeciwdrgawkowych i zwiotczających mięśnie; leki moczopędne; leki zmniejszające ciśnienie śródczaszkowe; Witaminy z grupy B; leki, które poprawiają mikrokrążenie w tkance mózgowej; leki przeciw niedotlenieniu; narkotyki, tonujące naczynia. Pacjentom przepisuje się Cerebrolysin, Cortexin, Ceraxon, Actovegin, Piracetam, Glycine, Neurovitan, Mydocalm, ATP, Prozerin.

Interwencja chirurgiczna wodogłowia pozwala przywrócić odpływ płynu mózgowo-rdzeniowego. Chirurdzy wykonują plastyczne ścięgna i mięśnie, usuwają przykurcz. W celu skorygowania zaburzeń w tkance nerwowej wykonywane są interwencje neurochirurgiczne.

VOS jest dobrze uleczalny, jeśli zostanie uruchomiony prawidłowo i na czas. Rokowanie w patologii w dużej mierze zależy od obserwacji rodziców i profesjonalizmu lekarzy. Jeśli zespół nie jest leczony, mogą rozwinąć się poważne konsekwencje niewydolności funkcjonalnej ośrodkowego układu nerwowego - porażenie mózgowe i padaczka, które wymagają dłuższej i cięższej terapii.

Wideo: przykład masażu do leczenia VOS

Zapobieganie i rokowanie

Środki zapobiegawcze w celu uniknięcia rozwoju zespołu:

  1. ochrona macierzyństwa i dzieciństwa;
  2. eliminowanie złych nawyków u kobiet w ciąży;
  3. zainteresowanie dziecka poznawaniem świata poprzez kolorowe zdjęcia i jasne zabawki;
  4. chodzenie boso, terapia ruchowa, masaż terapeutyczny, ćwiczenia fitball,
  5. częste gry w palec, chodzenie po powierzchniach reliefowych.

SDR jest uleczalną chorobą, którą należy rozwiązać. Łagodna forma patologii dobrze reaguje na odpowiednią terapię. Cięższe przypadki wymagają specjalnego podejścia. Jeśli rodzice nie zauważą niebezpiecznych objawów i nie zwrócą się do lekarza na czas, dziecko będzie miało trudności z chodzeniem i uczeniem się. Biegające formy są komplikowane przez upośledzenie umysłowe i padaczkę. Każde opóźnienie w leczeniu może przekształcić łatwy przypadek w złożony proces.

Zdiagnozuj neurologa

Witam, byłam badana przez neurologa po 3 miesiącach. Zdiagnozowano u SDI. Co to jest? Lekarz tak naprawdę tego nie wyjaśnił. Dziękuję

Witam, byłam badana przez neurologa po 3 miesiącach. Zdiagnozowano u SDI. Co to jest? Lekarz tak naprawdę tego nie wyjaśnił. Dziękuję

Subskrybuj kanał Lisa w Yandex.Den

Zespół zaburzeń ruchowych.

Objawia się zwiększeniem lub zmniejszeniem aktywności ruchowej, zmianą napięcia mięśniowego (utrzymujące się niedociśnienie lub nadciśnienie, niedowładem, hiperkinezą).

Przyczyną jest uszkodzenie móżdżku lub rogów przednich rdzenia kręgowego w wyniku niedotlenienia GM.

Dziękuję Prawdopodobnie, VOS, podkreślony przez lekarza, nie jest zbyt jasny. Zgodnie z wnioskiem jej (doktora) nie stoimy na pełnej nodze i czymś, w jaki sposób „siedzimy”. Chociaż, gdy przyszli od lekarza, zaczęliśmy nawet włączać brzuch. Powiedz mi, może ta diagnoza jest błędna? Czy powinienem skontaktować się z innym specjalistą? I czy musimy przejść, wyznaczyć jej NSG? Z góry dziękuję

Poszliśmy do neurologa (((((

My poszliśmy do neurologa.. Oparłem się z wszystkimi moimi rękami i nogami, ale bez jej papierkowej roboty, nie jesteśmy brani na masaż..

Znachitsa przyszła.. mieliśmy czas o 15.15, przyszliśmy do recepcji dopiero o 16.00. Naturalne jest całe zamieszanie, ona musi spać, a matka ciągnie się po klinikach ((((idziemy do biura.. Lekarz zaczął pytać, co Lizzy wie, jak to zrobić. Mówię - siedzi i siada, czołga się, stoi trzymając się podpory. Z jakiegoś powodu Nie podobało jej się to, że musiała wstać dopiero w wieku 9 miesięcy, a nie wcześniej, najwyraźniej muszę zabronić tego dziecka, a najstarsze w wieku 9 miesięcy już biegało po mieszkaniu.

Może oczywiście tak powiedziała, ponieważ jesteśmy przedwczesni.

Położyłam Lisę na kanapie, żeby zobaczyć, jak się czołga.. Ale zmęczona, chce spać.. i odmówiła czołgania się, ale zamiast tego napompowała ją na kanapie)))) musiała wytrzeć kałuże))))

W końcu dała nam cenny kawałek papieru! Tylko na karcie, którą napisała - rozwiniętej według wieku i diagnozy - SDI. Co to za diagnoza? kto się zmierzył?

Diagnoza SDI

Utwórz konto lub zaloguj się, aby skomentować

Musisz być członkiem, aby zostawić komentarz.

Utwórz konto

Zarejestruj konto. To proste!

Zaloguj się

Jesteś już członkiem? Zaloguj się tutaj.

Taśma aktywna

Korony i implanty

Madame Cherry skomentowała pytania Solveige w pytaniach

Pielęgnacja Zein Obagi recenzje

Eugemini skomentował pytanie użytkownika Eugemini w pytaniach

Opowiedz nam o odpowiednich potrawach + przepisach

Zabor skomentował pytanie Zabora w pytaniach

Marcowe paski przyniosą tym, którzy są bardzo, bardzo czekają!

Eleni @ // odpowiedział użytkownikowi na temat п п п тему тему) w sekcji Informacje o wykresach

Po przeniesieniu - tryb, dobre samopoczucie, rozładowanie itp.

Kristinka36 odpowiedziała na temat Alenka_Pelenka // w Technologiach reprodukcyjnych: AI, IVF, ICSI

Trombofilia i ciąża

Goosel // odpowiedział na temat Iriny na temat planowania ciąży

Laserowe usuwanie włosów.

ЛНЮТ skomentował pytanie użytkownika LKKi w pytaniach

I znowu o TTG i strasznym stanie zdrowia

Maya Alen skomentowała pytanie Manu1507 w pytaniach

Piekarnik

Curly Straight skomentował pytanie Alenka_Pelenka // w pytaniach

Stymulacja owulacji

Mashka Chamomiles odpowiedział na temat Iriny w Owulacji i wszystkim na ten temat

Zespół zaburzeń ruchowych u dzieci

Jak myślisz, jaką diagnozę w świadomości publicznej uważa się za zdanie, które a priori sprawia, że ​​leczenie jest bez znaczenia, a los pacjenta jest smutny i tragiczny? Różne problemy z układem sercowo-naczyniowym? Choroby onkologiczne? „Nieuleczalna” dziedziczna patologia? Ledwie. Takie choroby, oczywiście, mogą zrujnować życie nawet najbardziej stabilnej i pewnej siebie osoby, ale dzięki odpowiedniemu podejściu i odpowiedniemu leczeniu, problem może być zarządzany w ten czy inny sposób (szczególnie zauważamy, że w tym przypadku nikt nie w pełni się regeneruje). Ale gdy wykryje się porażenie mózgowe u noworodków lub niemowląt, świat wokół rodziców nagle zapada się do rozmiarów gabinetu lekarskiego, co jest straszną diagnozą u profesjonalnego, nieobecnego głosu. Zapytaj, w jaki sposób zespół zaburzeń ruchowych odnosi się do porażenia mózgowego? Faktem jest, że nie!

Porażenie mózgowe, jeśli porzucimy terminologię trudną i trudną dla zwykłego człowieka, to zespół zaburzeń ruchowych spowodowanych przez organiczne uszkodzenie mózgu podczas rozwoju płodu. Syndrom zaburzeń ruchowych, o którym dzisiaj będziemy mówić, jest zjawiskiem o wiele bardziej złożonym. Jego objawami są neonatolodzy i pediatrzy skłonni są dostrzegać mniej lub bardziej zauważalne odchylenia od abstrakcyjnych norm przyjętych w czasach rozwiniętego socjalizmu. Nie będziemy teraz omawiać powodów tego podejścia, ale uważamy, że naszym obowiązkiem jest przypomnienie jeszcze raz, że syndrom zaburzeń ruchowych i porażenie mózgowe to (uwaga!) Nie to samo.

Zapamiętaj charakterystyczny fragment ze sztuki Sir Williama Szekspira „Król Ryszard III”, w którym jeden z braci króla Edwarda IV opisał swoją kondycję fizyczną:

„Ja, który nie mam ani wysokości, ani postawy,

W zamian dał kulawiznę i krzywdę ”?

Wielu szczególnie „zaawansowanych” pediatrów w obliczu charakterystycznych objawów klinicznych rozpoznaje „porażenie mózgowe”. Niż dzieci (najczęściej noworodki) są skazane na całkowitą niepełnosprawność. Rodzice zostaną poinformowani, że w tym przypadku nie ma potrzeby polegać na skutecznym leczeniu, a masaż, sesje fizjoterapii i różne zabiegi fizjoterapeutyczne mogą tylko nieznacznie poprawić stan dziecka. I tak jakby między kolejnymi zaleceniami oddać dziecko w specjalnej instytucji.

Zespół zaburzeń ruchowych (zwany dalej prostotą - VOS) nie jest zdaniem. Dlatego przy odpowiednim leczeniu niemowlęta często wracają do zdrowia. W przyszłości mogą potrzebować regularnych sesji masażu, obserwacji neurologa i lekkiego ograniczenia aktywności fizycznej. Ale to, jak widzicie, wcale nie jest takie samo jak porażenie mózgowe. A jeśli rodzice się nie poddadzą, dziecko będzie dobrze.

Objawy

Zanim przejdziemy bezpośrednio do przejawów VOS, warto zauważyć, że żaden z nich nie może być nazywany unikalnym. Innymi słowy, takie „objawy” można zaobserwować nawet u absolutnie zdrowych dzieci, ponieważ nie ma potrzeby „wpadać w panikę” i po każdym kichnięciu biegać do lekarza. Z drugiej strony, uporczywe ignorowanie postępującego opóźnienia rozwojowego może prowadzić do najbardziej smutnych wyników (i tylko jeden masaż nie może pomóc pacjentowi). W związku z tym konieczne jest wykazanie się szczególną elastycznością, starając się nie dopuścić do skrajności. Objawy samych VOS mogą być następujące:

  • monotonny płacz bez wyraźnego powodu;
  • powolne wizualne i słuchowe reakcje na bodźce zewnętrzne;
  • zabiera zabawki w ręce zabawek (często wymaga to kilku prób), ale nie rozumie, co dalej z nimi zrobić. U dzieci z różnymi zaburzeniami rozwoju (zauważ, że nie chodzi o VOS) zdarza się to dość często;
  • ograniczona aktywność twarzy;
  • wyraźny wyraz emocji może być spóźniony (pierwszy uśmiech za 3-4 miesiące nie jest taką rzadkością);
  • nieprawidłowa artykulacja, dlatego dzieci doświadczają późnej aktywacji stref mowy (więc oczekiwani rodzice „ma”, „pa”, „ba” i „tak” mogą słyszeć nie w ciągu 6-8 miesięcy, ale znacznie później);
  • trudności w oddychaniu.

Na szczególną uwagę zasługuje pogląd, że ojcowie i matki powinni uważnie monitorować dziecko i często komunikować się z „kolegami” na specjalistycznych forach. Głupio jest spierać się z pierwszą częścią tego oświadczenia, ale odradzamy nadmiernie aktywną dyskusję z rodzicami innych dzieci. Adekwatność niektórych stałych gości na forach dziecięcych jest dużym pytaniem, więc nie zdziw się, jeśli na przykład zaleca się leczenie łagodnego rozstroju lub przeziębienia dawkami antybiotyków.

Etapy rozwoju psychomotorycznego dzieci

  • talamopalidarny (od urodzenia do 4 miesięcy);
  • Striopallidarny (do 10 miesięcy): stopniowy spadek napięcia mięśniowego, wzrost liczby ukierunkowanych ruchów;
  • okres manifestacji wyższych funkcji korowych, rozwój mowy i złożonych odruchów warunkowych.

Fazy ​​rozwoju ruchliwości dzieci

  • SDA: spontaniczna aktywność fizyczna (od pierwszych dni życia do 8-9 tygodni);
  • monokinetyczny (2-5 miesięcy): niezależna kontrola ruchów kończyn;
  • dromokinetyka (5-12 miesięcy): zachowanie motoryczne dziecka staje się świadome, a wszelkie ruchy uzyskują określony cel (dotarcie do zabawek, zabranie jednego lub innego przedmiotu);
  • kriticinetic (od 12 miesięcy): ostateczna normalizacja napięcia mięśniowego, przejście do „dorosłych” zdolności motorycznych, znacząca poprawa koordynacji ruchowej.

Rodzaje zaburzeń ruchowych w VOS

1. Niedociśnienie (zmniejszenie napięcia) mięśni. Problem występuje najczęściej u noworodków, chociaż z poważnymi zaburzeniami można go również zdiagnozować u starszych dzieci.

2. Nadciśnienie mięśni, prowadzące do znacznego zmniejszenia aktywności ruchowej. Najbardziej charakterystycznym objawem klinicznym jest opóźnienie w rozwoju zdolności chwytnych (mówiliśmy już o tym podczas omawiania możliwych objawów VOS). Ponadto rodzice mogą zauważyć, że dziecko nie jest w stanie utrzymać równowagi przez długi czas, a jeśli zostanie założony na nogi, nie będzie polegał na całym obszarze stopy, a jedynie na palcach. Powinieneś również zrozumieć, że masaż na hipertonię mięśni (i jest najczęściej przepisywany przez pediatrów) nie jest sam w sobie w stanie pomóc dziecku, a leczenie w tym przypadku powinno być wszechstronne.

3. Dziecko (nawet wystarczająco „dorosłe”) z wielką niechęcią przyjmuje wyprostowaną postawę, woląc czołgać się, a kiedy to się zdarza, często upada.

4. Zespół móżdżku. Spontaniczna koordynacja koordynacji może występować od czasu do czasu dla wszystkich dzieci, ale jeśli problem jest obserwowany znacznie częściej niż pozwala na to teoria prawdopodobieństwa, należy rozważyć, jak są „losowe”. W końcu jest całkiem możliwe, że słodki mały chłopiec, tracąc równowagę podczas chodzenia, jest poważnie chory.

5. TLR (toniczny odruch labiryntowy) u dzieci. Objawia się jako cały zespół zaburzeń, wśród których następujące objawy mają największą wartość diagnostyczną:

  • „Dorosłe” dziecko, leżące na plecach, nie jest w stanie usiąść, wyciągnąć rąk do przodu ani pochylić głowy;
  • dziecko leżące na brzuchu jest trudne do odwrócenia na bok lub do tyłu;
  • u dzieci z TLR istnieje ciągła niechęć do zajmowania pozycji siedzącej.

6. SSHTR (symetryczny odruch szyjkowo-toniczny). Opierając się na kolanach, dziecko nie może przenieść środka ciężkości na ręce. W neurologii stan ten nazwano „postawą psa-psa”: głowa jest pochylona do przodu, ręce są ściśnięte w pięści, a ramiona zgięte. Wszystko to prowadzi do tego, że okruchy znacząco zwiększają napięcie mięśniowe stawów nóg. USTD wymaga wykwalifikowanego kompleksowego leczenia (masaże, sesje fizykoterapii, różne zabiegi) i im szybciej się rozpocznie, tym lepiej.

Zespół zaburzeń ruchowych

Odpowiedź eksperta

Wiodący neurolog, lekarz o najwyższej kategorii kwalifikacji medycznych

Zespół zaburzeń ruchowych jest przeznaczony dla dzieci z zagrożeniem porażenia mózgowego lub opóźnieniem rozwoju ruchowego o ponad 2 miesiące, ważne jest różnicowanie z zespołem dystonii mięśniowej Przepisane leczenie jest ważne dla zespołu zaburzeń ruchowych, z wystarczającą masą dystonii mięśniowej i fizykoterapii. w recepcji na t-84952237056

Podobne doradztwo

Dzień dobry Moja córka ma 2 lata i 6 miesięcy. Miesiąc temu zdiagnozowano u nas porażenie mózgowe, spastyczną diplegię, zespół zaburzeń ruchowych w postaci dolnego niedowładu 1 łyżki. przez GMFCS. Narodziny były przedwczesne w wieku 31-32 tygodni. Natychmiast krzyknął. Stan po urodzeniu jest ciężki. Na respiratorze po 4 godzinach. Wyodrębnione 2 dnia. Waga urodzeniowa 1900, wysokość 42. OSHA - 7/7, 2-krotne splątanie pępowiny wokół szyi. W pierwszym roku życia zdiagnozowano obserwującego neurologa - encefalopatię okołoporodową, okres p-wyzdrowienia, zespół nadciśnieniowy, zespół zwiększonej pobudliwości neuro-odruchowej, napięcie mięśniowe jest fizjologicznie zwiększone. Następnie, do 6 miesiąca, dodano niewydolność piramidową kończyn dolnych. Po 1 roku diagnozy - Konsekwencje AED, płaska koślawość stopy. Z leczenia - Pantogam (z kursem w wieku 1 miesiąca, 11 miesięcy), Kortexin (3 jednostki v / m nr 10 w wieku 5 miesięcy), Elektroforeza dla obszaru szyjki macicy w wieku 4 miesięcy, Elektroforeza dla talii i oddziału na kończynach dolnych w wieku 1 roku i 5 miesięcy Masaż całkowity, a następnie selektywny na kończynach dolnych. W przypadku szczepień - wycofanie medyczne do 6 miesięcy, a następnie łagodną metodą (BCG-M, ADS...). Głowa zaczęła się trzymać za 3 miesiące. Usiądź za 8 miesięcy. Stań i chodź przez wsparcie - za 11 miesięcy. Niezależnie przeszedł do 1 roku 7 miesięcy. W lutym 2016 r. (Wiek 2 lata 2 miesiące) zwrócił się do innego neurologa. Zdiagnozowaliśmy okres szczątkowy PEP, niewydolność piramidową w postaci lekkiego niedowładu kończyn dolnych. Otrzymaliśmy skierowanie do ośrodka rehabilitacyjnego dla dzieci z zaburzeniami układu mięśniowo-szkieletowego. W kwietniu 2016 r kupon trafił do leczenia w tym ośrodku, w którym zdiagnozowano porażenie mózgowe, spastyczne niedowłady kończyn, zespół upośledzenia ruchowego. Dodatkowo w badaniu - piramidalne napięcie mięśniowe zginacza, odruch Babinsky'ego, zmniejszona plastyczność. Od zabiegu - masaż ogólny z rozluźnieniem zginaczy nóg, terapia wysiłkowa, sprzęt do ćwiczeń, zastosowania parafinowo-ozokerytowe na kończynach dolnych, elektroforeza w okolicy szyjki macicy, Mydocalm. Po zabiegu uzdrowiskowym neurolog w miejscu zamieszkania potwierdził diagnozę - porażenie mózgowe, spastyczną diplegię, zespół zaburzeń ruchowych w postaci dolnego niedowładu 1 łyżka. przez GMFCS. Przepisałem leczenie - witamina B12, 200 i / m nr 10, Gliatilin 2,0, V / m nr 12, fizjoterapia, (e / f przekazane do części lędźwiowej i kończyn dolnych). Dał kierunek ITU, dla rejestracji niepełnosprawności. Dodatkowo zakończono badanie Echoencephaloscopic (24 maja 2016 r.) - wniosek: nie wykryto przesunięcia struktur środkowych. Nie ma pośrednich objawów zespołu wodogłowia. A także EEG (25 maja 2016 r.) - konkluzja: ogniskową aktywność padaczkową zarejestrowano w obszarze czołowo-środkowym bez oznak uogólnienia. To nasz obraz... Z moich obserwacji i konsultacji psychologów i logopedów w zakresie rozwoju - wszystko jest normalne, odpowiednie dla wieku. Mówi dużo i prawie wszystko, oczywiście jest niewyraźna wymowa. Logicznie rozwinięty. Zna zwierzęta, kolory, kształty geometryczne... Jako specjalista wiesz lepiej, jak trudne to wszystko lub na odwrót... Co możesz doradzić? Jeśli chodzi o leczenie, rehabilitację... Dla mnie, jeśli nie dla specjalisty, ale po prostu dla mojej matki, można zauważyć, że dziecko jest fizycznie opóźnione w rozwoju - niestabilny chód, chodzenie na zgiętych nogach, często upada, szybko się męczy. Siedzi na podłodze w pozycji litery „W”, palce są stale zaciśnięte (więcej po prawej). Biegnie niezręcznie. Obawia się, że sama pójdzie ulicą, prosząc mnie o jej rękę. Kolejne pytanie - czy powinniśmy zrobić MRI? Neurolog przygotowuje nas tylko na razie. Co pokaże nam obraz tej procedury? Jak pilne i konieczne jest to?

Cześć Moje dziecko ma 6,5 ​​miesiąca. Czy dwóch lekarzy było neurologami. Pierwszy neuropatolog zdiagnozował zespół zaburzeń ruchowych, wodogłowie, kręcz szyi. I przepisane leczenie: Agvantar, 0,5 ml. Raz dziennie, 45 dni, cynaryzyna, 0,025 1/4 tabletki, 2 razy dziennie, 1 miesiąc, masaż. Drugi ekspert zdiagnozował wodogłowie w stopniu subkompensacji, uraz rodzicielski rdzenia kręgowego szyjki macicy w postaci lewoskrętnego kręczu szyi. Zalecane leczenie: diakarb, 1/2 tabletki 1 raz dziennie przez 1 miesiąc, asparkam 1/4 tabletki 2 razy dziennie przez 1 miesiąc, poduszka ortopedyczna, masaż. Ponadto powiedziała, że ​​cynaryzyna na wodogłowie jest ogólnie przeciwwskazana. Wykonano neurosonogram: szczelinę półkulową powiększono w okolicach ciemieniowych - 5,2 mm, w obszarach czołowych - 4,5 mm, w regionach potylicznych - 4,5 mm, przestrzeń podpajęczynówkowa po prawej stronie - 5,0 mm, po lewej stronie 4,5 mm, zakończono : wskazania echa rozszerzania zewnętrznej przestrzeni zawierającej 1 stopień. Drugi lekarz powiedział również, że może istnieć podejrzenie padaczki. Dziecko ma następujące objawy: bardzo silny ton, często ramiona i nogi są zaciśnięte, okresowo wygina tułów i przechyla głowę, nawet we śnie, głowa przede wszystkim trzyma się prawej strony i odwraca się od tyłu do żołądka dokładnie w tym kierunku, coś z prawej strony piórem sprawia, że ​​niejasne ruchy, które nie zależą od niego, na przykład karmię go, zaczyna bić to pióro na ramieniu, a potem na brzuchu, bardzo mocno, nie zawsze, ale czasami nie kontroluje swoich ruchów... Mniej więcej pewne dźwięki stają się pro noszę za 3 miesiące, lekarz powiedział, że jest późno.. Teraz mówi, że dźwięki „ge”, „gi”, hey ”i coś innego nie są całkowicie jasne, nie siadają i nie próbują tego robić, mogą się tylko przewrócić z tyłu na brzuch i tylko na prawo, także skrada się, jakoś dziwnie, nie podnosząc głowy, ale podnosząc tyłek. kiedy leży na brzuchu na przedramieniu, to dobrze... Powiedz mi, proszę, o tych lekach, czytam informację, że są to bardzo silne leki. Cynaryzyna ogólnie dla dzieci w wieku 12 lat. A diakarb może mieć silne skutki uboczne, sugerowali mi nawet ludzie, którzy go przyjmowali, że diakarb usuwa ciecz, a organizm gromadzi go jeszcze bardziej niż to i prowokuje silny wzrost głowy dziecko Co byś polecił Rozumiem oczywiście, że lekarz prowadzący powinien przepisywać leki, ale przynajmniej wyrazić swoją opinię na temat przepisanego leczenia tych leków? Czy muszę skontaktować się z innym specjalistą? Czy są jakieś analogi tych leków i co możesz doradzić? Czy są potrzebne inne testy? Z góry dziękuję. Od SW. Olga

Dzień dobry Sytuacja wygląda następująco. podczas badania ultrasonograficznego mózgu dziecko otrzymało wniosek w ciągu 1 miesiąca - objawy torbieli splotu naczyniówkowego po prawej o średnicy 4 mm. Podczas wizyty neurologa nie przepisano żadnych leków, zalecono wykonanie USG mózgu w ciągu 3 miesięcy. W ciągu 3 miesięcy powtórzono USG mózgu. Wnioski - objawy echa zespołu nadciśnieniowego-wodogłowie, torbiel splotu naczyniowego po prawej o średnicy 4,2 mm. Następnie u neurologa zdiagnozowano okołoporodową zmianę OUN o niedotlenieniu - niedokrwienie, okres powrotu do zdrowia, zespół zaburzeń ruchowych, HS w stacji kompensacyjnej. Zalecane: ultradźwięki scop, masaż ogólny, Chance collar, elektroforeza z eufyliną na ASC, syrop Pantogum 10% do 1,5 ml. 2 razy dziennie kontroluj USG mózgu po 2 miesiącach. Wszystkie zalecenia zostały przez nas wdrożone. W ciągu 5 miesięcy wykonano USG mózgu. wniosek - objawy echa zespołu nadciśnieniowego-wodogłowie, torbiel splotu naczyniowego po prawej stronie o średnicy 4,2 mm. Następnie neurolog zalecił następujące leczenie: przyjmować diakarb w tabletkach 1/4 1 p / d, aspark 1/5 2 p / d przez 1 miesiąc zgodnie ze schematem 2 po 2 (przyjmować 2 tabletki przez 2 dni, nr 2). Zauważam, że wszystkie 3 razy były u różnych neurologów. Chciałbym poznać twoją opinię na temat potrzeby przyjmowania diakarby i asparkamu, a także poprawności przepisywania tych leków.

„Tajemnicza” diagnoza. Uszkodzenia okołoporodowe OUN u dzieci. Część 1

Ostatnio coraz częściej u noworodków zdiagnozowano okołoporodowe uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego.

Ostatnio coraz częściej u noworodków zdiagnozowano okołoporodowe uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego. Ta diagnoza łączy dużą grupę różnych uszkodzeń mózgu i rdzenia kręgowego, spowodowanych przez przyczynę i pochodzenie, w czasie ciąży, porodu iw pierwszych dniach życia dziecka. Jakie są te patologie i jak niebezpieczne są?

Pomimo różnych przyczyn prowadzących do okołoporodowego uszkodzenia układu nerwowego, w czasie choroby występują trzy okresy: ostry (1 miesiąc życia), powrót do zdrowia, który dzieli się na wczesny (od 2 do 3 miesiąca życia) i późny (od 4 miesiące do 1 roku w pełnym terminie, do 2 lat w przedwczesnym okresie) i wynik choroby. W każdym okresie zmiany okołoporodowe mają różne objawy kliniczne, które lekarze przyzwyczaili się izolować w postaci różnych zespołów (zestaw klinicznych objawów choroby, połączonych wspólną cechą). Ponadto jedno dziecko często łączy kilka syndromów. Nasilenie każdego zespołu i ich kombinacja pozwala określić stopień uszkodzenia układu nerwowego, prawidłowo przypisać leczenie i budować prognozy na przyszłość.

Zespoły ostrego okresu

Do zespołów ostrego okresu należą: zespół depresji ośrodkowego układu nerwowego, zespół śpiączki, zespół pobudliwości neuro-odruchowej, zespół drgawkowy, zespół nadciśnienia-wodogłowia.

W lekkich urazach ośrodkowego układu nerwowego u noworodków najczęściej obserwuje się zespół zwiększonej pobudliwości neuro-odruchowej, który objawia się szarpnięciem, podnoszeniem (hipertonią) lub obniżaniem (niedociśnieniem) napięcia mięśniowego, wzrastającymi odruchami, drżeniem (drżeniem) podbródka i kończyn, niespokojnym powierzchownym snem, częstymi „bezprzyczynowymi Płacz.

Z uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego o umiarkowanym nasileniu w pierwszych dniach życia, dzieci częściej mają depresję ośrodkowego układu nerwowego w postaci zmniejszonej aktywności ruchowej i zmniejszonego napięcia mięśniowego, osłabienia odruchów noworodków, w tym odruchów ssania i połykania. Pod koniec pierwszego miesiąca życia depresja ośrodkowego układu nerwowego stopniowo zanika, a u niektórych dzieci zostaje zastąpiona przez zwiększone pobudzenie. Z umiarkowanym stopniem uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego dochodzi do naruszeń narządów wewnętrznych i układów (zespół autonomiczno-trzewny) w postaci nierównomiernego zabarwienia skóry (marmurkowatość skóry) z powodu niedoskonałej regulacji napięcia naczyniowego, zaburzeń rytmu oddechowego i skurczów serca oraz dysfunkcji przewodu pokarmowego w postaci niestabilnego stolca, zaparcia, częsta niedomykalność, wzdęcia. Rzadziej może występować zespół drgawkowy, w którym występują napadowe szarpnięcia kończyn i głowy, epizody wzdrygnięcia i inne objawy napadów.

Często dzieci w ostrym okresie choroby wykazują objawy zespołu nadciśnieniowego-wodogłowie, który charakteryzuje się nadmiernym gromadzeniem się płynu w przestrzeniach mózgowych zawierających płyn mózgowo-rdzeniowy, co prowadzi do wzrostu ciśnienia śródczaszkowego. Głównymi objawami, które lekarz zauważa i które mogą podejrzewać rodzice, są szybkie tempo wzrostu obwodu głowy dziecka (ponad 1 cm na tydzień), duże rozmiary i wybrzuszenia dużej ciemiączku, rozbieżność szwów czaszkowych, niepokój, częste cofanie się, niezwykłe ruchy oczu (rodzaj drżenia oka) jabłka patrząc w bok, w górę, w dół - nazywa się to oczopląsem itp.

Ostre zahamowanie aktywności ośrodkowego układu nerwowego i innych narządów i układów jest nieodłącznie związane z niezwykle trudnym stanem noworodka z rozwojem zespołu śpiączki (brak świadomości i koordynujące funkcje mózgu). Warunek ten wymaga opieki w nagłych wypadkach w warunkach intensywnej opieki.

Syndromy odzyskiwania

W okresie zdrowienia okołoporodowych uszkodzeń OUN rozróżnia się następujące zespoły: zwiększona pobudliwość neuro-odruchowa, zespół padaczkowy, zespół nadciśnieniowy-wodogłowie, zespół dysfunkcji wegetatywno-trzewnej, zespół upośledzenia ruchowego, zespół opóźnienia psychomotorycznego. Długotrwałe zaburzenia napięcia mięśniowego często prowadzą do pojawienia się opóźnienia psychomotorycznego u dzieci upośledzone napięcie mięśniowe i obecność patologicznej aktywności ruchowej - hiperkineza (mimowolne ruchy spowodowane skurczem mięśni twarzy, tułowia, kończyn, rzadziej krtań, podniebienie miękkie, język, zewnętrzne mięśnie oczu) utrudniają wykonywanie ukierunkowanych ruchów motorycznych u dziecka. Z opóźnieniem w rozwoju motorycznym dziecko później zaczyna trzymać głowę, siedzieć, czołgać się, chodzić. Słaba mimika, późne pojawienie się uśmiechu, zmniejszone zainteresowanie zabawkami i przedmiotami otoczenia, a także słaby monotonny krzyk, opóźnienie pojawienia się otarć i gaworzenia powinny ostrzec rodziców w zakresie upośledzenia umysłowego dziecka.

Wyniki pptsns

W wieku jednego roku u większości dzieci objawy okołoporodowych uszkodzeń centralnego układu nerwowego stopniowo zanikają lub ich nieznaczne objawy utrzymują się. Częste konsekwencje zmian okołoporodowych obejmują:

  • opóźniony rozwój umysłowy, motoryczny lub mowy;
  • zespół mózgowo-rdzeniowy (objawia się wahaniami nastroju, niepokojem ruchowym, niepokojącym niespokojnym snem, uzależnieniem meteorologicznym);
  • zespół nadpobudliwości psychoruchowej jest zaburzeniem ośrodkowego układu nerwowego, przejawiającym się agresywnością, impulsywnością, trudnościami z koncentracją i utrzymaniem uwagi oraz zaburzeniami uczenia się i pamięci.

Najbardziej niekorzystne wyniki to padaczka, wodogłowie, porażenie mózgowe, wskazujące na poważne okołoporodowe uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego.

Dlaczego dochodzi do naruszeń w pracy centralnego układu nerwowego?

Analizując przyczyny naruszeń w pracy centralnego układu nerwowego noworodków, lekarze identyfikują cztery grupy okołoporodowych uszkodzeń OUN:

  1. niedotlenienie ośrodkowego układu nerwowego, w którym głównym czynnikiem uszkadzającym jest niedotlenienie (brak tlenu);
  2. urazy pourazowe wynikające z mechanicznego uszkodzenia tkanek mózgu i rdzenia kręgowego podczas porodu, w pierwszych minutach i godzinach życia dziecka;
  3. zmiany dismetaboliczne i toksyczno-metaboliczne, których głównym czynnikiem uszkadzającym są zaburzenia metaboliczne w organizmie dziecka, a także szkody spowodowane przez stosowanie substancji toksycznych przez kobietę w ciąży (narkotyki, alkohol, narkotyki, palenie);
  4. uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego w chorobach zakaźnych okresu okołoporodowego, kiedy główny czynnik niszczący ma czynnik zakaźny (wirusy, bakterie i inne mikroorganizmy).

Diagnostyka

W celu zdiagnozowania i potwierdzenia okołoporodowego uszkodzenia OUN u dzieci, oprócz badania klinicznego, prowadzone są dodatkowe badania instrumentalne układu nerwowego, takie jak neurosonografia, ultrasonografia dopplerowska, obrazowanie rezonansem magnetycznym, elektroencefalografia itp.

Ostatnio najbardziej dostępną i szeroko stosowaną metodą badania dzieci w pierwszym roku życia jest neurosonografia (badanie ultrasonograficzne mózgu), która jest przeprowadzana przez dużą wiosnę. To badanie jest nieszkodliwe, można je ponownie przeprowadzić zarówno u wcześniaków, jak i wcześniaków, co pozwala obserwować procesy zachodzące w mózgu w dynamice.

Ponadto badanie można przeprowadzić u noworodków w ciężkim stanie, zmuszonych do pozostania na oddziale intensywnej opieki medycznej w inkubatorach (specjalne łóżka z przezroczystymi ścianami, które umożliwiają zapewnienie określonej temperatury, monitorowania stanu noworodka) i na respiratorze (sztuczne oddychanie przez urządzenie). Neurosonografia umożliwia ocenę stanu substancji w mózgu i ścieżkach płynu mózgowo-rdzeniowego (struktur mózgowych wypełnionych cieczą - płynem mózgowo-rdzeniowym), w celu zidentyfikowania wad rozwojowych, a także sugerowania możliwych przyczyn uszkodzenia układu nerwowego (niedotlenienie, krwotok, infekcje).

Jeśli dziecko ma poważne zaburzenia neurologiczne przy braku objawów uszkodzenia mózgu w neurosonografii, dzieciom tym przepisuje się dokładniejsze metody badania centralnego układu nerwowego - tomografii komputerowej (CT) lub rezonansu magnetycznego (MRI). W przeciwieństwie do neurosonografii, metody te pozwalają ocenić najmniejsze zmiany strukturalne w mózgu i rdzeniu kręgowym. Jednak ich trzymanie jest możliwe tylko w szpitalu, ponieważ podczas badania dziecko nie powinno wykonywać aktywnych ruchów, co osiąga się przez podawanie specjalnych leków dziecku.

Oprócz badania struktur mózgu, ostatnio stało się możliwe oszacowanie przepływu krwi w naczyniach mózgowych za pomocą sonografii dopplerowskiej. Jednak dane uzyskane podczas jego wdrażania mogą być brane pod uwagę tylko w połączeniu z wynikami innych metod badawczych.

Elektroencefalografia (EEG) to metoda badania bioelektrycznej aktywności mózgu. Pozwala ocenić stopień dojrzałości mózgu, sugerować obecność zespołu drgawkowego u dziecka. Ze względu na niedojrzałość mózgu u dzieci w pierwszym roku życia, ostateczna ocena wskaźników EEG jest możliwa tylko przy powtórnym przeprowadzeniu tego badania w dynamice.

W ten sposób lekarz ustala diagnozę uszkodzeń okołoporodowych OUN u dziecka po wnikliwej analizie danych dotyczących przebiegu ciąży i porodu, stanu noworodka po urodzeniu, obecności zidentyfikowanych w nim zespołów chorobowych, a także danych dodatkowych metod badawczych. W diagnozie lekarz będzie koniecznie odzwierciedlał rzekome przyczyny uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, ciężkości, zespołów i okresu choroby.