gdzie jest rdzeń? Jakie są jego funkcje?

Diagnostyka

Podłużny mózg wchodzi do pnia mózgu.

Z rdzenia kręgowego ogranicza się do krzyża piramid (Decussatio pyramidum) po stronie brzusznej, po stronie grzbietowej granicy anatomicznej nie ma (miejsca, w którym wyjmowane jest pierwsze korzenie rdzeniowe).

Z mostu rdzeń przedłużony jest ograniczony poprzeczną bruzdą, paskami rdzeniastymi (pasy mózgu, część dróg słuchowych) w romboidalnym dole.

Na zewnątrz, po stronie brzusznej, znajdują się piramidy (w których leży przewód korowo-rdzeniowy - ścieżka od kory mózgowej do neuronów ruchowych rdzenia kręgowego) i oliwka (wewnątrz nich znajdują się jądra dolnej oliwki, związane z utrzymaniem równowagi). Po stronie grzbietowej: cienkie i klinowate wiązki kończące się guzkami cienkich i klinowych jąder (przełączaj informacje o głębokiej wrażliwości odpowiednio dolnej i górnej połowy ciała), dolnej połowie romboidalnej dołu, która jest dnem czwartej komory, i oddziela jej ciała linowe lub dolne nogi móżdżku.

Wewnątrz znajdują się także jądra od VIII do XII (i jedno z jąder VII) nerwów czaszkowych, część formacji siatkowej, pętla przyśrodkowa i inne ścieżki rosnące i opadające.

Podłużny mózg: podstawy struktury i funkcjonowania

Podłużny mózg jako początek mózgu

Historycznie, tworzenie centralnego układu nerwowego doprowadziło do tego, że rdzeń człowieka jest swoistym ośrodkiem funkcji życiowych, na przykład kontrolą oddychania i pracą układu sercowo-naczyniowego.

Położenie rdzenia

Podobnie jak reszta mózgu rdzeń znajduje się w jamie czaszki. Zajmuje niewielką przestrzeń w części potylicznej, na szczycie graniczącym z mostami i schodzi przez duży otwór potyliczny bez wyraźnej granicy do rdzenia kręgowego. Jego przednia szczelina środkowa jest kontynuacją bruzdy rdzenia kręgowego o tej samej nazwie. U dorosłego długość rdzenia wynosi 8 cm, jego średnica wynosi około 1,5 cm, w początkowych częściach rdzeń jest podłużny w kształcie przypominającym rdzeniowe zgrubienia. Potem się rozszerza, a zanim wejdzie do mózgu pośredniego, masywne wybrzuszenia oddalają się od niego w obu kierunkach. Nazywane są nogami rdzenia. Z ich pomocą rdzeń przedłużony jest połączony z półkulami móżdżku, który jakby „siedzi” na ostatniej trzeciej.

Wewnętrzna struktura rdzenia przedłużonego

Zarówno zewnętrznie, jak i wewnętrznie, ta część mózgu ma wiele cech charakterystycznych tylko dla niej. Na zewnątrz jest pokryta gładką błoną nabłonkową, która składa się z komórek satelitarnych, a wewnątrz niej znajdują się liczne ścieżki drutowe. Tylko w rejonie ostatniej trzeciej znajdują się skupiska jąder neuronów. Są to ośrodki oddychania, zarządzanie napięciem naczyniowym, praca serca, a także proste odruchy wrodzone.

Wyznaczenie rdzenia przedłużonego

Struktura i funkcja rdzenia przedłużonego określają jego szczególne miejsce w całym układzie nerwowym. Odgrywa ważną rolę jako łącznik między wszystkimi innymi strukturami mózgu z rdzeniem kręgowym. Tak więc to dzięki niemu kora mózgowa otrzymuje wszystkie informacje o kontaktach ciała z powierzchniami.

Ciekawe fakty dotyczące rdzenia przedłużonego

Rdzeń znajduje się w tylnej części mózgu, jest kontynuacją rdzenia kręgowego. Ta część mózgu reguluje funkcje życiowe, a mianowicie krążenie krwi i oddychanie. Uszkodzenie tej części mózgu prowadzi do śmierci.

Struktura

Rdzeń przedłużony składa się z istoty białej i szarej, podobnie jak cały mózg. Strukturę rdzenia przedłużonego można podzielić na wewnętrzną i zewnętrzną. Dolna granica (grzbietowa) jest uważana za punkt wyjścia korzeni pierwszego nerwu rdzeniowego szyjnego, a górna granica to mostek mózgowy.

Struktura zewnętrzna

Na zewnątrz ważna część mózgu jest jak cebula. Ma rozmiar 2-3 cm. Ponieważ ta część jest przedłużeniem rdzenia kręgowego, ta część mózgu obejmuje anatomiczne cechy zarówno rdzenia kręgowego, jak i mózgu.

Zewnętrznie można wybrać przednią linię środkową, która oddziela piramidy (kontynuacja przedniego rdzenia kręgowego). Piramidy są cechą rozwoju mózgu u ludzi, ponieważ pojawiły się podczas rozwoju kory nowej. U młodszych naczelnych obserwuje się również piramidy, ale są one mniej rozwinięte. Po bokach piramid znajduje się owalne przedłużenie „oliwkowe”, które zawiera ten sam rdzeń. Każde jądro zawiera przewód olomotomityczny.

Struktura wewnętrzna

Szare rdzenie odpowiadają za funkcje życiowe:

  • Oliwny rdzeń - połączony z jądrem zębatym móżdżku
  • Formacja siatkowa - reguluje kontakt ze wszystkimi zmysłami i rdzeniem kręgowym
  • Jądra 9-12 par nerwów czaszkowych, nerw pomocniczy, nerw językowo-gardłowy, nerw błędny
  • Ośrodki krążenia i oddechowe związane z jądrami nerwu błędnego

Do komunikacji z rdzeniem kręgowym i sąsiednimi sekcjami są odpowiedzialne długie ścieżki: piramidalne i ścieżki klinowych i cienkich belek.

Funkcje centrów rdzenia przedłużonego:

  • Niebieska plamka - aksony tego centrum mogą emitować noradrenalinę do przestrzeni międzykomórkowej, co z kolei zmienia pobudliwość neuronów
  • Rdzeń grzbietowy korpusu trapezowego - współpracuje z aparatem słuchowym
  • Jądro formacji siatkowej - wpływa na jądro kory mózgowej i rdzenia kręgowego poprzez wzbudzenie lub zahamowanie. Tworzy centra wegetatywne
  • Rdzeń oliwny - jest środkowym środkiem równowagi
  • Jądro 5-12 par nerwów czaszkowych - funkcje motoryczne, czuciowe i autonomiczne
  • Jądra klinowej i cienkiej wiązki - są asocjacyjnymi ziarnami o wrażliwości proprioceptywnej i dotykowej

Funkcje

Rdzeń przedłużony jest odpowiedzialny za następujące główne funkcje:

Funkcje sensoryczne

Z receptorów czuciowych sygnały aferentne docierają do jąder neuronów rdzenia. Następnie przeprowadzana jest analiza sygnałów:

  • Układy oddechowe - skład gazu, pH, aktualny stan rozciągania tkanki płucnej
  • Krążenie krwi - praca serca, ciśnienie krwi
  • sygnały z układu pokarmowego

Wynikiem analizy jest późniejsza reakcja w postaci regulacji odruchowej, realizowana przez środki rdzenia przedłużonego.

Na przykład akumulacja C02 we krwi i spadek w O2 jest przyczynowy dla następujących reakcji behawioralnych, negatywnych emocji, uduszenia i tak dalej. które sprawiają, że człowiek szuka czystego powietrza.

Funkcja przewodnika

Ta funkcja polega na przewodzeniu impulsów nerwowych zarówno w rdzeniu przedłużonym, jak i neuronach innych części mózgu. Kolejne impulsy nerwowe biegną wzdłuż tych samych włókien 8-12 par nerwów czaszkowych do rdzenia. Przejść również przez ten dział ścieżki przewodzenia od rdzenia kręgowego do móżdżku, wzgórza i jąder pnia.

Funkcje refleksyjne

Główne funkcje odruchowe obejmują regulację napięcia mięśniowego, odruchy ochronne i regulację funkcji życiowych.

Szlaki zaczynają się w jądrach pnia mózgu, z wyjątkiem szlaku korowo-rdzeniowego. Ścieżki kończą się w neuronach ruchowych i neuronach rdzeniowych. Dzięki takim neuronom możliwe jest kontrolowanie stanu mięśni antagonistów, antagonistów i synergetyków. Pozwala połączyć się z prostym ruchem dodatkowych mięśni.

  • Prostowanie refleksów - przywraca pozycję ciała i głowy. Refleksy działają z aparatem przedsionkowym, receptorami rozciągającymi mięśnie. Czasami praca refleksów jest tak szybka, że ​​ostatecznie realizujemy swoje działanie. Na przykład działanie mięśni podczas przesuwania.
  • Odruchy posturalne - są potrzebne do utrzymania pewnej postawy ciała w przestrzeni, w tym niezbędnych mięśni
  • Odruchy labiryntowe - zapewniają stałą pozycję głowy. Podzielony na toniczny i fizyczny. Fizyczne - wsparcie postawy głowy z naruszeniem równowagi. Tonik - wspomaganie postawy głowy przez długi czas dzięki dystrybucji kontroli w różnych grupach mięśniowych
  • Odruch kichania - z powodu chemicznej lub mechanicznej stymulacji receptorów błony śluzowej jamy nosowej, wymuszony wydech powietrza następuje przez nos i usta. Odruch ten dzieli się na 2 fazy: oddechową i nosową. Faza nosowa - występuje po wystawieniu na działanie nerwów węchowych i siatkowych. Następnie sygnały aferentne i eferentne znajdują się w „ośrodkach kichania” wzdłuż ścieżek przewodzenia. Faza oddechowa występuje, gdy sygnał jest odbierany w jądrze centrum kichania, a masa krytyczna sygnałów gromadzi się, aby wysłać sygnał do ośrodków oddechowych i ruchowych. Centrum kichania znajduje się w rdzeniu na brzuszno-przyśrodkowej granicy przewodu zstępującego i jądrze trójdzielnym.
  • Wymioty - opróżnianie żołądka (iw ciężkich przypadkach jelit) przez przełyk i jamę ustną.
  • Połknięcie to złożone działanie obejmujące mięśnie gardła, jamy ustnej i przełyku.
  • Mruganie - z podrażnieniem rogówki oka i jego spojówki

Rdzeń przedłużony: struktura i funkcja;

Temat: „Funkcjonalna anatomia mózgu: trzon”.

Wykład numer 12

Zaplanuj:

1. Rdzeń przedłużony: struktura i funkcja.

2. Mózg tylny: struktura i funkcja.

3. Midbrain: struktura i funkcja.

4. Pośredni mózg: jego wydziały i funkcje.

Rdzeń przedłużony - jest bezpośrednią kontynuacją rdzenia kręgowego.

Łączy w sobie cechy strukturalne rdzenia kręgowego i początkowej części mózgu.

Na przedniej powierzchni wzdłuż środkowej linii przechodzi przednia szczelina środkowa, która jest kontynuacją rowka rdzenia kręgowego o tej samej nazwie.

Po bokach szczeliny znajdują się piramidy, które przechodzą do przednich sznurów rdzenia kręgowego.

Piramidy składają się z wiązek włókien nerwowych, które przecinają się w rowku z tymi samymi włóknami po przeciwnej stronie.

Po bokach piramid po obu stronach znajdują się elewacje - oliwka.

Na tylnej powierzchni rdzeń przedłużony przechodzi przez tylną (grzbietową) bruzdę środkową, która jest kontynuacją bruzdy rdzenia kręgowego o tej samej nazwie. Po bokach bruzdy znajdują się tylne sznury. W nich są wznoszące się ścieżki rdzenia kręgowego.

W kierunku szczytu tylne sznury rozchodzą się na boki i przechodzą do móżdżku.

Wewnętrzna struktura rdzenia przedłużonego. Rdzeń przedłużony składa się z istoty szarej i białej.

Szara materia reprezentowany przez skupiska neuronów, znajduje się wewnątrz jako oddzielne skupiska jąder.

Rozróżnij: 1) własne jądra - to rdzeń oliwki, związany z równowagą, koordynacją ruchów.

2) Rdzenie FMN od pary IX do XII.

Również w rdzeniu przedłużonym znajduje się formacja siatkowata, która powstaje w wyniku przeplatania się włókien nerwowych i leżących między nimi komórek nerwowych.

Biała materia rdzeń znajduje się na zewnątrz, zawiera długie i krótkie włókna.

Krótkie włókna komunikują się między jądrami rdzenia przedłużonego i między jądrem najbliższych części mózgu.

Długie włókna tworzą ścieżki przewodzące - są to wznoszące się wrażliwe ścieżki, które biegną od rdzenia przedłużonego do wzgórza i zstępujące ścieżki piramidalne, które przechodzą do przednich przewodów rdzenia kręgowego.

Funkcje rdzenia przedłużonego.

1 Funkcja refleksów związane z centrami zlokalizowanymi w rdzeniu przedłużonym.

Następujące ośrodki znajdują się w rdzeniu przedłużonym:

1) Centrum oddechowe zapewniające wentylację płuc;

2) Centrum żywności, które reguluje ssanie, połykanie, oddzielanie soku trawiennego (ślinienie, soki żołądkowe i trzustkowe);

3) Centrum sercowo-naczyniowe - regulujące aktywność serca i naczyń krwionośnych.

4) Środkiem odruchów ochronnych jest mruganie, ślinienie, kichanie, kaszel, wymioty.

5) Centrum odruchów labiryntowych, rozkład napięcia mięśniowego pomiędzy poszczególnymi grupami mięśniowymi i odruchy instalacji postawy.

2 Funkcja przewodnika związana ze ścieżkami.

Wznoszące się ścieżki od rdzenia kręgowego do mózgu i zstępujące ścieżki łączące korę mózgową z rdzeniem kręgowym przechodzą przez rdzeń.

2. Mózg tylny: struktura i funkcja.

Tylna część mózgu składa się z dwóch części mostu i móżdżku.

Most (mosty) (most Varoliyeva) ma postać poprzecznie ułożonej białej poduszki, która leży nad rdzeniem przedłużonym. Boczne odcinki mostu zwężają się i nazywają nogami, łącząc most z móżdżkiem.

Przekrój pokazuje, że most składa się z przodu i tyłu. Granica między nimi to warstwa poprzecznych włókien - jest to trapezoidalny korpus. Włókna te należą do ścieżki słuchowej.

Przód mostu zawiera włókna podłużne i poprzeczne.

Włókna podłużne należą do ścieżek piramidalnych.

Włókna poprzeczne pochodzą z własnych jąder mostka i trafiają do kory móżdżku.

Cały ten system ścieżek łączy się przez mostek kory mózgowych półkul mózgowych z móżdżkiem.

W tylnej części mostu znajduje się apteka siatkowata, a na jej dnie znajduje się romboidalna fossa z jądrami CMN leżącymi tutaj od pary V do VIII.

Most składa się z istoty szarej i białej. Szara materia umieszczone wewnątrz, w postaci pojedynczych jąder.

Rozróżnij własne jądra i jądra pary FMN V do VIII.

Biała materia znajduje się na zewnątrz i zawiera ścieżki przewodzące.

Móżdżek (Móżdżek)

W móżdżku znajdują się dwie półkule i niesparowana część środkowa - robak móżdżku.

Móżdżek składa się z istoty szarej i białej. Szara materia znajduje się na zewnątrz i tworzy korę móżdżku. Kora jest reprezentowana przez trzy warstwy komórek nerwowych.

Biała materia znajduje się wewnątrz i składa się z włókien nerwowych. Na ciele istota biała przypomina rozgałęzione drzewo, stąd jej nazwa „drzewo życia”. Włókna istoty białej występują w trzech parach nóg móżdżku.

Górne nogi łączą móżdżek z śródmózgowiem.

Nogi środkowe łączą móżdżek z mostem.

Dolne nogi łączą móżdżek z rdzeniem.

W grubości istoty białej znajdują się oddzielne pary skupisk komórek nerwowych, które tworzą jądro móżdżku: zębate, kuliste, korkowate i jądro namiotu.

Funkcje móżdżku:

1) Koordynacja postawy i celowych ruchów.

2) Regulacja postawy i napięcia mięśniowego.

3) Koordynacja szybko ukierunkowanych ruchów.

4) Regulacja funkcji wegetatywnych (zmiana pracy serca i naczyń krwionośnych, rozszerzenie źrenicy).

Jeśli móżdżek jest uszkodzony ataksja móżdżkowa.

Pacjenci z tym objawem chodzą szeroko z nogami, wykonują niepotrzebne ruchy, kołysają się na boki. W klinice ten objaw nazywany jest objawem „pijanej osoby”.

Z częściową zmianą móżdżku występują trzy główne objawy: atonia, astenia i astasia.

Atonia charakteryzuje się osłabieniem napięcia mięśniowego.

Astenia charakteryzuje się osłabieniem i szybkim zmęczeniem mięśni.

Astasia przejawia się w zdolności mięśni do wykonywania ruchów oscylacyjnych i drżących.

3. Midbrain: struktura i funkcja. (mesencephalon) leży przed mostem.

Śródmózgowie składają się z dwóch części: dachu (czworobok) i dwóch nóg mózgu.

Te dwie części są oddzielone wąskim kanałem zwanym dopływem wody do mózgu. Kanał ten łączy III komorę z IV i zawiera płyn mózgowo-rdzeniowy.

Dach śródmózgowia to płyta czworoboku. Składa się z czterech elewacji - kopców. Pogrubienie pozostawia każdy pagórek, jest to gałka pokrętła, która kończy się w korpusach wału korbowego diencephalon. Dwa górne pagórki są podkorowymi centrami wzroku, dwa niższe są podkorowymi centrami słuchu.

Kwadocholium składa się z istoty szarej i białej. Szara materia znajduje się wewnątrz i jest reprezentowany przez jądra dróg wzrokowych i słuchowych.

Biała materia znajduje się na zewnątrz i składa się z włókien nerwowych tworzących ścieżki wznoszące i opadające.

Nogi śródmózgowia to dwa białe podłużnie prążkowane wałki. Nogi wykonane są z szarej i białej substancji.

Szara materia Nogi mózgu znajdują się wewnątrz i są reprezentowane przez jądra.

Rozróżnij: 1) własne jądra, z których największe to czerwony rdzeń zaangażowany w regulację napięcia mięśniowego i utrzymanie prawidłowej pozycji ciała w przestrzeni.

Ścieżka zstępująca zaczyna się od czerwonego jądra, łącząc jądro z przednimi rogami rdzenia kręgowego (ścieżka rubro-rdzeniowa).

2) jądra FMN par III i IV.

Biała materia Nogi składają się z włókien nerwowych tworzących ścieżki sensoryczne (wstępujące) i motoryczne (zstępujące).

Na przekroju nóg mózgu uwalniana jest czarna substancja zawierająca melaninę w komórkach nerwowych. Czarna substancja dzieli nogę mózgu na dwie części: tył - oponę śródmózgowia i przód - podstawę pnia mózgu. W pokrywie śródmózgowia jądra leżą i przechodzą przez wznoszące się ścieżki. Podstawa nogi mózgu jest w całości wykonana z istoty białej, są tutaj ścieżki zstępujące.

Funkcje śródmózgowia.

1. Funkcja reflex.

1) Czterokrotnie wykonuje przybliżone reakcje odruchowe na światło i bodźce dźwiękowe (ruchy oczu, skręt głowy i tułowia w kierunku światła i bodźca dźwiękowego).

Ponadto w quadrocarpia są podkorowe ośrodki słuchu i wzroku.

2) W nogach mózgu znajdują się jądra par FMN III i IV, które zapewniają unerwienie mięśni poprzecznie prążkowanych i gładkich gałki ocznej.

3) Czerwony rdzeń i czarna substancja mostka zapewniają skurcz mięśni ciała podczas automatycznych ruchów.

2 Funkcja przewodnika związane ze szlakami przechodzącymi przez śródmózgowia.

Uszkodzenie śródmózgowia u zwierząt powoduje osłabienie napięcia mięśniowego. Zjawisko to nazywane jest sztywnością decerebracji - jest to stan odruchowy, który jest wspierany przez sygnały sensoryczne z proprioceptorów mięśniowych. Taki stan powstaje, ponieważ w wyniku przecięcia pnia mózgu czerwone jądra i formacja siatkowata są oddzielone od rdzenia i rdzenia kręgowego.

4. Pośredni mózg: jego wydziały i funkcje (diencephalon).

Pośredni mózg znajduje się pod ciałem modzelowatym, rosnąc razem po bokach z półkulami mózgu końcowego.

Reprezentują go następujące działy:

1) obszar wzgórzowy - jest podkorowym centrum wrażliwości (filogenetycznie młodszy region).

2) obszar podskokowy, podwzgórze, jest najwyższym ośrodkiem wegetatywnym (region filogenetycznie starszy).

3) III komora, która jest jamą międzymózgowia.

Region wzgórzowy dzieli się na:

1) wzgórze (guz wzrokowy)

2) metatalamus (łokcie)

Thalamus (bulwa wzrokowa) - para edukacji, zlokalizowana po bokach trzeciej komory. Składa się z istoty szarej, w której rozróżnia się oddzielne skupiska komórek nerwowych - są to jądra wzgórza, oddzielone cienkimi warstwami istoty białej. Obecnie identyfikowanych jest do 120 rdzeni wykonujących różne funkcje. W tych jądrach większość wrażliwych ścieżek przewodzących jest przełączana.

Dlatego, gdy uszkodzone są guzki wzrokowe osoby, następuje całkowita utrata wrażliwości lub jej zmniejszenie po przeciwnej stronie, utrata redukcji mięśni mimicznych, a także zaburzenia snu, wzroku i słuchu.

Metathalamus lub zwinięte ciała.

Są:

1) boczne ciało przegubowe - który jest podkorowym centrum widzenia. Przybywają tu impulsy z górnych kolców czterech gruczołów, a z nich impulsy trafiają do strefy wzrokowej kory mózgowej.

2) Przyśrodkowe ciało stawowe - który jest podkorowym centrum słuchu. Impulsy dochodzą do niego z niższych pagórków czworoboku, a następnie impulsy trafiają do płata skroniowego kory mózgowej.

Epithalamus - To ciało szyszynki (nasadka nasadowa) jest gruczołem wydzielania wewnętrznego, który wytwarza hormony.

Główną funkcją regionu wzgórzowego jest:

1. integracja (asocjacja) wszystkich rodzajów czułości, z wyjątkiem zmysłu węchu.

2. porównanie informacji i ocena ich wartości biologicznej.

Obszar podskokowy (podwzgórze) znajduje się w dół od kopców wizualnych. Ten obszar obejmuje:

1) szary kopiec - jest centrum termoregulacji (reguluje wytwarzanie ciepła i przekazywanie ciepła) oraz centrum regulacji różnych rodzajów metabolizmu.

2) Przysadka mózgowa jest centralnym gruczołem wydzielania wewnętrznego, który reguluje aktywność pozostałych gruczołów ciała.

3) Chiasm optyczny II pary FMN.

4) Ciała sutkowate są podkorowymi ośrodkami węchu.

Szara materia podwzgórze znajduje się wewnątrz w postaci jąder zdolnych do wytwarzania neurosekretu lub czynników uwalniających - liberyn i czynników hamujących - statyny, a następnie transportujących je do przysadki mózgowej, regulując jej działanie hormonalne. Czynniki uwalniające przyczyniają się do uwalniania hormonów, a statyny hamują uwalnianie hormonów.

Biała materia Znajduje się na zewnątrz i jest reprezentowany przez ścieżki, które zapewniają dwukierunkowe połączenie kory mózgowej ze strukturami podkorowymi i centrami rdzenia kręgowego.

Funkcje podwzgórza:

1. utrzymanie stałości wewnętrznego środowiska ciała.

2. zapewnienie ujednolicenia funkcji systemów autonomicznych, hormonalnych i somatycznych.

3. powstawanie reakcji behawioralnych.

4. udział w przemianach snu i czuwania.

Podłużny ludzki mózg

Rola aktywności mózgu w życiu człowieka jest ogromna. Mózg wyższego ssaka reguluje wszystkie ważne funkcje i składa się z 2 części - kręgosłupa i głowy. Głowa zawiera 5 przedziałów, z których jedna jest rdzeniem. Kontroluje autonomiczny układ nerwowy.

Struktura

Rdzeń tej osoby (łac. Mielencephalon) jest tylko częścią mózgu. Znajduje się ten odcinek między grzbietem a środkiem, w tylnym dole czaszki. Jest to pogrubione przedłużenie rdzenia kręgowego. Wygląda jak głowa cebuli, która jest ściskana od tyłu i ma niewielkie wybrzuszenie z przodu. Ta sekcja łączy część móżdżku i most za pomocą specjalnych procesów.

Na dole obszar ten płynnie wpływa do regionu grzbietowego. Dolna linia jest określona przez położenie wyjścia górnego włókna korzeniowego pierwszego nerwu szyjnego. Nad nim graniczą mosty. Ta część jest od niej oddzielona prostopadłą bruzdą między pasem a mostem. Wymiar wzdłużny tego obszaru - 2,5-3,2 cm, poprzeczny - 1,5 cm, przednio-tylny - 1 cm.

Struktura tego działu jest niejednorodna, składa się z szarej i białej substancji. Wewnątrz jest szarawa substancja. Jest otoczony przez najmniejsze jądra. Biała istota znajduje się na zewnątrz. Otacza szarawą substancję. Biała część składa się z krótkich i długich włókien.

Długie włókna są ścieżkami tranzytowymi do rdzenia kręgowego. Przecinają się w obszarze piramid. W jądrach tylnych sznurów znajdują się ciała neuronów sięgające w górę włókien. Procesy tych neuronów przechodzą od rdzenia przedłużonego do wzgórza. Włókna tworzą środkową pętlę, która przecina rdzeń przedłużony. W tej sekcji znajdują się 2 przecięcia długich ścieżek.

Te krótkie obejmują wiązki włókien, które łączą ze sobą rdzenie istoty szarej. Jądra rdzenia przedłużonego są połączone z sąsiednimi częściami mózgu.

Struktura zewnętrzna

Zewnętrzna przednia część rdzenia przedłużonego jest powierzchnią brzuszną. Składa się ze sparowanych stożkowych płatów bocznych, które rozszerzają się w górę. Tworzą je piramidy i mają średnią odległość. Oliwki znajdują się w pobliżu piramid. Są one oddzielone od piramid przez bruzdę, która jest bezpośrednią kontynuacją przednio-bocznej bruzdy rdzenia kręgowego. Przejście bruzdy od rdzenia kręgowego do wydłużonego obszaru jest wygładzane przez zewnętrzne łukowate włókna.

Tylna część zewnętrzna to powierzchnia grzbietowa. Wygląda jak dwie cylindryczne wybrzuszenia oddzielone bruzdą środkową. Ta część składa się z wiązek włóknistych, które łączą się z rdzeniem kręgowym.

Po stronie grzbietowej znajdują się dwie belki: cienka i klinowa. Kończy się guzkami cienkiego i klinowego jądra. Na powierzchni grzbietowej znajduje się dolna część romboidalnego dołu i dolne nogi móżdżku. Oto tylny splot naczyniówkowy.

Między powierzchnią brzuszną i grzbietową znajdują się powierzchnie boczne. Mają rowki pochodzące z rdzenia kręgowego.

Struktura wewnętrzna

Wewnętrzna struktura koordynuje następujące funkcje: procesy metaboliczne, krążenie krwi, oddychanie, ruch, równowaga. Przekrój rdzenia przedłużonego, wytwarzany na poziomie oliwek, pokazuje rowki wystające z rdzenia kręgowego. Pomiędzy nimi znajdują się piramidy.

Na zewnątrz piramid są małe guzki. To jest oliwkowe. Wewnątrz znajdują się niższe oliwki. Są to karbowane płytki szarej substancji. Jądra oliwek wiążą się z jądrem móżdżku i są odpowiedzialne za równowagę i aktywność aparatu przedsionkowego. Między nimi są włókna. Pomiędzy piramidą a oliwką znajduje się przednia bruzda.

W rejonach tylno-bocznych występują przewodzące ścieżki wznoszące, które łączą dolną część mózgu z górnymi sekcjami. W grzbietowej części rdzenia przedłużonego znajdują się jądra nerwu błędnego, gardłowo-gardłowego, pomocniczego nerwu czaszkowego.

Brzuszna część rdzenia przedłużonego jest formacją siatkową. Powstaje przez przeplatanie się włókien nerwowych i komórek nerwowych między nimi. Część ruchowa formacji siatkowej zawiera ośrodki kontrolujące oddychanie i krążenie krwi.

Zadania

Głównym zadaniem rdzenia przedłużonego, opartego na charakterystyce jego struktury i pełnionych funkcji, jest zapewnienie różnych odruchów. Należą do nich: ochronne, trawienne, sercowo-naczyniowe, tonizujące, a także odpowiedzialne za wentylację płuc i napięcie mięśniowe.

Jak działają odruchy ochronne:

  • kiedy trucizna lub żywność o niskiej jakości dostaje się do żołądka, wywołuje odruch wymiotny;
  • gdy kurz dostanie się do nosogardzieli, występuje kichanie;
  • śluz wydzielany w nosie chroni organizm przed bakteriami i wirusami;
  • ataki kaszlu usuwają śluz oskrzeli;
  • łzawienie i mruganie chroni oczy przed wysychaniem z obcych przedmiotów i rogówek.

W tej części mózgu znajdują się ośrodki nerwowe odpowiedzialne za wiele odruchów: trawienie, oddychanie, napięcie mięśniowe, ssanie, mruganie, układ sercowo-naczyniowy, termoregulacja. Dział ten zajmuje się przetwarzaniem informacji ze wszystkich receptorów w organizmie. Kontroluje także ruch i procesy myślowe.

Centrum kontroli oddechu działa w ten sposób: neurony są wzbudzane przez bodźce chemiczne. Samo centrum składa się z kilku grup neuronów, które należą do różnych części rdzenia przedłużonego.

Napięcie naczyniowe jest kontrolowane przez ośrodek naczynioruchowy znajdujący się w rdzeniu przedłużonym, który współpracuje z podwzgórzem. Żucie występuje, gdy receptory jamy ustnej są podrażnione. W rdzeniu przedłużonym ślinienie jest regulowane, dzięki czemu kontrolowana jest objętość i skład śliny.

Funkcje

Funkcje regulujące rdzeń przedłużony są ważne dla ludzkiego ciała. Jeśli na ten organ wpływają obrażenia lub uderzenia, osoba może przestać oddychać, serce, co pociągnęłoby za sobą śmierć.

Jakie są funkcje rdzenia przedłużonego i jaka jest jego fizjologia?

Podłużny dział mózgu wykonuje następujące podstawowe funkcje:

Z tego wychodzi 8 par nerwów czaszkowych (od 5 do 12). Dział ten ma bezpośrednie połączenie sensoryczne i motoryczne z peryferiami. Włókna czuciowe to impulsy z receptorów skóry głowy, nosa, receptorów smaku, błon śluzowych oczu, narządów słuchu, receptorów krtani, tchawicy i płuc, z aparatu przedsionkowego, jak również z postrzegania interoceptorów układu trawiennego i sercowo-naczyniowego.

Funkcje ludzkiej rdzenia:

  • regulacja złożonych, bezwarunkowych odruchów odpowiedzialnych za ochronę ciała (kichanie, kaszel, wymioty, łzawienie);
  • dostarczanie złożonych, bezwarunkowych odruchów związanych z trawieniem (połykanie, ssanie, ślinienie);
  • regulacja ochronnych i przybliżonych odruchów wzroku, mowy, słuchu i mimiki;
  • zapewnienie automatyczności oddychania i krążenia krwi;
  • wsparcie równowagi tułowia i ton mięśni.

Łuki refleksowe przechodzą przez jądra rdzenia przedłużonego, zapewniając odruch kaszlu, kichania, łzawienia. W jądrach rdzenia przedłużonego znajdują się ośrodki odpowiedzialne za akt połykania, aktywność gruczołów trawiennych, serca, naczyń i regulację oddychania.

Funkcje odruchowe tego narządu są zdeterminowane faktem, że jądra nerwów są ułożone tutaj i są skupiska komórek nerwowych. Jądra są połączone i tworzą centra różnych odruchów.

Funkcje odruchów dzielą się na 2 typy: pierwotne i wtórne. Ośrodki oddechowe i naczynioruchowe są podstawowymi ośrodkami, ponieważ zawierają różne odruchy oddechowe i serce.

W tym obszarze mózgu istnieją ważne ośrodki odruchowe. Każde centrum reguluje działania określonego ciała. Informacje z bodźca są przekazywane przez włókna nerwowe. Wpadają w rdzeń przedłużony. Przetwarzanie i analiza sygnału. Z ośrodków impulsy są przekazywane do narządów i powodują zmiany w ich aktywności, na przykład zwiększoną aktywność lub zahamowanie.

Przez rdzeń przedłużony wykonuje się takie odruchy:

  • ochronny;
  • napięcie mięśniowe;
  • trawienny;
  • układ sercowo-naczyniowy;
  • układ oddechowy;
  • przedsionkowy;
  • silnik.

Odruchowa funkcja napięcia mięśniowego i utrzymanie postawy są wykonywane nie tylko przez ten obszar mózgu, ale także przez inne struktury nerwowe. To ciało zapewnia na poziomie odruchowym funkcje motoryczne, a także uczestniczy w wykonywaniu ruchów dobrowolnych. Odruchy ochronne - kichanie, wymioty, połykanie - realizowane są dzięki ośrodkom znajdującym się tutaj. Głównym celem takich centrów jest koordynacja aktywności neuronów.

Funkcja przewodnika jest następująca: w rdzeniu są włókna wstępujące i opadające rdzenia kręgowego: korowo-rdzeniowe, grzbietowo-talamiczne i rdzawo-rdzeniowe. Wykorzystując te ścieżki, informacje są przekazywane do mózgu i przetwarzane impulsy z powrotem do organów.

W tej części powstają drogi oliwkowo-rdzeniowe, przedsionkowo-rdzeniowe i siateczkowo-rdzeniowe. Zapewniają napięcie mięśni i koordynację. W tym narządzie kończą się korowe ścieżki ortoryczne z kory, a także skierowane do góry włókna wrażliwości proprioceptywnej z rdzenia kręgowego.

Różne części mózgu - most, móżdżek, śródmózgowie, podwzgórze, wzgórze i kora - mają dwustronne połączenia z rdzeniem. Dzięki takim połączeniom organ ten bierze udział w regulacji napięcia mięśni szkieletowych, analizie bodźców zmysłowych.

Podłużny mózg reguluje takie funkcje sensoryczne:

  • percepcja podrażnienia receptorów na skórze twarzy - występuje w jądrze czuciowym nerwu trójdzielnego;
  • postrzeganie smaku - w rdzeniu nerwu językowo-gardłowego;
  • percepcja dźwięku - w jądrze nerwu ślimakowego;
  • percepcja bodźców związanych z pozycją ciała w przestrzeni - w jądrze przedsionkowym wyższym.

Funkcja sensoryczna to analiza smaku, wrażeń słuchowych, percepcji bodźców przedsionkowych. Rdzeń podłużny przetwarza i wysyła do podkorowych impulsów z bodźców zewnętrznych (smak, dźwięk, zapach).

Jeśli porównasz rozmiar i strukturę mózgu osoby dorosłej i dziecka, zauważysz różnice. Organ zmienia się wraz z dorastaniem osoby. Ostateczna formacja następuje przed ukończeniem siódmego roku życia. Jak wiadomo, boki ciała kontrolują przeciwległe płaty mózgu. Włókna nerwowe przecinają się w rdzeniu przedłużonym, przechodzą z jednej strony na drugą.

Rdzeń przedłużony

Struktura rdzenia przedłużonego

Rdzeń przedłużony jest częścią mózgu znajdującą się między rdzeniem kręgowym a śródmózgowiem.

Jego struktura różni się od struktury rdzenia kręgowego, ale w rdzeniu przedłużonym występuje wiele struktur wspólnych z rdzeniem kręgowym. Zatem wznoszące się i zstępujące ścieżki o tym samym imieniu przechodzą przez rdzeń, łącząc rdzeń kręgowy z mózgiem. Szereg jąder nerwów czaszkowych znajduje się w górnych segmentach rdzenia kręgowego szyjki macicy oraz w części ogonowej rdzenia przedłużonego. Jednocześnie rdzeń przedłużony nie ma już struktury segmentowej (powtarzalnej), jego istota szara nie ma ciągłej centralnej lokalizacji, ale jest reprezentowana jako pojedyncze jądra. Centralny kanał rdzenia kręgowego, wypełniony płynem mózgowo-rdzeniowym, na poziomie rdzenia przedłużonego zamienia się w jamę czwartej komory mózgu. Na brzusznej powierzchni dna komory IV znajduje się romboidalna fossa, w istocie szarej, z której zlokalizowanych jest wiele ważnych ośrodków nerwowych (ryc. 1).

Rdzeń przedłużony pełni funkcje czuciowe, przewodzące, integracyjne, motoryczne charakterystyczne dla całego ośrodkowego układu nerwowego, realizowane przez systemy somatyczne i (lub) autonomiczne. Funkcje ruchowe mogą być wykonywane przez rdzeń przedłużony odruchowo lub uczestniczy w realizacji ruchów dobrowolnych. W realizacji pewnych funkcji, zwanych witalnymi (oddychanie, krążenie krwi), rdzeń przedłużony odgrywa kluczową rolę.

Rys. 1. Topografia lokalizacji jąder nerwów czaszkowych w pniu mózgu

W rdzeniu znajdują się ośrodki nerwowe o wielu odruchach: oddychanie, układ sercowo-naczyniowy, pocenie się, trawienie, ssanie, mruganie, napięcie mięśniowe.

Regulacja oddychania odbywa się przez ośrodek oddechowy, składający się z kilku grup neuronów znajdujących się w różnych częściach rdzenia przedłużonego. To centrum znajduje się między górną granicą mostu a dolną częścią rdzenia przedłużonego.

Ruchy ssące występują, gdy receptory warg noworodka są podrażnione. Odruch jest wykonywany przez stymulację wrażliwych zakończeń nerwu trójdzielnego, którego pobudzenie przełącza się w rdzeniu do jąder motorycznych nerwów twarzowych i hipoglikalnych.

Odruch żucia występuje w odpowiedzi na stymulację receptorów doustnych, które przekazują impulsy do środka rdzenia przedłużonego.

Połknięcie jest złożonym działaniem odruchowym, w którym biorą udział mięśnie jamy ustnej, gardła i przełyku.

Mruganie odnosi się do odruchów obronnych i występuje, gdy rogówka oka i jego spojówka są podrażnione.

Odruchy okulomotoryczne przyczyniają się do złożonego ruchu oczu w różnych kierunkach.

Odruch gagowy występuje przy stymulacji receptorów gardła i żołądka, a także przy stymulacji receptorów przedsionkowych.

Odruch kichania występuje, gdy podrażnienie receptorów błony śluzowej nosa i końców nerwu trójdzielnego.

Kaszel - ochronny odruch oddechowy, który występuje, gdy podrażniona jest błona śluzowa tchawicy, krtani i oskrzeli.

Rdzeń przedłużony bierze udział w mechanizmach, dzięki którym osiąga się orientację zwierzęcia w środowisku. Za regulację równowagi u kręgowców odpowiedzialne są ośrodki przedsionkowe. Jądra przedsionkowe mają szczególne znaczenie dla regulacji postawy u zwierząt, w tym ptaków. Odruchy, zapewniające zachowanie równowagi ciała, są przeprowadzane przez środki kręgosłupa i rdzenia. W eksperymentach R. Magnusa stwierdzono, że jeśli mózg zostanie przecięty powyżej rdzenia, to gdy głowa zwierzęcia zostanie pochylona do tyłu, kończyny piersiowe są pociągane do przodu, a mięśnie miednicy są zginane. W przypadku obniżenia głowy kończyny piersiowe wyginają się, a miednica prostuje.

Centra rdzenia przedłużonego

Wśród licznych ośrodków nerwowych rdzeni przedłużonych ośrodki życiowe są szczególnie ważne, a życie organizmu zależy od zachowania ich funkcji. Należą do nich ośrodki oddechowe i krążenia.

Tabela Główne jądra rdzenia i mostu

Imię i nazwisko

Funkcje

Pary nerwów czaszkowych V-XII

Funkcje sensoryczne, ruchowe i wegetatywne mózgu tylnego

Jądra cienkiej i klinowej belki

Są to zespolone rdzenie wrażliwości dotykowej i proprioceptywnej.

Jest to centrum równowagi pośredniej

Rdzeń grzbietowy korpusu trapezowego

Związany z analizatorem słuchu

Jądra formacji siatkowej

Aktywowanie i hamowanie działania na jądra rdzenia kręgowego i różne obszary kory mózgowej, jak również tworzenie różnych ośrodków autonomicznych (ślinowych, oddechowych, sercowo-naczyniowych)

Jego aksony mogą dyfundować norepinefrynę w przestrzeń międzykomórkową, zmieniając pobudliwość neuronów w niektórych częściach mózgu.

Jądra pięciu nerwów czaszkowych znajdują się w rdzeniu przedłużonym (VIII-XII). Jądra są zgrupowane w części ogonowej rdzenia przedłużonego poniżej dna czwartej komory (patrz ryc. 1).

Jądro pary XII (nerw hipogossal) znajduje się w dolnej części romboidalnego dołu i trzech górnych segmentów rdzenia kręgowego. Przedstawione głównie przez somatyczne neurony ruchowe, których aksony unerwiają mięśnie języka. Neurony jądra otrzymują sygnały na doprowadzających włóknach z receptorów czuciowych wrzecion mięśniowych mięśni języka. W swojej funkcjonalnej organizacji jądro nerwu hipogossal jest podobne do centrów ruchowych przednich rogów rdzenia kręgowego. Aksony cholinergicznych neuronów ruchowych jądra tworzą włókna nerwu podłużnego, kierując się bezpośrednio do synaps nerwowo-mięśniowych mięśni języka. Kontrolują ruch języka podczas odbioru i przetwarzania żywności, a także realizacji mowy.

Uszkodzenie jądra lub samego nerwu hipoglikalnego powoduje niedowład lub porażenie mięśni języka po stronie uszkodzenia. Może to objawiać się pogorszeniem lub brakiem ruchu połowy języka po stronie uszkodzenia; atrofia, fałdy (drganie) mięśni połowy języka po stronie uszkodzenia.

Jądro pary XI (nerw pomocniczy) jest reprezentowane przez neurony cholinergiczne motoryczne zlokalizowane zarówno w rdzeniu, jak iw przednich rogach 5-6th segmentów rdzenia kręgowego górnego odcinka szyjnego. Ich aksony tworzą synapsy nerwowo-mięśniowe na miocytach mięśni mostkowo-obojczykowo-sutkowych i czworobocznych. Przy udziale tego jądra można wykonać odruch lub dowolne skurcze unerwionych mięśni, prowadząc do nachylenia głowy, uniesienia obręczy barkowej i przemieszczenia łopatek.

Rdzeń pary X (nerw błędny) - nerw jest mieszany i tworzony przez włókna doprowadzające i odprowadzające.

Jedno z jąder rdzenia przedłużonego, gdzie sygnały aferentne docierają przez włókna błędnika i włókien VII i IX nerwów czaszkowych, jest pojedynczym jądrem. Neurony par jąder VII, IX i X nerwów czaszkowych są częścią struktury jądra pojedynczego odcinka. Sygnały są wysyłane do neuronów tego jądra wzdłuż włókien doprowadzających nerwu błędnego, głównie z mechanoreceptorów podniebienia, gardła, krtani, tchawicy, przełyku. Ponadto otrzymuje sygnały z chemoreceptorów naczyniowych na zawartość gazów we krwi; mechanoreceptory serca i baroreceptory naczyniowe na stan hemodynamiki, receptory przewodu pokarmowego na stan trawienia i inne sygnały.

W dziobowej części pojedynczego jądra, nazywanego czasem jądrem smaku, sygnały z kubków smakowych są wysyłane wzdłuż włókien nerwu błędnego. Neurony pojedynczego jądra są drugimi neuronami analizatora smaku, który odbiera i przekazuje informacje sensoryczne o cechach smakowych do wzgórza i dalej do regionu korowego analizatora smaku.

Neurony pojedynczego jądra wysyłają aksony do wzajemnego (podwójnego) jądra; grzbietowe jądro motoryczne nerwu błędnego i ośrodki rdzenia przedłużonego, które kontrolują krążenie krwi i oddychanie oraz przez jądra mostu - do ciała migdałowatego i podwzgórza. Jedno jądro zawiera peptydy, enkefalinę, substancję P, somatostatynę, cholecystokininę, neuropeptyd Y, które są związane z kontrolą zachowania jedzenia i funkcji wegetatywnych. Szkodom pojedynczego jądra lub pojedynczego odcinka mogą towarzyszyć zaburzenia jedzenia i problemy z oddychaniem.

Po włóknach nerwu błędnego następują włókna doprowadzające, które przewodzą sygnały czuciowe do rdzenia kręgowego, nerw trójdzielny z receptorów ucha zewnętrznego, utworzonego przez czuciowe komórki nerwowe wyższego zwoju nerwu błędnego.

W składzie jądra nerwu błędnego izolowane jest grzbietowe jądro motoryczne (grzbietowe jądro motoryczne) i brzuszne jądro motoryczne, znane jako wzajemne (n. Ambiguus). Grzbietowe (trzewne) jądro nerwu błędnego jest reprezentowane przez preganglionowe przywspółczulne neurony cholinergiczne, które wysyłają aksony w bok do składu wiązek X i IX nerwów czaszkowych. Włókna pregangionalne kończą się synapsami cholinergicznymi na zwojowych neuronalnych przywspółczulnych neuronach cholinergicznych zlokalizowanych głównie w zwojach śródmięśniowych narządów wewnętrznych klatki piersiowej i jamy brzusznej. Neurony jądra grzbietowego nerwu błędnego regulują funkcjonowanie serca, ton gładkich miocytów i gruczołów oskrzeli i narządów jamy brzusznej. Ich efekty są realizowane poprzez kontrolę uwalniania acetylocholiny i stymulację komórek M-XP tych organów efektorowych. Neurony grzbietowego jądra motorycznego odbierają doprowadzające sygnały wejściowe od neuronów jąder przedsionkowych, a przy silnym podnieceniu tych ostatnich osoba może doświadczyć zmiany częstotliwości skurczów serca, nudności i wymiotów.

Aksony neuronów brzusznego silnika (wzajemnego) jądra nerwu błędnego, wraz z włóknami nerwów językowo-gardłowych i pomocniczych, unerwiają mięśnie krtani i gardła. Wspólny rdzeń jest zaangażowany w realizację odruchów połykania, kaszlu, kichania, wymiotów i regulacji wysokości i barwy głosu.

Zmianom tonu neuronów jądra nerwu błędnego towarzyszy zmiana funkcji wielu narządów i układów ciała kontrolowanych przez przywspółczulny układ nerwowy.

Jądra pary IX (nerwu językowo-gardłowego) są reprezentowane przez neurony CNS i ANS.

Aferentne włókna somatyczne pary nerwów IX są aksonami neuronów czuciowych zlokalizowanych w zwoju górnym nerwu błędnego. Przekazują sygnały sensoryczne z tkanek ucha do jądra przewodu kręgowego nerwu trójdzielnego. Włókna nerwowe trzewne są reprezentowane przez aksony receptorów neuronów bólu, dotyku, termoreceptorów tylnej części języka, migdałków i trąbki Eustachiusza oraz aksonów neuronów kubków smakowych tylnej części języka, przekazując sygnały czuciowe do pojedynczego jądra.

Neurony odprowadzające i ich włókna tworzą dwa IX jądra nerwu: wzajemne i śliny. Wspólne jądro jest reprezentowane przez neurony ruchowe ANS, których aksony unerwiają mięsień krtaniowy stylopharyngeus (t. Stylopharyngeus). Niższe jądro śliny jest reprezentowane przez neurony zwojowe układu przywspółczulnego, które wysyłają impulsy odprowadzające do neuronów zwojowych w zwoju ucha, a drugie kontrolują tworzenie i wydzielanie śliny przez śliniankę przyuszną.

Jednostronnemu uszkodzeniu nerwu językowo-gardłowego lub jego jąder może towarzyszyć odrzucenie zasłony podniebiennej, utrata wrażliwości smakowej tylnej części języka, zaburzenie lub utrata odruchu gardłowego po stronie uszkodzeń spowodowanych podrażnieniem tylnej ściany gardła, migdałków lub korzenia języka i objawiające się skurczem mięśnia języka i mięśni krtani. Ponieważ nerw nerwowo-gardłowy przewodzi część sygnałów czuciowych baroreceptorów zatoki szyjnej do pojedynczego jądra, uszkodzenie tego nerwu może prowadzić do zmniejszenia lub utraty odruchu z zatoki szyjnej po stronie uszkodzenia.

W rdzeniu przedłużonym realizowana jest część funkcji aparatu przedsionkowego, co wynika z położenia czwartego jądra przedsionkowego pod dnem komory IV - górnej, dolnej (sinonalnej), przyśrodkowej i bocznej. Znajdują się one częściowo w rdzeniu, częściowo na poziomie mostu. Jądra reprezentowane są przez drugie neurony analizatora przedsionkowego, które odbierają sygnały z receptorów przedsionkowych.

W rdzeniu przedłużonym następuje przekazywanie sygnałów dźwiękowych do ślimaka (jądra brzusznego i grzbietowego). Neurony tych jąder otrzymują informacje sensoryczne z neuronów receptora słuchowego zlokalizowanych w spiralnym zwoju ślimaka.

W rdzeniu przedłużonym tworzą się dolne partie móżdżku, przez które móżdżek podążają włókna doprowadzające przewodu kręgowo-móżdżkowego, formacja siatkowata, oliwki i jądra przedsionkowe.

Ośrodki rdzenia przedłużonego, z udziałem których pełnione są funkcje życiowe, są ośrodkami regulacji oddychania i krążenia krwi. Uszkodzenie lub upośledzenie wdechowej części ośrodka oddechowego może prowadzić do szybkiego zatrzymania oddechu i śmierci. Uszkodzenie lub dysfunkcja ośrodka naczynioruchowego może prowadzić do szybkiego spadku ciśnienia krwi, spowolnienia lub zatrzymania przepływu krwi i śmierci. Strukturę i funkcje centrów życiowych rdzenia przedłużonego omówiono bardziej szczegółowo w fizjologii oddychania i krążenia.

Funkcje rdzenia przedłużonego

Rdzeń przedłużony kontroluje realizację zarówno prostych, jak i bardzo złożonych procesów, które wymagają drobnej koordynacji skurczu i rozluźnienia wielu mięśni (na przykład połykania, utrzymywania postawy ciała). Rdzeń przedłużony pełni funkcje: czuciowa, odruchowa, dyrygent i integracyjna.

Funkcje sensoryczne rdzenia przedłużonego

Funkcje sensoryczne polegają na postrzeganiu przez neurony jąder rdzenia przedłużonego sygnałów aferentnych, które docierają do nich z receptorów czuciowych, które reagują na zmiany w wewnętrznym lub zewnętrznym środowisku ciała. Receptory te mogą być tworzone przez czuciowe komórki nabłonkowe (na przykład smakowe, przedsionkowe) lub przez zakończenia nerwowe wrażliwych neuronów (ból, temperatura, mechanoreceptory). Ciała wrażliwych neuronów są zlokalizowane w węzłach obwodowych (na przykład w neuronach słuchowych i przedsionkowych wrażliwych na spirale i przedsionki; dolny zwój nerwu błędnego - wrażliwe neurony smaku nerwu językowo-gardłowego) lub bezpośrednio w rdzeniu (np. Chemoreceptory CO2, i H2).

W rdzeniu dokonuje się analizy sygnałów czuciowych układu oddechowego - składu gazu krwi, pH, stanu rozciągnięcia tkanki płucnej, którego wyniki można wykorzystać do oceny nie tylko oddychania, ale także stanu metabolizmu. Oceniane są główne wskaźniki krążenia krwi - praca serca, ciśnienie tętnicze krwi; szereg sygnałów układu pokarmowego - smak żywności, charakter żucia, praca przewodu pokarmowego. Wynikiem analizy sygnałów czuciowych jest ocena ich znaczenia biologicznego, która staje się podstawą odruchowej regulacji funkcji wielu narządów i układów ciała kontrolowanych przez środki rdzenia przedłużonego. Na przykład zmiana składu gazu we krwi i płynie mózgowo-rdzeniowym jest jednym z najważniejszych sygnałów do regulacji odruchowej wentylacji płuc i krążenia krwi.

Sygnały z receptorów, które reagują na zmiany w zewnętrznym środowisku ciała, na przykład, termoreceptory, słuchowe, smakowe, dotykowe i receptory bólu, docierają do centrów rdzenia przedłużonego.

Sygnały sensoryczne z centrów rdzenia przedłużonego są przeprowadzane, ale prowadzą ścieżki do leżących nad nimi części mózgu w celu późniejszej bardziej szczegółowej analizy i identyfikacji. Wyniki tej analizy są wykorzystywane do tworzenia reakcji emocjonalnych i behawioralnych, których niektóre przejawy są realizowane przy udziale rdzenia przedłużonego. Na przykład gromadzenie się CO we krwi2, i zmniejsz Oh2 jest jedną z przyczyn pojawienia się negatywnych emocji, poczucia uduszenia i powstania reakcji behawioralnej, której celem jest znalezienie więcej świeżego powietrza.

Funkcja przewodnika rdzenia przedłużonego

Funkcja przewodnika polega na przewodzeniu impulsów nerwowych w rdzeniu przedłużonym, do neuronów innych części ośrodkowego układu nerwowego i komórek efektorowych. Podążające impulsy nerwowe wchodzą w rdzeń przedłużony wzdłuż tych samych włókien par VIII-XII nerwów czaszkowych z receptorów czuciowych mięśni i skóry twarzy, błony śluzowej dróg oddechowych i jamy ustnej, interoceptorów układu trawiennego i sercowo-naczyniowego. Impulsy te są kierowane do jądra nerwów czaszkowych, gdzie są analizowane i wykorzystywane do organizowania reakcji odruchowych reakcji. Ewentualne impulsy nerwowe z neuronów jądra mogą być przekazywane do innych jąder pnia lub innych części mózgu w celu uzyskania bardziej złożonych odpowiedzi OUN.

Wrażliwe (cienkie, klinowate, rdzeniowe móżdżkowe, rdzeniowo-rdzeniowe) ścieżki z rdzenia kręgowego do wzgórza, móżdżku i jąder pnia przechodzą przez rdzeń. Lokalizacja tych szlaków w istocie białej rdzenia przedłużonego jest podobna do lokalizacji w rdzeniu kręgowym. W grzbietowym obszarze rdzenia przedłużonego znajdują się cienkie i klinowe jądra, których neurony kończą się tworzeniem synaps o tej samej wiązce włókien doprowadzających pochodzących z receptorów mięśni, stawów i receptorów dotykowych skóry.

W bocznym obszarze istoty białej znajdują się zstępujące ścieżki motoryczne olivospinal, ruprospinal, tektospinal. Z neuronów formacji siatkowej podąża szlak siateczkowo-rdzeniowy do rdzenia kręgowego oraz z jąder przedsionkowych, szlaku przedsionkowo-rdzeniowego. W części brzusznej przechodzi ścieżkę silnika korowo-rdzeniowego. Część włókien neuronów kory ruchowej kończy się na neuronach ruchowych jąder nerwów czaszkowych mostka i rdzenia przedłużonego, które kontrolują skurcze mięśni twarzy i języka (ścieżka korowo-rdzeniowa). Włókna korowo-rdzeniowe na poziomie rdzenia przedłużonego pogrupowano w struktury zwane piramidami. Większość (do 80%) tych włókien na poziomie piramid przechodzi na przeciwną stronę, tworząc krzyż. Reszta (do 20%) nieskrzyżowanych włókien przechodzi na przeciwną stronę już na poziomie rdzenia kręgowego.

Integracyjna funkcja rdzenia przedłużonego

Przejawia się w reakcjach, których nie można przypisać prostym refleksom. W swoich neuronach algorytmy niektórych złożonych procesów regulacyjnych są programowane, wymagając dla ich uczestnictwa centrów innych części układu nerwowego i interakcji z nimi. Na przykład, kompensacyjna zmiana położenia oczu, gdy głowa wibruje podczas ruchu, realizowana na podstawie interakcji jąder układu przedsionkowego i okulomotorycznego mózgu z udziałem środkowej belki wzdłużnej.

Część neuronów formacji siatkowej rdzenia przedłużonego posiada automatyzm, tony i koordynuje aktywność centrów nerwowych różnych części ośrodkowego układu nerwowego.

Odruchowe funkcje rdzenia przedłużonego

Najważniejsze funkcje odruchowe rdzenia przedłużonego obejmują regulację napięcia mięśni i postawy, realizację szeregu ochronnych odruchów ciała, organizację i regulację funkcji życiowych oddechu i krążenia krwi, regulację wielu funkcji trzewnych.

Odruchowa regulacja tonu mięśni ciała, utrzymywanie postawy i organizacja ruchów

Ta funkcja rdzenia przedłużonego działa w połączeniu z innymi strukturami pnia mózgu.

Biorąc pod uwagę przebieg zstępujących ścieżek przez rdzeń przedłużony, jasne jest, że wszystkie z nich, z wyjątkiem ścieżki korowo-rdzeniowej, zaczynają się w jądrach pnia mózgu. Szlaki te gromadzą się głównie na neuronach ruchowych i interneuronach rdzenia kręgowego. Ponieważ te ostatnie odgrywają ważną rolę w koordynowaniu aktywności neuronów ruchowych, poprzez interneurony, możliwe jest kontrolowanie stanu synergistycznych mięśni, agonistów i antagonistów, zapewnienie wzajemnego oddziaływania na te mięśnie, angażowanie nie tylko pojedynczych mięśni, ale także ich całych grup, co umożliwia łączenie ich z proste ruchy dodatkowe. Tak więc, dzięki wpływowi centrów ruchowych pnia mózgu na aktywność neuronów ruchowych rdzenia kręgowego, możliwe jest rozwiązywanie bardziej złożonych zadań niż na przykład odruchowa regulacja tonu poszczególnych mięśni, która jest realizowana na poziomie rdzenia kręgowego. Wśród takich zadań motorycznych, które są rozwiązywane przy udziale centrów ruchowych pnia mózgu, najważniejsze są regulacja postawy i utrzymanie równowagi ciała, realizowane poprzez dystrybucję napięcia mięśniowego w różnych grupach mięśniowych.

Odruchy posturalne są używane do utrzymania pewnej postawy ciała i są realizowane poprzez regulację skurczów mięśni przez szlaki siateczkowo-rdzeniowe i przedsionkowo-rdzeniowe. Ta regulacja opiera się na zastosowaniu odruchów posturalnych pod kontrolą wyższych poziomów korowych w OUN.

Prostowanie refleksów przyczynia się do przywrócenia zaburzonych pozycji głowy i ciała. Aparaty przedsionkowe i receptory do rozciągania mięśni szyi i mechanoreceptorów skóry i innych tkanek ciała biorą udział w tych odruchach. Równocześnie ponowne zrównoważenie ciała, na przykład podczas poślizgu, jest przeprowadzane tak szybko, że tylko jakiś czas po wykonaniu odruchu postawy zdajemy sobie sprawę, co się stało i jakie ruchy wykonaliśmy.

Najważniejszymi receptorami, z których sygnały są wykorzystywane do wykonywania odruchów posturalnych, są: receptory przedsionkowe; proprioceptory stawów między górnymi kręgami szyjnymi; wizja W realizacji tych odruchów nie tylko centra motoryczne pnia mózgu, ale także neurony ruchowe wielu segmentów rdzenia kręgowego (wykonawców) i kora mózgowa (kontrola) biorą udział w normalnej pracy. Wśród odruchów posturalnych emitują labirynt i szyję.

Odruchy labiryntowe zapewniają przede wszystkim utrzymanie stałej pozycji głowy. Mogą być toniczne lub fazowe. Tonik - utrzymuj postawę w określonym położeniu przez długi czas, monitorując rozkład tonów w różnych grupach mięśniowych, fazowy - utrzymuj postawę głównie z naruszeniem równowagi, kontrolując szybkie, przemijające zmiany napięcia mięśni.

Odruchy szyjne są głównie odpowiedzialne za zmianę napięcia mięśni kończyn, co następuje, gdy zmienia się pozycja głowy w stosunku do ciała. Receptory, których sygnały są niezbędne do realizacji tych odruchów, są proprioreceptorami aparatu motorycznego szyi. Są to wrzeciona mięśniowe, mechanoreceptory stawów kręgów szyjnych. Odruchy szyjki macicy znikają po rozcięciu tylnych korzeni górnych trzech rdzeniowych segmentów rdzenia kręgowego. Ośrodki tych odruchów znajdują się w rdzeniu przedłużonym. Tworzą je głównie neurony ruchowe, które wraz ze swoimi aksonami tworzą ścieżki retikulospinalne i przedsionkowo-rdzeniowe.

Utrzymanie postawy jest najskuteczniej realizowane, gdy wspólne funkcjonowanie odruchów szyjnych i labiryntowych. W tym przypadku osiąga się nie tylko położenie głowy względem ciała, ale także położenie głowy w przestrzeni i na tej podstawie pionową pozycję ciała. Receptory przedsionkowe labiryntu mogą jedynie informować o położeniu głowy w przestrzeni, podczas gdy receptory szyi informują o położeniu głowy względem ciała. Odruchy z błędników i receptorów szyi mogą być wzajemne względem siebie.

Szybkość reakcji przy realizacji odruchów labiryntowych można ocenić po fakcie. Już około 75 ms po rozpoczęciu upadku rozpoczyna się skoordynowany skurcz mięśni. Przed lądowaniem uruchamiany jest program silnika odruchowego, mający na celu przywrócenie pozycji ciała.

Utrzymując równowagę ciała, duże znaczenie ma połączenie centrów ruchowych pnia mózgu ze strukturami układu wzrokowego, a zwłaszcza ścieżka tektospinalna. Natura odruchów labiryntowych zależy od tego, czy oczy są otwarte, czy zamknięte. Dokładne sposoby wpływu wzroku na odruchy posturalne nie są jeszcze znane, ale oczywiste jest, że idą one w kierunku szczątkowym.

Toniczne odruchy postawy pojawiają się podczas obracania głowy lub wpływania na mięśnie szyi. Odruchy pochodzą z receptorów aparatu przedsionkowego i receptorów do rozciągania mięśni szyi. System wizualny przyczynia się do realizacji odruchów tonicznych posturalnych.

Przyspieszenie kątowe głowy aktywuje nabłonek czuciowy półkolistych kanałów i powoduje odruchowy ruch oczu, szyi i kończyn, które są skierowane w innym kierunku w stosunku do kierunku ruchu ciała. Na przykład, jeśli głowa obróci się w lewo, oczy będą obracać się odruchowo pod tym samym kątem w prawo. Powstały odruch pomoże utrzymać stabilność pola widzenia. Ruchy obu oczu są przyjazne i obracają się w tym samym kierunku i pod tym samym kątem. Gdy obrót głowy przekracza limit kąta obrotu oczu, oczy szybko wracają w lewo i znajdują nowy obiekt wizualny. Jeśli głowa nadal skręca w lewo, nastąpi powolny obrót oczu w prawo, a następnie szybki powrót oczu w lewo. Te przemienne powolne i szybkie ruchy oczu nazywane są oczopląsem.

Bodźce, które powodują obrót głowy w lewo, również doprowadzą do zwiększenia napięcia i skurczu mięśni prostowników (antygrawitacyjnych) w lewo, co prowadzi do zwiększenia odporności na dowolną tendencję do opadania w lewo podczas obrotu głowy.

Toniczne odruchy szyjne są rodzajem odruchów posturalnych. Są one wyzwalane przez stymulację receptorów wrzecion mięśniowych mięśni szyi, które zawierają największą koncentrację wrzecion mięśniowych w porównaniu z innymi mięśniami ciała. Miejscowe odruchy szyjne są przeciwne do tych, które występują podczas stymulacji receptorów przedsionkowych. W czystej postaci pojawiają się przy braku odruchów przedsionkowych, gdy głowa jest w normalnej pozycji.

Odruch kichania objawia się wymuszonym wydalaniem powietrza przez nos i usta w odpowiedzi na mechaniczne lub chemiczne podrażnienie receptorów błony śluzowej nosa. Wyróżnia się fazy odruchów nosowych i oddechowych. Faza nosowa zaczyna się, gdy wpływają na nią włókna czuciowe nerwów węchowych i sitowych. Sygnały aferentne z receptorów błony śluzowej jamy nosowej są przekazywane wzdłuż włókien doprowadzających sitowia, węchowego i (lub) nerwu trójdzielnego do neuronów jądra tego nerwu w rdzeniu kręgowym, pojedynczym jądrze i neuronach formacji siatkowej, których całość jest koncepcją ośrodka kichania. Efektywne sygnały są przekazywane przez kamienny i pterygo-nerw do nabłonka i naczyń krwionośnych błony śluzowej nosa i powodują wzrost ich wydzielania podczas stymulacji receptorów błony śluzowej nosa.

Faza oddechowa odruchu kichania jest inicjowana w momencie, gdy sygnały doprowadzające docierają do rdzenia ośrodka kichania, stają się wystarczające do wzbudzenia krytycznej liczby neuronów wdechowych i wydechowych w centrum. Impulsy odprowadzające nerwy wysyłane przez te neurony wchodzą do neuronów jądra nerwu błędnego, neuronów wdechowych, a następnie wydechowych części ośrodka oddechowego, a od tych drugich do neuronów ruchowych przednich rogów rdzenia kręgowego, które unerwiają przeponę, międzyżebrowe i pomocnicze mięśnie oddechowe.

Stymulacja mięśni w odpowiedzi na podrażnienie błony śluzowej nosa powoduje głęboki oddech, zamknięcie wejścia do krtani, a następnie wymuszony wydech przez usta i nos oraz usunięcie śluzu i substancji drażniących.

Centrum kichania znajduje się w rdzeniu przedłużonym na brzuszno-przyśrodkowej granicy zstępującego odcinka i jądra (jądro kręgosłupa) nerwu trójdzielnego i obejmuje neurony sąsiedniej formacji siatkowej i jedno jądro.

Zaburzenia odruchu kichania mogą objawiać się jego nadmiarowością lub depresją. Ten ostatni występuje w chorobach psychicznych i chorobach nowotworowych, a proces rozprzestrzenia się do centrum kichania.

Wymioty to odruchowe usuwanie zawartości żołądka i, w ciężkich przypadkach, jelit do środowiska zewnętrznego przez przełyk i jamę ustną, z udziałem złożonego łańcucha neuro-odruchowego. Centralnym ogniwem tego łańcucha jest skupisko neuronów, które tworzą centrum wymiotów, które jest zlokalizowane w grzbietowo-rdzeniowej formacji rdzenia przedłużonego. Centrum wymiotów obejmuje strefę wyzwalającą chemoreceptor w obszarze części ogonowej dna komory IV, w której bariera krew-mózg jest nieobecna lub osłabiona.

Aktywność neuronów w centrum wymiotów zależy od napływu sygnałów z receptorów czuciowych peryferii lub od sygnałów z innych struktur układu nerwowego. Sygnały doprowadzające z receptorów smakowych i ze ściany gardła przez włókna VII, IX i X nerwów czaszkowych bezpośrednio trafiają do neuronów centrum wymiotów; z przewodu żołądkowo-jelitowego - wzdłuż włókien nerwu błędnego i nerwu skośnego. Ponadto aktywność neuronów w centrum wymiotów jest określana przez nadejście sygnałów z móżdżku, jąder przedsionkowych, jądra ślinowego, jąder czuciowych nerwu trójdzielnego, ośrodków naczynioruchowych i oddechowych. Substancje o działaniu centralnym, powodujące wymioty, gdy są wprowadzane do organizmu, zwykle nie mają bezpośredniego wpływu na aktywność neuronów w centrum wymiotów. Pobudzają aktywność neuronów w strefie chemoreceptorów na dnie komory IV, a te ostatnie stymulują aktywność neuronów w centrum wymiotów.

Neurony w centrum wymiotów przez drogi eferentne są związane z jądrami motorycznymi, które kontrolują skurcz mięśni zaangażowanych w realizację odruchu gagowego.

Efektywne sygnały z neuronów centrum wymiotów przechodzą bezpośrednio do neuronów jądra trójdzielnego, grzbietowego jądra motorycznego nerwu błędnego, neuronów ośrodka oddechowego; bezpośrednio lub przez grzbietowo-boczny mostek mostu - do neuronów jąder twarzy, nerwów obustronnych wspólnego jądra, neuronów ruchowych rogów przednich rdzenia kręgowego.

Tak więc wymioty mogą być inicjowane przez działanie leków, toksyn lub specyficznych czynników wymiotnych działania centralnego poprzez ich wpływ na neurony strefy chemoreceptorowej i napływ sygnałów aferentnych z receptorów smakowych i interoreceptorów przewodu pokarmowego, receptorów aparatu przedsionkowego, a także z różnych części mózgu.

Połknięcie składa się z trzech faz: doustnej, gardłowo-krtaniowej i przełykowej. W fazie doustnej połykania bryła pokarmowa utworzona ze zmiażdżonej i zwilżonej żywności ze śliną jest wypychana do wejścia do gardła. Aby to zrobić, konieczne jest zainicjowanie skurczu mięśni języka w celu przepchnięcia pokarmu, zaciśnięcia miękkiego podniebienia i zamknięcia wejścia do nosogardzieli, skurczu mięśni krtani, obniżenia nagłośni i zamknięcia wejścia do krtani. Podczas fazy gardłowej i krtaniowej przełykania guzek pokarmowy musi być wepchnięty do przełyku, a pokarm nie może przedostać się do krtani. To ostatnie osiąga się nie tylko przez zamknięcie wejścia do krtani, ale także przez zahamowanie oddechu. Fazę przełyku zapewnia fala skurczu i rozluźnienia w prążkowanym górnym przełyku oraz w dolnych mięśniach gładkich i kończy się wsuwając bolus pokarmowy do żołądka.

Krótki opis sekwencji zdarzeń mechanicznych pojedynczego cyklu połykania pokazuje, że jego pomyślne wdrożenie można osiągnąć tylko dzięki precyzyjnie skoordynowanemu skurczowi i rozluźnieniu wielu mięśni jamy ustnej, gardła, krtani, przełyku i koordynacji procesów połykania i oddychania. Koordynację tę osiąga się za pomocą zestawu neuronów, które tworzą centrum połykania rdzenia przedłużonego.

Środek połykania jest reprezentowany w rdzeniu przedłużonym w dwóch obszarach: grzbietowym - pojedyncze jądro i rozsiane wokół niego neurony; brzuszny - wzajemne jądro i rozproszone wokół neuronów. Stan aktywności neuronów w tych obszarach zależy od doprowadzającego dopływu sygnałów sensorycznych receptorów ustnych (korzenia języka, obszaru ustno-gardłowego), przechodzących przez włókna nerwów krtaniowo-gardłowych i nerwu błędnego. Neurony ośrodka połykania otrzymują również sygnały odprowadzające z kory przedczołowej, układu limbicznego, podwzgórza, śródmózgowia i mostu w dół ścieżki do centrum. Sygnały te pozwalają kontrolować realizację fazy ustnej połykania, która jest kontrolowana przez świadomość. Fazy ​​gardłowo-krtaniowe i przełykowe są odruchowe i są wykonywane automatycznie jako kontynuacja fazy ustnej.

Udział ośrodków rdzenia przedłużonego w organizacji i regulacji funkcji życiowych oddychania i krążenia krwi, regulacja innych funkcji trzewnych omówiono w tematach poświęconych fizjologii oddychania, krążenia krwi, trawienia i termoregulacji.